LA HAINE

γαμώ τα ντουέτα

2012-02-11T08:05:00.000-08:00

«Κυνικός είναι ο άνθρωπος που ξέρει την τιμή των πάντων και την αξία του τίποτα.» (Oscar Wilde)

ήμασταν πάντα απένταροι, ψαρεύαμε τις κυριακάτικες

εφημερίδες από

δευτεριάτικους σκουπιδοτενεκέδες(μαζί με τα μπουκάλια που επιστρέφονται έναντι

αντιτίμου)

κάθε τόσο μας έκαναν έξωση απ το σπίτι

αλλά σε κάθε καινούριο ξεκινούσαμε απ την αρχή,

καθυστερώντας πάντα κραυγαλέα το ενοίκιο,

με το ραδιόφωνο

να παίζει γενναία στο κομματιασμένο ηλιόφωτο, ζούσαμε σαν

εκατομμυριούχοι, σαν ταν ευλογημένες οι ζωές μας,

λάτρευα τις γόβες της τις ψηλοτάκουνες και τα σέξυ της φουστάνια, αλλά και το πώς γελούσαμε μαζί μου

φορώντας το σκισμένο φανελάκι μου το στολισμένο με

τρύπες από καύτρα:ήμασταν φοβερό δίδυμο, η Τζέιν κι

εγώ, αστράφταμε μες

στην τραγωδία της φτώχειας μας λες κι ήταν ανέκδο-

το, λες και δεν

είχε σημασία-και δεν είχε- την είχαμε πιάσει

απ το λαιμό και

την πεθαίναμε στα γέλια.

αργότερα είπαν ότι

δεν είχαν ξανακούσει τέτοιο τρελό τραγούδι, τέτοια

χαρούμενη ερμηνεία

παλιών τραγουδιών

ούτε

τέτοιες φωνές και βρισιές-

γυαλικά να σπάνε-

τρέλα-

οχυρωμένοι κατά του σπιτονοικοκύρη

και της αστυνομίας(ξέραμε τι κάναμε)

ξυπνούσαμε το πρωί, με τον καναπέ, τις καρέκλες και

τον κομό

να φράζουν την

πόρτα.

ξυπνώντας

Έλεγα πάντα, «προηγούνται οι κυρίες»

Κι η Τζέιν έτρεχε στο μπάνιο για μερικά λεπτά κι

Ύστερα

ερχόταν η δική μου σειρά κι

αργότερα, ξαπλωμένοι πάλι στο κρεβάτι της, ν ανασαίνουμε

κι οι δύο σιγανά,

αναρωτιόμασταν ποια

καταστροφή θα φερνε η επόμενη μέρα, νιώθαμε παγιδευμένοι, μακελεμένοι, ηλίθιοι, απελπισμένοι, νιώθαμε ότι είχαμε εξαντλήσει το

τελευταίο ίχνος της τύχης μας, νιώθαμε

σίγουροι ότι είχαμε

ξεμείνει από καλοτυχία.

η θλίψη μπορεί να ριζώσει βαθιά όταν βρίσκεσαι με

την πλάτη

κολλημένη στον τοίχο πρωί πρωί

πάντα όταν βρίσκαμε τον τρόπο να το

ξεπερνάμε.

συνήθως ύστερα από δέκα με δεκαπέντε λεπτά, η

Τζέιν έλεγε,

«σκατά!» κι εγώ έλεγα,

«ναι!»

κι ύστερα, χωρίς πεντάρα και χωρίς ελπίδα σκαρφι-

ζόμασταν έναν τρόπο να συνεχίσουμε, και περιέργως συνεχίζαμε.

πολλές και μυστήριες οι βουλές της αγάπης.

Από τη ποιητική συλλογή «Η λάμψη της αστραπής πίσω απ το βουνό», του Τσάρλς Μπουκόφσκι σε μετάφραση της Σώτης Τριανταφύλλου

H Merilyn Monroe φωτογραφημένη απ τον Bern Stern

Ορειβασία με τον Κέρουακ κάτω απ τον ελληνικό ουρανό.

2012-02-10T10:49:00.000-08:00

Αστέρια και χρώματα

Όλοι ζούμε στον υπόνομο, αλλά κάποιοι από εμάς κοιτάζουν τα αστέρια (Oscar Wilde)

Ήταν το πιο υπέροχο γεύμα όλων των εποχών. Ψηλά, πάνω απ την πορτοκαλιά λάμψη της φωτιάς μας, μπορούσες να δεις τεράστια συστήματα αμέτρητων αστεριών, ή σαν μεμονωμένες λάμψεις ή σαν κοντινούς μετεωρίτες της Αφροδίτης ή σαν απέραντους γαλαξίες, ασύλληπτους για το ανθρώπινο μυαλό, όλα κρύα, μπλε, ασημένια, αλλά το φαΐ μας και η φωτιά μας ήταν ρόδινες λιχουδιές.

Ήταν υπέροχα. Το ροζ χρώμα εξαφανίστηκε και ύστερα όλα έγιναν πορφυρένιο σούρουπο και το βουητό της σιωπής ήταν σαν απόνερα διαμαντένιων κυμάτων που διαπερνούσαν τα υγρά προπύλαια των αυτιών μας, αρκετά για να νανουρίσουν έναν άνθρωπο χίλια χρόνια. Προσευχήθηκα για τον Τζάφι, για τη μελλοντική ασφάλεια και ευτυχία του και ίσως τη βουδιστική ζωή του. Ήταν όλα εντελώς σοβαρά, τέλεια εκστασιασμένα, τέλεια χαρούμενα.

Νόμιζα ότι θα ήταν μια μικρή βόλτα μέχρι τον τόπο της ανάπαυσης μας, αλλά μας πήρε άλλη μια ώρα περίπου να σκαρφαλώσουμε τις απότομες πέτρες να αποφύγουμε μερικές, να φτάσουμε στο ύψος του οροπεδίου με το πέτρινο πρόσωπο και εκεί, στο επίπεδο μάλλον χορτάρι, περπατήσαμε περίπου διακόσιες γυάρδες μέχρι εκεί που ένας τεράστιος γκρίζος βράχος υψωνόταν πάνω απ τα πεύκα. Εδώ τώρα η γή ήταν κάτι το υπέροχο-χιόνι στο χώμα, λιωμένα κομμάτια στο γρασίδι, γαργαριστά ποταμάκια, τα τεράστια σιωπηλά βραχώδικα βουνά απ τις δυο μεριές, αέρας να φυσάει, η μυρωδιά απ τα ρείκια.

Τα δάση στο κάνουν αυτό, μοιάζουν πάντα οικεία και απόμακρα, σαν το πρόσωπο ενός από χρόνια πεθαμένου συγγενή, σαν ένα παλιό όνειρο, σαν ένα κομμάτι ξεχασμένου τραγουδιού που παρασύρεται απ το νερό και κυρίως σαν τη χρυσή αιωνιότητα περασμένης παιδικής ηλικίας ή περασμένης ωριμότητας και όλη η ζωή και ο θάνατος και η απογοήτευση που συνεχίζονταν απο εκατομμύρια χρόνια πριν και τα σύννεφα καθώς περνούν πάνω μας μοιάζουν να βεβαιώνουν(μέσα απ τη δική τους μοναχική οικειότητα)αυτό το συναίσθημα

Ένα υπέροχο πρωινό-κόκκινα πρωτόγονα βέλη ήλιου ερχόντουσαν απ το λόφο και έγερναν πάνω στα κρύα δέντρα σαν καθεδρικό φως κι οι δροσοσταλίδες να ανεβαίνουν για να συναντήσουν τον ήλιο και ολόγυρα το γιγάντιο μυστικό βουητό των γάργαρων ρυακιών ίσως με κομμάτια πάγου στις λακκούβες

Και σκαρφάλωσα όλα τα βουνά Κασκάντ, εκτός και εντός εποχής και δούλεψα σαν ξυλοκόπος. Σμίθ πρέπει να σου μιλήσω για την ιστορία μου σαν ξυλοκόπος στις βορειοδυτικές περιοχές, όπως εσύ μιλάς συνεχώς για τους σιδηροδρόμους, έπρεπε να βλεπες τις μικρές, στενές σιδηροτροχιές εκεί πάνω και αυτά τα κρύα χειμωνιάτικα πρωινά με χιόνι, την κοιλιά σου γεμάτη τηγανίτες, σιρόπι και μαύρο καφέ και συ νεαρέ, να σηκώνεις το διπλό τσεκούρι σου για το πρώτο πρωινό σου κούτσουρο, δεν υπάρχει τίποτα σαν κι αυτό

Προχώρησα μέσα στο νερό, βούτηξα λίγο και στάθηκα ατενίζοντας το υπέροχο νυχτερινό ουρανό, το σύμπαν με τα δέκα θαύματα του Αβαλοκιτεσβάρα, το σύμπαν του σκοταδιού και των διαμαντιών. «Λοιπόν Ρει» είπα χαρούμενος, «λίγα μόνο μίλια μένουν ακόμα να κάνεις. Το χεις ξανακάνει. Ευτυχισμένος. Μόνο με το μαγιό, ξυπόλητος, αναμαλλιασμένος, στο κοκκινισμένο απ τη φωτιά σκοτάδι, τραγουδώντας, πίνοντας κρασί, φτύνοντας, χοροπηδώντας, τρέχοντας-αυτό είναι ζωή.

Απόσπασμα απ τους Αλήτες του Ντάρμα, του Τζακ Κέρουακ

Όλες οι φωτογραφίες απ το υπέροχο

greeksky.Μπορεί να εθιστείς για ώρες με τόση ομορφιά:)

Σώσε με.

2012-02-07T08:38:00.000-08:00

Κυνηγοί κρυμμένοι πίσω απ το θάμνο.

Μέσα στην γενικότερη αναμπουμπούλα, οι ψηφοθήρες ρίχνουν και ότι πιάσουν «με ένα σμπάρο». Ένα τρυγόνι ή δύο; Ίσως και κανένα. Έτσι και αλλιώς αυτή η κυνηγετική περίοδος επιτρέπεται όλο το χρόνο. Οικονομία στις σφαίρες θα κάνουμε;

Το «Σώσαμε τον 13^ο και 14^ο μισθό» είναι η πιο υπόγεια δήλωση των ημερών. Η σφαίρα απ τον κυνηγό που είναι κρυμμένος πίσω απ το θάμνο. Είναι σίγουρος ότι το θήραμα είναι εύκολο και πεινασμένο, φοβάται όμως γιατί τώρα δεν έχει να κάνει με λαγούς και ελάφια αλλά με βουβάλια και αρκούδες. Σου λέει: «Καλύτερα να ρίξω κρυμμένος. Μπορεί αν αστοχήσω, να τους εκνευρίσω και να έρθουν κατά πάνω μου». Υπάρχει κάτι χειρότερο από μια πεινασμένη αρκούδα, που έρχεται κατά πάνω σου;

Έτσι λοιπόν, κανείς δεν βγαίνει ευθέως, μπροστά σε μια κάμερα, στο γυάλινο αλλά ταπεινό τραπεζάκι της Έλλης ή του Πρετεντέρη κομπάζοντας: «Είμαστε οι σωτήρες των μισθών σας». Το αφήνουν στους «κύκλους», στους «ανθρώπους τους περιβάλλοντος που επικοινωνήσαμε», στις «εκτιμήσεις». Δηλώνουν προς το παρόν την «νίκη» τους με ένα ύπουλο τρόπο και προετοιμάζουν το μέλλον τους. Εντάξει, μπαλκόνι δεν υπάρχει πια, όλοι οι πολιτικοί είναι κάτω στην αυλή με τον λαουτζίκο. Θα πλησιάσουν ένα, ένα τα θηράματα και ψελλίζοντας θα πουν: «Εμείς προσπαθήσαμε να σας σώσουμε τότε. Σας σκεφτήκαμε, δώστε μας την ευκαιρία να αποδείξουμε τι μπορούμε να κάνουμε για εσάς». Θα υπάρξουν θηράματα που θα τους φτύσουν(«Και τι έγινε για μερικά σάλια, μέσα στην όξινη βροχή που πέφτει από παντού;»), Θα υπάρξουν θηράματα που θα φύγουν τρέχοντας(«Αναμενόμενο. Δεν τα είχαμε για σιγουράκια.») και θηράματα που θα πουν: «Τελευταία φορά. Εντάξει;». Στην τελευταία φορά των τελευταίων ποντάρουν.

Ανυπόληπτοι κυνηγοί. Τα γιαούρτια, η γιούχα και οι κλωτσιές που έχουν φάει ως τώρα δεν τους έχουν αποθαρρύνει. Ελπίζουν ότι την κρίσιμη ώρα το θήραμα, ζαλισμένο απ την πείνα θα πιαστεί για ακόμα μια φορά στα δίχτυα τους. Μέχρι τότε υπομονή και γρήγορα αντανακλαστικά. Τα όπλα του κρυμμένου πίσω απ το θάμνο κυνηγού.

Η ηδονή της πτώσης των άλλων.

2012-02-05T12:31:00.000-08:00

Στο Κολοσσαίο με τα λιοντάρια ελεύθερα.

Ένα είναι σίγουρο για την ανθρώπινη φύση: Όσο την παρακολουθείς δεν πλήττεις ποτέ. Παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες τις αντιδράσεις των ανθρώπων, απέναντι στην πτώση του παλιού κόσμου. Απέναντι σε αυτά τα media που τροφοδότησαν τις υγρές φαντασιώσεις τους, τις ετικέτες που όταν έπεφταν πάνω τους έκαναν να πιστεύουν ότι είναι ενδιαφέροντες, τους ραδιοφωνικούς σταθμούς με τις ναζιάρικες φωνούλες των παραγωγών που έθρεψαν τα σκυλάδικα όνειρα, τους εισαγωγείς ρούχων που έκαναν αποκριάτικα πάρτι Ιούλιο μήνα, τα κορίτσια των μεσημεριανών εκπομπών που πετάχτηκαν άρον-άρον στον πραγματικό κόσμο, γιατί «το κουτσομπολιό πια δεν πουλάει». Περίμενα να παραμείνουν αδιάφοροι απέναντι σε αυτές τις πτώσεις. Ότι θα έμεναν απασχολημένοι με την δική τους δύσκολη επιβίωση απ εδώ και πέρα. Ότι δεν θα χτυπούσαν τον χτυπημένο. Πόσα λίγα ξέρω για τους ανθρώπους.

Η κατσίκα του γείτονα, πάντα ήταν το πρόβλημα. Όταν δε ο γείτονας αποτελεί την φαντασίωση για την ιδανική ζωή που έχουμε ονειρευτεί, τότε η κατσίκα του είναι διπλό πρόβλημα. Και όταν ψοφήσει η χαρά είναι διπλή. Και δεν έχει σημασία αν και η δική μας κατσίκα έχει ψοφήσει, το σπίτι μας έχει πάρει φωτιά και εγκαταλείπουμε τα πάντα τρέχοντας. Θα βρούμε τον χρόνο και την διάθεση για να σκεφτούμε το κακό που έπαθε ο διπλανός, με χαιρεκακία, απελευθερωμένοι απ τις τυπικότητες «Αχ, τι έπαθε ο κακομοίρης», χωρίς μάσκα πια, γιατί όταν όλα γύρω σου καταρρέουν το τελευταίο που θα σκεφτείς είναι το πώς φαίνεσαι. Μέσα στην καταστροφή το φαίνεσθε πάει περίπατο.

Ίσως όλα αυτά είναι λεπτομέρειες, μπροστά σε αυτό που έρχεται. Μπορεί να είναι και ένα παραληρηματικό κείμενο, βράδυ Κυριακής, την χειρότερη ώρα της εβδομάδας, την ώρα που η πραγματικότητα σου κάθεται στο σβέρκο σαν βαριεστημένο ιγουάνα. Η αλήθεια όμως είναι ότι αυτή η στάση των ανθρώπων τόσο στην ψηφιακή όσο και στην πραγματική ζωή μου προκαλεί λύπη.

Περίμενες από ένα λαό, που επικαλείται τους αρχαίους προγόνους του με την πρώτη ευκαιρία, να έχει μάθει κάτι απ από αυτούς. Είναι όμως όλοι στο Κολοσσαίο διψασμένοι για αίμα.

Βρήκες ρωμαϊκή εκδίκηση όπως κάποτε έβρισκες ρωμαϊκά όργια.

iLoveAthens #33

2012-02-01T12:59:00.000-08:00

Το Bios και οι μύθοι των stars

Περπατάω Σάββατο βράδυ στην Πειραιώς, με χαβανέζικα πουκάμισα, πράσινα νερά και ένα σπαστικό έφηβο να γυρίζουν στο μυαλό μου σαν χαλασμένο πλυντήριο. Ίσως να ήταν μια πολύ καλή ταινία και εγώ απλά να βαριέμαι τις κομεντί. Να θέλω μόνο γέλιο ή μόνο κλάμα. Μπορεί να μην έχει κλείσει ακόμα το στόμα μου, απ το μεγάλο χασμουρητό των 90s που ακούει στο όνομα French Kiss. Ποιος ξέρει;
Όταν μπαίνουμε στο Bios, ο King Elephant είναι ήδη στην σκηνή και ένα ηχητικό πανδαιμόνιο παρασύρει, όλη την πλήξη του φιλμ σαν τεράστιο χαβανέζικο κύμα. Μόνο για τρία κομμάτια. Μετά κάτι γίνεται με τον ήχο. Εκνευρίζεται. Ρίχνει ένα σοφτ μπινελίκι στο μικρόφωνο. Διακόπτει τη συναυλία και πηγαίνει και κάθεται σε μια γωνία.
Ξαναθυμάμαι έναν απ τους περίεργους λόγους μου με κάνουν να αγαπώ το Bios. Εκτός απ τα διάφορα events με χαμηλό εισιτήριο ή ελεύθερη είσοδο όπως αυτό, τον ιδιοκτήτη του που αεικίνητος ανεβοκατεβαίνει τους ορόφους του για να δει αν όλα πάνε καλά, πάντα διακριτικός σαν να είναι ένας απλός θαμώνας του μαγαζιού, τις τεράστιες τζαμαρίες του που αφήνουν εκτεθειμένο τον κόσμο στους ανυποψίαστους οδηγούς της Πειραιώς («Μαμά κοίτα! Αυτά τα παιδιά μοιάζουν με παπάδες που φορούν περίεργα ρούχα»), το ότι είναι γνωστό αλλά διατηρεί ακόμα και σήμερα κάτι απ τον υπόγειο χαρακτήρα του, υπάρχει και κάτι άλλο:
Πουθενά αλλού δεν έχω δει αυτή την απόσταση ανάμεσα στον κόσμο και το σταρ (εντός ή εκτός εισαγωγικών) να είναι τόσο μικρή και τις μπάντες απόλυτα εκτεθειμένες στο κοινό τους.

Μετά από λίγο, o κόσμος πλησιάζει τον King Elephant, του μιλάνε, μοιάζουν να δικαιολογούν την αντίδραση του για τον κακό ήχο, άλλοι τον αγγίζουν στο ώμο σαν να λένε «εντάξει δεν πειράζει», αυτός είναι κατσουφιασμένος. Τους παρατηρώ από μακριά λες και βλέπω κάτι περίεργο και επικίνδυνο από απόσταση ασφαλείας. Όπως και με τον Gonja Sufi που καθόταν στα σκαλάκια μαζί με τον Gaslamp Killer έξω απ το μαγαζί μετά το πρώτο live, έβλεπα τον κόσμο που πήγαινε προς το μέρος τους και να τους μιλούσε με άνεση, σαν να ήταν κάποιοι από αυτούς.
Ή τους Chromatics που μετά το live πουλούσαν αγχωμένα μπλουζάκια και δίσκους. Απόλυτα εκτεθειμένοι στον πραγματικό κόσμο, η εικόνα τους φώναζε: «Μια μπάντα έχει έξοδα, πρέπει να κάνουμε και αυτό για να επιβιώσουμε. Μην κοιτάς. Αγόρασε!»

Μεγάλωσα με αυτή την απόσταση, να συντηρεί μέσα μου μικρούς και μεγάλους μύθους. Θυμάμαι τον Moby σε ένα φεστιβάλ, που περιφερόταν δίπλα μας στους πάγκους με τις μπλούζες και τα λουκάνικα. Ακόμα και οι σκληροπυρηνικοί του φανς δεν πλησίαζαν. Έμοιαζε σαν ήταν μέσα σε ένα αόρατο προστατευτικό κουκούλι. Στις μέρες μας το κουκούλι του σταρ σπάει και από μέσα βγαίνουν κανονικοί άνθρωποι με αδυναμίες.
Επιλέγω μέχρι τώρα την απόσταση ασφαλείας, δεν θέλω να πλησιάσω. Προτιμώ τα παραμύθια απ την πραγματικότητα…

Οι Μικροπόλεις και οι μούντζες.

Έχω ανοίξει την τηλεόραση και κάνω το ζαπινγκ του κατατονικού (κανάλι-πατατάκι-σκέψεις για το ενδεχόμενο νέας περικοπής του μισθού μου- πατατάκι-off-on- κανάλι-κ.ο.κ). Σταματάω σε μια εκπομπή της ΕΤ1, που βλέπω για πρώτη φορά, λέγεται Μικροπόλεις. Σε κάθε εκπομπή παρουσιάζεται και μια διαφορετική γειτονιά της Αθήνας. Σήμερα έχει για τα Εξάρχεια. Αποφασίζω να της δώσω 5 λεπτά και μένω ως το τέλος!

Τι δεν είχε; Την άθλια μουσική που συνήθως καλύπτει τους ήχους της πόλης, όταν γίνονται εξωτερικά γυρίσματα. Προτίμησαν τα εξωτερικά πλάνα, να αφήσουν το φυσικό ήχο της πόλης. Μπορούσες να ακούσεις, ακόμα και την σιωπή.
Τι άλλο δεν είχε; Το γνωστό ημισελέμπριτι που μένει στην περιοχή, το οποίο μιλάει σαν να αντιπροσωπεύει όλους τους κατοίκους. Αντί για αυτό μια φοιτήτρια απ την επαρχία(«Η Αθήνα καιγόταν αλλά είχαμε κλείσει το σπίτι και κάναμε τη μετακόμιση. Η ζωή συνεχίζεται»), μια γηραιά κάτοικος της περιοχής(«Πήγα στην Κηφισιά αλλά δεν άντεξα την ησυχία. Θέλω να ακούω τον κόσμο αλλιώς φοβάμαι») και ένας κύριος που αναρωτιόταν τι θέλει να πει ο γκραφιτάς που έφτιαξε αυτή την μαύρη αλεπού σε λευκό φόντο και μετά από μέρες την άσπρη αλεπού σε μαύρο φόντο.
Έμπνευση, απλότητα, εικόνες κανονικής ζωής. Χθες είδα και την εκπομπή για την Ομόνοια. Υπέροχη. Εντάξει. Αυτή τη φορά θα μουντζώσω απλά το λογαριασμό της ΔΕΗ, δεν θα πω κακές λέξεις:)

Generation X vs Hipsters.:Τόσο μακριά- τόσο κοντά.

2012-01-31T08:26:00.000-08:00

Οι πληρωμένες εμπειρίες δεν μετράνε

Μην τρώτε τον εαυτό σας. Φάτε τους γονείς σας

Ερωτοτροπήστε με την Ευφυΐα.

Η κλειστή οικονομία σκοτώνει την ελεύθερη επιλογή

Μπλοκάρισμα του ψηφοφόρου: Η προσπάθεια όσο μάταιη και αν είναι, να δηλώσει κανείς την αντίθεση του με το υπάρχον πολιτικό σύστημα αποφεύγοντας απλώς να ψηφίσει.

Συμπεριφερόμαστε σαν έντομα

Κακεντρέχεια απέναντι στους διάσημους: Μακάβρια ικανοποίηση που γεννιέται από συζητήσεις για το θάνατο διασημοτήτων.

Βάλτε στην πρέσα τον δείκτη νοημοσύνη σας

Θυμήσου τη Γη

Εξαιρετικά βραχυπρόθεσμη νοσταλγία: Νοσταλγία για το άμεσο παρελθόν: «Xριστέ μου, τα πράγματα φαίνονταν τόσο καλύτερα για τον κόσμο την περασμένη εβδομάδα…»

Είσαι το δικό σου φύλο

Αναβολή της Επανάστασης: Η τάση μερίδας νέων να αποφεύγουν παραδοσιακά νεανικές δραστηριότητες και καλλιτεχνικές εμπειρίες για να αποκτήσουν αξιόλογη επαγγελματική εμπειρία.Συχνά καταλήγουν να θρηνούν τη χαμένη τους νιότη στην ηλικία των τριάντα περίπου χρόνων, για να καταφύγουν σε γελοία χτενίσματα και ακριβά ρούχα που τους κάνουν περίγελο.

Αναμορφώστε τη μεσαία τάξη

Δεν είσαι το Εγώ σου.

Αφήστε το σώμα σας.
Μιμηθείτε τον εαυτό σας

Εγωμανία: H προσπάθεια ενός ατόμου, ελλείψει εξοικείωσης με παραδοσιακές θρησκευτικές αρχές, να επινοήσει μια θρησκεία στα δικά του μέτρα. Συνήθως είναι ένα μίγμα μετενσάρκωσης, προσωπικού διαλόγου με μια ασαφή θεϊκή φιγούρα, νατουραλισμού και υποταγής στο δόγμα οφθαλμόν-αντι-οφθαλμού.

Περιορίστε, Αποστάξτε, Εξαγνίστε, Διδάξτε.

Παράλυση Επιλογής: Η τάση, όταν δίνονται σε κάποιον απεριόριστες επιλογές, να μην κάνει καμία.

Το λιγότερο είναι μια πιθανότητα

Αντανακλαστική Ειρωνεία: H μηχανική σχεδόν τάση να κάνει κανείς επιπόλαια ειρωνικά σχόλια σε καθημερινές συζητήσεις.

Περιπέτεια χωρίς κίνδυνο είναι η Ντίσνεϊλαντ

Μπορεί να μην μετράς στην νέα τάξη πραγμάτων.

Συσκοτισμός: Η συνήθεια να αλατίζει κανείς την καθημερινή ζωή με δυσνόητες παραπομπές(σε ξεχασμένες ταινίες, πεθαμένους τηλεοπτικούς αστέρες, αποτυχημένα βιβλία, χρεοκοπημένες χώρες κ.τ.λ) σαν υποσυνείδητο μέσο επίδειξης της παιδείας του και ικανοποίησης της επιθυμίας του να αποστασιοποιηθεί απ τον κόσμο της μαζικής κουλτούρας.

Παρθένα απόδραση: Η επιλογή του προορισμού ενός ταξιδιού, με την ελπίδα ότι κανένας άλλος δεν το έχει διαλέξει

Μουσική σχολαστικότητα: Η τάση να κατηγοριοποιείται η μουσική και οι μουσικοί σε παθολογικά στενόμυαλες κατηγορίες: «Οι Vienna Franks αποτελούν καλό παράδειγμα αναζωπύρωσης της αστικής λευκής acid folk με επιρροές απ το σκα».

Πρέπει να διαλέξετε ανάμεσα στον πόνο ή τη σκλαβιά

Άρνηση του Τώρα: Το να λέει κανείς στον εαυτό του ότι η μόνη χρονική περίοδος στην οποία αξίζει να ζει είναι το παρελθόν κι ο μόνος χρόνος που ίσως έχει κάποιο ενδιαφέρον είναι το μέλλον

Η Κατανάλωση δεν είναι Δημιουργία.

Σταματήστε την Ιστορία

Δεν είμαι στόχος αγοράς

Η γη δεν είναι τεκμήριο

Πεθαίνεις στα τριάντα κηδεύεσαι στα εβδομήντα

Σλόγκαν και νεολογισμοί απ το Generation X του Douglas Coupland
Στις 2/8/1992 o Στάθης Τσαγκαρουσιάνος γράφει στην Ελευθεροτυπία ανάμεσα σε άλλα, στη στήλη του Επιλογές: «O Κάπλαντ λέει (στο Actuel) ότι πήρε τον τίτλο του βιβλίου του από ένα εξαντλημένο δοκίμιο του Paul Fussel για τις κοινωνικές τάξεις της Αμερικής. Ο Fussel ονόμαζε «X» τους ανονομάτιστους και στιλιστικά άστεγους teenagers – τους παρίες των συρμών, το οιονεί περιθώριο, που εφόσον το ονοματίσεις –ανακαλύπτεις ότι αυτό αποτελεί την απροσδόκητη πλειοψηφία. Ήθελε έτσι να δείξει ότι κάτω από την αγχόνη των γιάπις είχε αρχίζει ήδη να θάλλει ο επόμενος μελλοθάνατος πρίγκηψ: Τα κρυπταισθητικά παιδιά με τα μακριά μαλλιά και τα συσπειρωμένα αισθήματα, τα «κρέατα» του Νευρομάντη-ένας ολόκληρος κόσμος που ήταν πρωταγωνιστής χωρίς να το ξέρει.»

Το βιβλίο είναι απ τα αγαπημένα μου και ίσως το καλύτερο του Douglas Coupland. Διαβάζοντας μια έρευνα πριν λίγες μέρες, για αυτούς που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους και αναγκάζονται να επιστρέψουν στις οικογενειακές εστίες, θυμήθηκα τα λόγια μιας ηρωίδας του βιβλίου.«Εκείνα είναι παιδιά μου. Ενήλικα ή όχι, απλούστατα δεν μπορώ να τα πετάξω έξω απ το σπίτι. Θα ήταν απάνθρωπο. Εξάλλου είναι εκπληκτικοί μάγειρες». (Ελεν, 52 χρόνων)

Σκέφτηκα πόσο μοιάζουν οι γενιές μεταξύ τους και πως ανακυκλώνονται τα πάντα. Μάλλον δικαιωμένος πρέπει να αισθάνεται ο Coupland με αυτό το βιβλίο, ο χρόνος του έχει φερθεί πολύ καλά.

Όλες οι φωτογραφίες απ τα Dos της στήλης Dos & Don'ts του περιοδικού Vice. Μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίο διακωμωδεί τα «πρέπει» και «δεν πρέπει», με τα οποία όλοι μεγαλώσαμε. Ποιος μπορεί να ξεχάσει αυτές τις ανεκδιήγητες στήλες, In & Out που είχαν και τα ελληνικά περιοδικά;

Στο Vice έχουν κολλήσει την ταμπέλα «βίβλος των hipsters” αλλά έχει μερικά απ τα πιο ενδιαφέροντα(και επικίνδυνα) ρεπορτάζ. Η πιο ενδιαφέρουσα Χιπστερολίστα που έχω διαβάσει είναι αυτή.

Ποιος θυμάται την Αμαλία Καλυβίνου;

2012-01-29T09:11:00.000-08:00

Μπουκάλι με μήνυμα στη θάλασσα του ίντερνετ.

Πίσω στον Ιούλιο του 2005, όταν η Αμαλία Καλυβίνου ανεβάζει το πρώτο της post. Τότε το ψηφιακό χωριό έχει λίγα σπίτια, η λέξη «blogs» δεν έχει ακουστεί ακόμα στην ελληνική tv και οι bloggers βλέπουν αποσπάσματα απ τα post τους στο «Σάββατο βράδυ – Κυριακή Πρωί» της Ελευθεροτυπίας. Είναι μια αθώα εποχή για το ελληνικά blogs. Μικρά λογοτεχνικά διαμαντάκια, έξυπνο χιούμορ, αναρτήσεις γεμάτες έμπνευση όλα καλά προστατευόμενα απ το κουκούλι της ανωνυμίας.

Και τότε εμφανίζεται η Αμαλία. Και κάνει κάτι που δεν έχει ξαναγίνει μέχρι εκείνη την στιγμή στο δίκτυο.
Μιλάει για την περιπέτεια της υγείας της. Για τους άσχετους γιατρούς και τις λάθος διαγνώσεις τους, για τα φακελάκια που της ζήτησαν, για το βαρίδι της ελληνικής γραφειοκρατίας που σου βάζουν γύρω απ το λαιμό την ώρα που βουλιάζεις μαζί με την ασθένεια, για τις ατέλειωτες ώρες πόνου όταν δεν έχεις κανέναν να σε βοηθήσει. Όχι φωτογραφίζοντας αλλά με ονόματα, έχοντας η ίδια αποκαλύψει απ την πρώτη της ανάρτηση το όνομα της.
Συσπειρώνει όλη την ελληνική ψηφιακή κοινότητα γύρω της.
Το 2007 η ιστορία της είναι πια γνωστή στην τηλεόραση. Αρκετοί γνωρίζουν την περιπέτεια της χωρίς να έχουν μπει ποτέ σε blog. Η ίδια αρνείται να εκμεταλλευτεί την φήμη της που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Δεν βγαίνει στην τηλεόραση και δίνει μόνο μια συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία. Πεθαίνει 25 Μαΐου της ίδιας χρονιάς στα τριάντα της χρόνια.

Σχεδόν 5 χρόνια μετά, από τότε που η Αμαλία ανέβασε το τελευταίο της ποστ, τίποτα δεν είναι ίδιο στα ελληνικά blogs. Δεν είναι ότι δεν βρίσκεις διαμάντια όπως παλιά, αλλά πρέπει να ψάξεις ανάμεσα σε τόνους χυδαιότητας, συκοφαντίας και απύθμενης βλακείας.
Το blog της Αμαλίας όμως παραμένει στο διαδίκτυο, σαν ένα μπουκάλι με μήνυμα που κάποιος πέταξε στην απέραντη θάλασσα.«Μπορείς μέσα απ το ίντερνετ να προσπαθήσεις να κάνεις τον κόσμο λίγο καλύτερο» γράφει το χαρτάκι.

Κάθε χρόνο στην επέτειο του θανάτου της Αμαλίας, όλο και κάποιοι bloggers θα την θυμηθούν. Δεν αρκεί όμως να θυμόμαστε μόνο το πρόσωπο, αλλά και τις πράξεις του κάθε φορά που ανεβάζουμε μια καινούρια ανάρτηση. Φαίνεται απλό αλλά δεν είναι.

εικόνες απο εδώ

Μια παλιά συνέντευξη της Σώτης Τριανταφύλλου

2012-01-27T07:17:00.000-08:00

(Η Νέα Υόρκη, το Magic Bus, η Κουίντα και οι αναγνώστες που βλέπουν «Εσμεράλδα»)

Τα ταξίδια

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ταξιδέψει. Δεν είναι τόσο χαρακτηριστικό αυτό. Το χαρακτηριστικό είναι το πώς αισθάνομαι όταν ταξιδεύω. Αισθάνομαι παντού οικεία, δεν νιώθω ξένη πουθενά. Αυτό οφείλεται στο ότι αγαπάω όλο τον κόσμο, βρίσκω ενδιαφέροντα παντού, είμαι πολύ περίεργη και θέλω να μαθαίνω, έχω δίψα για μάθηση. Και έχω μια ευκολία στην επικοινωνία με πολύ διαφορετικούς ανθρώπους, με πολύ διαφορετικές κουλτούρες.

Τα πλήθη

Είναι θέμα του πως τα πλήθη αντιμετωπίζουν το μέρος που επισκέπτονται. Για παράδειγμα στο Grand Canyon, που είναι ένα θαύμα, ένα από τα ωραιότερα μέρη του κόσμου, μου ερχόταν να ουρλιάξω, διότι ο κυρίαρχος ήχος που ακουγόταν ήταν το κλικ από τις φωτογραφικές μηχανές.

To Magic Bus στο Νεπάλ.

Μετά πήγα στο Νεπάλ. Πήγα με το Magic Bus. Ήταν μια εκδήλωση του ζην επικυνδίνως, διότι ανακαλύψαμε στη διαδρομή ότι το αυτοκίνητο δεν είχε ούτε ρεζέρβα. Και το καταπληκτικότερο ήταν ότι οι άνθρωποι που πήγαν με αυτό το λεωφορείο δεν γύρισαν πίσω. Γύρισαν μόνο δυο άτομα, οι υπόλοιποι χάθηκαν, έμειναν κάτι έκαναν. Γυρίσαμε στην Αθήνα δύο άτομα, εγώ και μια κοπέλα που γνώρισα εκεί, η οποία μάλιστα αργότερα αυτοκτόνησε.

Ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα. Κοιμόμασταν πάνω στο χώμα, υπήρχαν κίνδυνοι, αρρώστιες, κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή κυνηγοί κεφαλών. Βέβαια όταν είσαι 17 χρονών όλα αυτά είναι εξωτικά.

Οι φίλοι

Εδώ έχω μια εστία. Δεν είμαι μόνη μου. Ζω μέσα σ ένα κύκλο από ανθρώπους, ο οποίος δεν μπορεί να μεταφερθεί. Ε ναι τι άλλο;

Νομίζω ότι κανέναν άνθρωπο δεν τον κρατάει κάτι άλλο, οπουδήποτε. Είμαστε εκεί όπου βρίσκεται η καρδιά μας. Για άλλους μπορεί να είναι η οικογένεια τους ή δεν ξέρω εγώ. Για μένα, δεν είναι η οικογένεια, είναι;;;;;

Τα βιογραφικά

Νομίζω ότι τα βιογραφικά εκπροσωπούν την κατάσταση που βρισκόμαστε και το πώς νιώθουμε εκείνη τη στιγμή τους αναγνώστες. Δηλαδή στα διηγήματα είχαν κάτι βιογραφικά υπερβολικά. Αλλά δεν το κατάλαβα και κανείς δεν μου είπε «Σώτη, τι γράφεις εδώ; Μαζέψου. Είσαι στα καλά σου;» Υποτίθεται ότι ήταν ροκ βιογραφικά, ότι και καλά είμαι πολύ ροκ τύπισσα. Τα οποία έγραφα με κάποια αθωότητα, άλλα όταν τα διαβάζει κάποιος που δεν με ξέρει νομίζει ότι είμαι ψωνισμένη. Λοιπόν, όταν αργότερα διάβασα αυτά τα βιογραφικά, και όταν βγήκε το πρώτο μου μυθιστόρημα, έγραψα, ακριβώς ως αντίδραση ένα πολύ μετρημένο βιογραφικό όπου δεν έλεγα παρά τα πολύ βασικά. Στο δεύτερο βιβλίο, που είναι και το πιο πλήρες, το έγραψε μόνος του ο εκδότης. Στο τρίτο απλώς γράφω ότι γεννήθηκα το 57 για να μην νομίζουν ότι είμαι κανά παιδάκι ή καμμιά γριά κυρία ή δεν ξέρω εγώ τι. Νομίζω ότι το πότε έχουμε γεννηθεί δίνει πολλές πληροφορίες για εμάς

Οι ευθύνες και το οικογενειακό περιβάλλον

Πιστεύω ότι ο άνθρωπος έχει ευθύνες για το τι γίνεται από πολύ νωρίς. Τα ερεθίσματα που επιλέγουμε είναι δική μας ευθύνη. Και αυτό σχετίζεται με την οργάνωση του μυαλού μας, με την οξυδέρκειά μας, με την εξυπνάδα μας, με τα χρωματοσώματα μας, δεν ξέρω και εγώ με τι. Αλλά δεν πιστεύω πολύ στην παιδαγωγική ή σε αυτού του είδους την ψυχολογία που αναζητεί όλες τις ευθύνες στο οικογενειακό περιβάλλον

Τα βιβλία

Θέλω να λέω κάθε φορά ότι το προηγούμενο βιβλίο μου είναι χειρότερο απ το αυριανό, και ελπίζω ότι θα μπορώ να το λέω, αλλά το να δηλώνει κανείς συγγραφέας όντας παιδί ή σχεδόν παιδί ή έχοντας εμπειρίες άλλες στο κεφάλι του, με βρίσκει αντίθετη και έτσι δεν μπήκα ποτέ στον πειρασμό. Πρέπει να έχεις ζήσει και να έχεις σκίσει πολλές φορές

Η Κουίντα

Ήμουν τακτική στην Κουίντα ας πούμε. Όπου κανείς ποτέ δεν μου πούλησε τίποτα. Δεν ξέρω. Άμα πήγαινε να μου πουλήσει θα το αγόραζα. Αλλά τίποτα. Έβγαινα πολύ, ξενυχτούσα πολύ και διάβαζα πολύ.

Η Νέα Υόρκη.

Η Νέα Υόρκη ήταν και είναι μια συναρπαστική πόλη και πιστεύω ότι οι άνθρωποι που δεν το βλέπουν αυτό, έχουν κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα.

Ναι, είναι το κέντρο του κόσμου, όπως το έχουμε στο μυαλό μας ή όπως το αντιλαμβάνονται οι δυτικοί άνθρωποι. Επίσης, καθώς προχωρεί ο καιρός γίνεται το κέντρο του αστικού κόσμου, γιατί ο φτωχός κόσμος φεύγει απ την Νέα Υόρκη δεν μπορεί να αντέξει τις τιμές, ας πούμε, της στέγης και μετακινείται σε άλλες πόλεις, όπως το New Jersey. Αυτό βέβαια μπορεί να την κάνει πιο «άσηπτη», ωστόσο την κάνει και πιο γοητευτική για κάποιον τουρίστα. Πιστεύω ότι η Νέα Υόρκη ζει στο ύψος του μύθου της .Πιστεύω ότι είναι μια πόλη επίτευγμα από κάθε άποψη.

Το ψυχεδελικό ροκ και ο Μότσαρτ

Στην δεκαετία του εβδομήντα τρελάθηκα με το ψυχεδελικό ροκ, ιδίως τον Μαρκ Μπόλαν. Και έμεινα σε αυτό όπως μένει κανένας στην κλασική μουσική και κανείς δεν του λέει «α παλιό είναι». Δεν το δέχομαι αυτό το σχόλιο. Πιστεύω ότι το κλασικό ροκ είναι ισάξιο του Μότσαρτ

Οι κριτικοί

Πιστεύω ότι οι συγγραφείς πρέπει να κάνουν μια δουλειά, να γράφουν. Τα υπόλοιπα, δηλαδή το να σχολιάζουν τι κάνουν οι άλλοι, απλώς τους παίρνει χρόνο και ενέργεια απ την κύρια δουλειά τους. Το να κρατάνε αρχεία, ας πούμε, με τις κριτικές και αυτό είναι μια γραφειοκρατικοποίηση, που νομίζω ότι μας συρρικνώνει.

Το πανεπιστήμιο

Στο πανεπιστήμιο με περίμεναν τα χειρότερα χρόνια της ζωής μου. Μισούσα τη σχολή και μισούσα τη μιζέρια του πανεπιστημίου. Ήταν μια αηδία. Οι πολιτικές οργανώσεις ήταν μια αηδία.

Ο αναγνώστης

Τον περιμένω διαφορετικό απ ότι είναι. Δηλαδή, έχει αποδειχθεί, ξέρω πως είναι. Συνήθως φαντάζομαι τον αναγνώστη σαν τον ήρωα, σαν τον κεντρικό ήρωα και νομίζω ότι αυτό το έχουμε όλοι όσοι γράφουμε βιβλία. Ωστόσο, σπάνια είναι έτσι. Ένας 20χρονος με μια δυσφορία, με όνειρα απραγματοποίητα, λίγο αγχωτικός, λίγο περισσότερο ευαίσθητος απ το συνηθισμένο κ.λ.π Στην πραγματικότητα απ ότι φαίνεται, οι αναγνώστες είναι διάφορες κυρίες που βλέπουν «Ψίθυρους καρδιάς» και «Εσμεράλδα».

Ελπίζω στα βιβλία μου να ανακαλύψουν αυτό που είπα πριν. Ότι δηλαδή υπάρχει τρόπος να περάσουμε ωραία τα χρόνια που βρισκόμαστε εδώ και ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι σαν εμένα, για παράδειγμα, που το γράφω αυτό και σαν μερικούς απ τους ήρωες που βρίσκουν ότι ο κόσμος είναι ένας καλός τόπος για να ζεις

Στο παζάρι του βιβλίου που γίνεται αυτές τις μέρες στην Αθήνα, ανάμεσα σε άλλα, ανακάλυψα το δέκατο τεύχος του περιοδικού Ανατολικός. Το Νοέμβριο του 1999 η Σώτη Τριανταφύλλου έδωσε μια μεγάλη συνέντευξη στον Πέτρο Τσαπίλη. Πήρα κάποιες απ τις απαντήσεις που έδωσε στην συνέντευξη και έβαλα τίτλους. Μου λείπουν αυτές οι συνεντεύξεις όπου οι ερωτήσεις είναι μικρότερες απ τις απαντήσεις, και οι απαντήσεις μπορούν να σταθούν μόνες τους, οι περισσότερες μοιάζουν με μικρές ιστορίες. Έχω παρατηρήσει τα τελευταία χρόνια, στα έντυπα άλλα και στο ίντερνετ, ότι οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων είναι πολλές φορές μεγαλύτερες απ τις απαντήσεις του συνεντευξιαζομενου. Οι δημοσιογράφοι δεν θέλουν(και μάλλον δεν πρέπει) να φανούν άσχετοι για τη ζωή και το έργο του προσώπου που παίρνουν συνέντευξη. Όμως αρκετές φορές περνούν στην άλλη πλευρά, φτάνουν στο σημείο να παίρνουν συνέντευξη απ τον εαυτό τους, και ο άνθρωπος που έχουν απέναντι τους απλά να συμφωνεί ή να διαφωνεί, στην καλύτερη περίπτωση απαντώντας με λίγα λόγια στις διαπιστώσεις τους, στην χειρότερη απαντώντας μονολεκτικά. Όταν διαβάζω κάτι τέτοιο συνήθως κουράζομαι, και το αφήνω γρήγορα.

Μου άρεσε η απουσία κεντρικού τίτλου στη συνέντευξη. Είναι σαν να έλεγε στον αναγνώστη, «όλο το κείμενο έχει ενδιαφέρον δεν χρειάζεται να απομονώσουμε κάποια φράση». Δείχνει αυτοπεποίθηση για το περιεχόμενο.

Τέλος, η απάντηση της Τριανταφύλλου για το ποιοι άνθρωποι την διαβάζουν, θεωρώ ότι είναι απ τις πιο τολμηρές που έχω διαβάσει μέχρι σήμερα στην ερώτηση αυτή. Το να είσαι συγκεκριμένος στην απάντηση σου, σε μια τέτοια ερώτηση, χωρίς να σκέφτεσαι τις συνέπειες, ότι μπορείς να δυσαρεστήσεις κάποιους που σε διαβάζουν) με έκανε να την εκτιμήσω ακόμα περισσότερο.

Ο θάνατος του Αγγελόπουλου και ο θίασος ανοησίας του twitter.

2012-01-25T08:05:00.000-08:00

(Αναζητώντας απεγνωσμένα την σιωπή.)

Με την ανακοίνωση του θανάτου του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ένα θίασος ανοησίας στήθηκε στο ελληνικό twitter.

Χρησιμοποιώντας τα μακρόσυρτα πλάνα που εμφανίζονται στις ταινίες του σκηνοθέτη και το επάγγελμα του αναβάτη της μηχανής που ενεπλάκη στο τροχαίο, οι περισσότεροι βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία για την συμμετοχή τους σε ένα άτυπο διαγωνισμό εξυπνάδας, που στην γλώσσα τους μεταφράζεται με την λέξη χιούμορ.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στο twitter και δεν θα είναι η τελευταία.

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία χρήστες του twitter, οι άνω των τριάντα, αρνούνται να αποβάλλουν τα κατάλοιπα που τους έχει αφήσει η τηλεόραση όλα αυτά τα χρόνια. Το χιούμορ τους έχει διαμορφωθεί μέσα από την παρακολούθηση εκπομπών, που εύκολα θα τις χαρακτηρίζαμε τότε cult, όμως απ ότι φαίνεται ήταν η «εκπαιδευτική μας τηλεόραση».

Τα χοντροκομμένα αστεία, το χιούμορ που εκσφενδονίζει τα πυρά του σε αυτό που θεωρούμε ελάττωμα ή μειονέκτημα των άλλων (το δύσκολο με το χιούμορ είναι ο αυτοσαρκασμός σε σωστές δόσεις), η εφηβική ανοησία λίγο πριν πατήσει την λεπτή κόκκινη γραμμή και χαρακτηριστεί bulling, το διαφορετικό από εμάς άρα το κατάλληλο θέμα για πλάκα, διαμόρφωσαν κόσμο και κοσμάκη όλα αυτά τα χρόνια.

Ακόμα και στις μέρες μας, που η κρίση μας κάνει πιο εκλεκτικούς για να μην πω σοβαρούς, κόσμος γελάει με την καρδιά του όταν ο Λαζόπουλος λέει τα αστεία του για τις γριές και αγοράζει εισιτήρια για θεατρικές παραστάσεις στις οποίες λέγονται ατάκες, που σε κάνουν να θες να κουμπώσεις το μπουφάν όταν τις ακούς.

Αυτό το χιούμορ δεν γνωρίζει χρόνο. Βαράει οποιαδήποτε ώρα. Δεν σέβεται τίποτα. Όλα είναι μύλος. Όλα είναι στο μίξερ. Χτύπα!

Αυτά για τους μεγαλύτερους. Για τους εικοσάρηδες, που είναι μια γενιά που ίσως να μην έχει τόσα κατάλοιπα απ την τηλεόραση, την μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι η ελευθεριότητα του δικτύου, δεν τους αφήνει αρκετό χώρο στο μυαλό τους για να επεξεργαστούν τι είναι αισθητικά καλό και τι όχι. Τα social media τους ρουφάνε καθημερινά την ικανότητα τους να κρίνουν, ίσως γιατί έχουν παραμελήσει την παιδεία τους, έξω απ αυτά.

Ο θάνατος ενός ανθρώπου αφορά αποκλειστικά τους ανθρώπους που τον έζησαν. Το καλύτερο στην ψηφιακή κοινότητα για όσους δεν έχουν να πουν κάτι για το έργο του, είναι να σιωπούν. Και χειρότερο από μια ψηφιακή μοιρολογίστρα είναι ένας ψηφιακός κανίβαλος που εκτοξεύει κρυάδες.

iLoveAthens #32

2012-01-24T06:54:00.000-08:00

Ντυμένη

ή γυμνή

είναι το πιο ωραίο κορίτσι των τοίχων...

Off the record - Εσωτερικό παραλήρημα.

Στέκομαι μπροστά στην βιτρίνα ενός κεντρικού βιβλιοπωλείου. Δεν είναι απ τα αγαπημένα μου, το εσωτερικό του έχει την ψυχρότητα σκανδιναβικών σαλονιών που εμφανίζονταν παλιότερα στις σελίδες του Monocle. Στην βιτρίνα του υπάρχει πάντα μια «επιθετική διαφήμιση» ενός βιβλίου.Δεκάδες αντίτυπα του ίδιου βιβλίου δίπλα –δίπλα, καταλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος της βιτρίνας, η γουορχολική επανάληψη δεν σε αφήνει να το ξεχάσεις.Μπορεί να είναι αυτό που θεωρείται το γεγονός της χρονιάς, κάποια επανέκδοση ή ακριβά λευκώματα.

Όμως αυτό το Σάββατο, δεν υπάρχει τίποτα απ τα παραπάνω. Ο τίτλος του βιβλίου είναι το όνομα ενός έλληνα πολιτικού και μια φράση που σε προϊδεάζει για πράγματα που θα διαβάσεις πρώτη φορά. Στο εξώφυλλο η αναμενόμενη φωτογραφία «υπογράφω κάτι, άραγε τι;» με την ελληνική σημαία, πίσω υποθέτω ότι υπάρχει κάπου ο Χριστούλης που δεν χώρεσε στο κάδρο, ίσως και μια οικογενειακή φωτογραφία με μερικά κλαράκια του γενεαλογικού δέντρού (Γενεαλογικό χταπόδι θα έπρεπε να λέγετε των ελλήνων πολιτικών. Κανένα πλοκάμι απ το σόι τους δεν πάει χαμένο.)
Δευτερόλεπτα μετά ξεσπάει ο ενοχικός μου εαυτός. Πόσο άδικο είναι να κρίνεις ένα βιβλίο, μόνο απ το εξώφυλλο και απ τον τίτλο, σκέφτομαι μέχρι που το βλέμμα μου πέφτει στο όνομα του συγγραφέα-δημοσιογράφου.Ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω, αυτές τις απολαυστικές συνεντεύξεις του, όπου με το ύφος απουσιολόγου που κάνει ερωτήσεις στον διευθυντή του σχολείου για την σχολική εφημερίδα, δήθεν βασάνιζε τον εκάστοτε πολιτικό για να καταλήξει πάντα σε έναν έπαινο, ένα γελάκι συμπάθειας, γιατί όχι ένα φιλικό άγγιγμα στον ώμο, μπορεί και ένα off the record κομπλιμέντο(Από πού ψωνίζεται αυτές τις υπέροχες γραβάτες;)

Δίνω ένα χαστουκάκι στον ενοχικό μου εαυτό. Στην άκρη εσύ! Μπορώ να φανταστώ ακόμα και το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου. Πέφτω σε ένα εσωτερικό παραλήρημα στη μέση της Πανεπιστημίου, με τον κόσμο να περνάει δίπλα μου φορτωμένος με σακούλες. Δεν μπορώ να συγκρατήσω τις λέξεις, αναβλύζουν από μέσα μου και δεν έχω χαρτί και στυλό μαζί μου.
«Ήθελα να σώσω την Ελλάδα, αλλά δεν με άφησαν. Τα βράδια δεν με παίρνει ο ύπνος. Συνήθως κάνω εφόδους στο ψυγείο. Τρώω για να γεμίσω το κενό της άδειας μου καρέκλας. Τελευταία διαβάζω ποίηση, δεν ξέρω είμαι πολύ μπερδεμένος» μου είπε καθώς η γυναίκα του μας ετοίμαζε ελληνικούς καφέδες. Τον κοίταξα στα μάτια. «Πρόεδρε, έκανες ότι μπορούσες. Μην στεναχωριέσαι» του είπα, και εκείνος κούνησε θλιμμένα το κεφάλι.
Λίγες σελίδες παρακάτω:
«Δεν μπορώ να φάω ούτε πατσά στη Βαρβάκειο. Με μισούν! Γιατί;» μου είπε βουρκώνοντας. «Πρόεδρε σταμάτα. Δεν αντέχω να σε βλέπω συγκινημένο» του είπα και σκέφτηκα ότι αυτός ο άντρας έχει καρδιά μαρουλιού.

Οι τελευταίοι punks της Αθήνας

είναι στα Εξάρχεια και μάλλον κάπου είδαν το trailer του Iron Lady
Ο Θεός δεν πέθανε …

Είμαι στο λεωφορείο. Δίπλα μου έχουν καθίσει τρεις φοιτητές. Η συζήτηση τους θυμίζει οθόνη υπολογιστή, με εκατοντάδες ανοιγμένα παράθυρα. Στην αρχή περνούν το πρώτα live του Gonja Sufi στο Bios από ψιλό κόσκινο(«Μπόχα, φίλε μπόχα»), σειρά μετά έχει ο Borat («Στημένη ήταν η πλάκα με την Πάμελα Άντερσον. Σιγά να μην είχε τα αρχίδια να το κάνει») μετά λένε για ένα βιβλίο που δεν γνωρίζω («γαμάνε οι 100 πρώτες σελίδες»), στη συνέχεια για ένα ταξίδι στο Βερολίνο που κάποιος θα πάει, μετά κάτι γκομενικά και λίγο πριν κατέβω η συζήτηση έχει φτάσει στους λόγους αποτυχίας του πειράματος Cern.

Εντάξει το παραδέχομαι. Ζηλεύω λίγο. Στην ηλικία τους, δεν είχα τόσα ερεθίσματα. Το ίντερνετ έχει φέρει τα πάνω-κάτω. Μπορεί η αποβλάκωση στο Facebook να πάει σύννεφο και οι μπούρδες αλα American Pie να συνοψίζονται σε 140 χαρακτήρες στο twitter, όμως αν θες να ανοίξει το μυαλό σου ανοίγει.Ετοιμάζομαι να κατέβω και τότε συμβαίνει κάτι απρόσμενο. Με το που περνάει το λεωφορείο μπροστά από μια εκκλησία, κάποιος απ τους τρεις κάνει τον σταυρό του. Τον κοιτάω απροκάλυπτα, με γουρλωμένα μάτια. Δεν είναι οι τρεις κινήσεις που μου προκαλούν έκπληξη. Είναι η θρησκευτική ευλάβεια που συνοψίζεται σε μια τέταρτη κίνηση, που είχα να δω καιρό. Όταν τελειώνει με τους τρεις σταυρούς, τοποθετεί το χέρι του πάνω απ το στήθος. Ευτυχώς δεν είναι αυτός που έλεγε για το πείραμα Cern, σκέφτομαι με ανακούφιση καθώς κατεβαίνω τα σκαλιά του λεωφορείου.

....και τα δώρα του είναι στη γη.

by Cacao Rocks, Μεγάλου Αλεξάνδρου

Ο κλέφτης, η γιαγιά, ο δήμιος και η αστυνομία.

2012-01-21T13:27:00.000-08:00

(Όταν διαψεύδεσαι μια φορά, τρέχεις να πιαστείς απ τα σίγουρα.)

Σήμερα το πρωί στη λαϊκή, την κίνηση του πλήθους διέκοψε ένα συμβάν. Πολίτες είχαν συλλάβει έναν κλέφτη, τον είχαν ρίξει μπρούμυτα στο πεζοδρόμιο, και περίμεναν να έρθει η αστυνομία. Από πάνω του είχαν μαζευτεί, γυναίκες με μωρά, ηλικιωμένοι που μετά βίας μπορούσαν να σταθούν όρθιοι, τύποι με βασανισμένα γεμάτα αυλάκια πρόσωπα, μουσουλμάνοι μετανάστες και μαύρα κορίτσια, μεσοαστικά ζευγάρια. Είχε επιχειρήσει να αρπάξει το πορτοφόλι ενός γεράκου, που στεκόταν αμίλητος δίπλα στους πάγκους με τα πορτοκάλια, παίζοντας με το κορδόνι του μπουφάν του, έμοιαζε να τα έχει χαμένα. Μπήκα ανάμεσα τους. Το λαϊκό δικαστήριο είχε ξεκινήσει, τα πνεύματα μάλιστα είχαν ανάψει γιατί ο κλέφτης ήταν μετανάστης.

Ανάμεσα στον όχλο, ξεχώρισα μια γυναίκα. Μια ελληνίδα

ηλικιωμένη. Κρατούσε ένα καρότσι με καρό κάλυμμα και φώναζε

«Αφήστε τον. Πεινάει για αυτό το έκανε.»

«Σοβαρολογείς και εμείς πεινάμε τι πρέπει να κάνουμε; Δέσε σφιχτά το μ%$#@πανο.» παρότρυνε ένας νεαρός δίπλα μου, τον άντρα που με ύφος δήμιου κρατούσε τον κλέφτη και με ένα καφέ λουρί, προσπαθούσε να του δέσει τα χέρια.

«Όλοι αγαπητέ πεινάμε. Είμαστε όλοι σε αυτό»του είπε θλιμμένα και ψιθυριστά αυτή τη φορά.

Μετά από ένα δεκάλεπτο έφτασε η αστυνομία. Δυο αστυνομικοί έπεσαν πάνω του. Έφυγα, σκεπτόμενος αυτή τη γυναίκα. Δηλαδή όχι ακριβώς τη γυναίκα, αλλά τον εαυτό μου. Ήμουν βέβαιος (άραγε από πού αντλώ αυτή την βεβαιότητα για το οτιδήποτε;)ότι η ηλικιωμένη θα κρατούσε την στάση «εδώ που τους μαζέψατε καλά να πάθετε» και θα άρχιζε τα μπινελίκια.

Λίγο αργότερα, ξαναείδα τους αστυνομικούς. Κρατούσαν τον άοπλο κλέφτη αγκαζέ. «Νόμιζες θα την γλιτώσεις απ την αστυνομία ρε; Ε ρε μ%$#@πανο; Ε ρε ;» ρωτούσαν και με θριαμβευτικό ύφος «αποστολή εξετελέσθη», έχοντας μόλις καρπωθεί για δική τους την επιτυχία του «δήμιου» με το καφέ λουρί, περνούσαν ανάμεσα στον κόσμο.

Ήταν μια αναμενόμενη αντίδραση των αστυνομικών. Δεν μου προκάλεσε καμία έκπληξη.

Δεν θα άντεχα δεύτερη διάψευση στις βεβαιότητες μου την ίδια μέρα. Αθήνα με το μαλακό σε παρακαλώ!

Αστερόσκονη...

2012-01-18T06:35:00.000-08:00

Πιστεύεις στον πλούτο που κουβαλάς γονιδιακά και μπορεί να βγει προς τα έξω αν αποβάλεις αγκυλώσεις και εμμονές /να χρησιμοποιήσεις τη σοφία που κουβαλάς για να δώσεις όραμα και ελπίδα/ ώρα να τινάξεις τα πάντα στη ζωή σου για χάρη του ονείρου σου να ταξιδέψεις μακριά από όλους και όλα/ Το σεξ δεν είναι πλέον αυτή η στιγμιαία απόλαυση,

Θα παραμείνεις σε μία πραγματικότητα που γνωρίζεις πως σε σκοτώνει αργά και σταθερά;/ μπορείς να ξεπερνάς ένα σοκ με γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο./ το κλείσιμο κάποιων κύκλων στη ζωή σου/ η κούραση θα συσσωρεύεται μέρα με την ημέρα/ πάρε το όπλο σου και ξεκίνα να στοχεύεις όσους και όσα σε ταλαιπώρησαν...

Να ανοίξεις πόρτες που οδηγούν σε μονοπάτια που μπορεί να έχουν δυσκολίες/ γυρίζεις το βράδυ στο σπίτι μετά τη δουλειά και το μόνο που περιμένεις είναι να ανοίξεις το ψυγείο σου/ να κλείσεις λογαριασμούς με το παρελθόν/ να απελευθερώσεις την καρδιά σου από αμφιβολίες και το μυαλό σου από άσχημες αναμνήσεις ώστε να δεχτείς με αγάπη και ευγνωμοσύνη το νέο που έρχεται στη ζωή σου./ Το καλό σεξ θα μπει κάτω από το μεγεθυντικό φακό και θα εξεταστεί καλά αυτό το διάστημα

Τρέμοντας στην ιδέα του λάθους μπροστά σε ένα γεμάτο στάδιο /Η μοναξιά, ο φόβος της απώλειας και το μίσος απέναντι σε κάθε αφεντικό ή μορφή εξουσίας είναι στοιχεία που θα βιώσεις/η σχέση ή η δουλειά σου κρέμονται από μία λεπτή κλωστή/ Εμπιστεύεσαι ή φοβάσαι το ένστικτο σου...;/ μπροστά υπάρχουν εμπόδια και λακκούβες αλλά θα οδηγηθείς κάπου που θα αφήσεις το προσωπικό σου στίγμα/ ανιδιοτελείς συναισθηματικές σχέσεις και τους έρωτες που βασίζονται στην ταύτιση της ψυχής και όχι της τσέπης ή άλλων συμφερόντων/ η ασχήμια και η δυστυχία που θα συναντάς γύρω σου θα γίνεται μεγαλύτερη/ μπορεί να σε κάνουν περιθωριακό και περίεργο

Σε βάζει στο τρυπάκι να σκεφτείς πώς θα ήταν να μένεις με ένα άνθρωπο μαζί/ αγκάλιασε την αλλαγή/ βγάζει το αληθινό σου συναίσθημα στην επιφάνεια ενώ τώρα θα ζήσεις τον αληθινό έρωτα/Θα νιώσετε αρκετά ανιφατικοί/ Φίλοι, κύκλοι, γνωριμιών, πρωτότυπες ιδέες έρχονται όλα/ θα σας στριμώξει γιατί θα έχετε ξεφύγει απ τα όρια του μέτρου/ αβαντάρεστε μέσα από τη συλλογική και κοινωνική δραστηριότητα/ αποτελούν άγχος και αγκάθι/ Είστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλο/
δεν θα πρέπει με κανέναν τρόπο και για κανέναν λόγο να διστάζετε/ γιατί δεν ακούς την ψυχή σου;/ το πάθος δεν είναι αρκετό

Θα κάνεις το βήμα/ ναι η αγάπη σε κυκλώνει από παντού/ χτυπήματα της μοίρας/ δεν θα ξεφύγεις/ γιατί τα κάνεις όλα αυτά;/ θες την αλήθεια και θα την βρεις/ μην πας παρακάτω/ ο πόνος θα μεγαλώνει αλλά θα σου κάνει καλό/ έχεις ξεχάσει τι είναι η πραγματική αγάπη και θα την ξαναθυμηθείς/ τώρα αρχίζουν τα δύσκολα/ θα καείς αλλά θα επιβιώσεις/ Μην φοβάσαι/Έχεις τόσες πολλές επιλογές που δεν θα ξέρει τι να κάνεις/ πρόσεξε αυτό το καλοκαίρι/ Ο φόβος σου πρέπει να νικηθεί / Τώρα, πρέπει να γίνει. Κανένα βήμα πίσω

Ανακατεμένες προτάσεις από προβλέψεις αστρολόγων για το 2012, που βρήκα σε διάφορα sites. Ο Κοέλιο συναντά τα Άρλεκιν και τα βιβλία αυτοβοήθειας με δέκα απλά βήματα.Στις φωτογραφίες οι αμερικανοί καλλιτέχνες Theresha Dancan και Jeffrey Blake.Αυτοκτόνησαν το 2007. Η Dancan με χάπια και μπέρμπον. Ο Jeffrey δέκα μέρες μετά το θάνατο της φίλης του, έβγαλε τα ρούχα του και έπεσε στον ωκεανό. To ψαγμένο blog της Dancan. Το κείμενο του Δημήτρη Πολιτάκη για αυτούς, Ιδανικοί αυτόχειρες 2007.Τα 12 χρόνια που ήταν μαζί, δεν έζησαν ούτε μια μέρα χωριστά. Είναι σίγουρο, όπως θα έλεγαν και οι αστρολόγοι όταν θα διάβαζαν τους χάρτες τους, ότι η σχέση τους είχε κάτι καρμικό…

Its all about the money

2012-01-15T02:04:00.000-08:00

"Όταν ήμουν νέος νόμιζα ότι το χρήμα είναι το πιο σπουδαίο πράγμα στη ζωή. Τώρα που είμαι γέρος, το ξέρω.»(Oscar Wilde)

Τα ετήσια κέρδη του Γκομπεντέρ και της δεσποινίδος Κοσέ, ήταν οι μισθοί και οι τόκοι τους, ήταν τόσο σημαντικά ώστε ούτε οι πιο στοργικοί γονείς δεν θα έδειχναν τη δική τους αφοσίωση σ΄αυτό το εξαιρετικό πλάσμα. Ακόμα δεν ξέρουμε πόσο κολακεύει ο απατεώνας το θύμα του! Καμιά μητέρα δεν είναι τόσο στοργική για την πολυαγαπημένη της κόρη όσο ο έμπορος για την γαλακτοφόρο του αγελάδα του. Τι επιτυχία έχουν οι παραστάσεις του «Ταρτούφου» που παίζονται κεκλεισμένων των θυρών!

Κάθε ανθρώπινη εξουσία είναι κράμα υπομονής και χρόνου. Οι δυνατοί άνθρωποι επιθυμούν και αγρυπνούν. Η ζωή του φιλάργυρου είναι ακατάπαυστη άσκηση της ανθρώπινης δύναμης ταγμένης στην υπηρεσία της προσωπικότητας. Και στηρίζεται μόνο σε δυο αισθήματα: στη φιλαυτία και στο συμφέρον. Μα επειδή το συμφέρον είναι κατά κάποιον τρόπο η σταθερή και σωστά εννοούμενη φιλαυτία, η αδιάκοπη διαπίστωση μιας πραγματικής υπεροχής, το συμφέρον και η φιλαυτία αποτελούν δυο κομμάτια απ το ίδιο σύνολο, τον εγωισμό. Σ΄αυτό οφείλεται ίσως η εξαιρετική περιέργεια που προκαλούν οι φιλάργυροι όταν παρουσιάζονται με μαστοριά στη σκηνή των θεάτρων. Καθένας συνδέεται μ΄ένα νήμα μ΄αυτά τα πρόσωπα, που συγκρούονται με όλα τα ανθρώπινα αισθήματα, κι όλα τα συνοψίζουν. Υπάρχει άνθρωπος χωρίς επιθυμία; Και ποια κοινωνική επιθυμία μπορεί να εκπληρωθεί χωρίς χρήμα;

O Άντολφ δούλευε από το πρωί ως το βράδυ και όμως δεν κέρδιζε τίποτα από τη δουλειά. Έτσι κατάλαβε γρήγορα ότι η τρύπα του ήταν βαθιά αλλά στείρα. Και όταν γυρνούσε από κοινότητα σε κοινότητα και έτρωγε τον μισθό του σε σόλες και έξοδα ταξιδιού, σκεφτόταν πώς να βρει μια θέση που να βγάζει λεφτά και να μην έχει τρεχάματα. Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς, εκτός και αν είναι στραβός ή έχει δυο παιδιά από νόμιμο γάμο, πόσο τρία χρόνια ανέχειας και έρωτα μεγάλωσαν την φιλοδοξία αυτού του νεαρού, που το πνεύμα του αλληθώριζε όπως και το βλέμμα του, και η ευτυχία του δεν στεκόταν καθόλου καλά, για να μην πούμε πως κούτσαινε. Η κυριότερη αιτία για τις κρυφές κακές πράξεις και τις δειλίες που δεν βγαίνουν στο φως είναι ίσως μια ατελής ευτυχία. Πιο καλά δέχεται ο άνθρωπος την ανέλπιδη φτώχεια παρά αυτή την εναλλαγή ήλιου και έρωτα μέσα στις χωρίς τέλος βροχές. Αν το κορμί αρρωσταίνει, η ψυχή παθαίνει τη λέπρα του φθόνου. Στους μικρόπρεπους , αυτή η λέπρα γυρνάει σε βουλιμία άνανδρη και απότομη μαζί, αδιάντροπη και κρυφή. Στα καλλιεργημένα πνεύματα γεννάει, γερνάει αντικοινωνικές θεωρίες που τις χρησιμοποιούν σαν σκαμνάκι για να ξεπεράσουν τους ανωτέρους τους . Θα μπορούσε να κάνουν μια παροιμία: «Πες μου πόσα έχεις, να σου πω τι σκέφτεσαι».
Ο Αντόλφ αγαπούσε την γυναίκα του και όμως όλη την ώρα σκεφτόταν:«Έκανα βλακεία! Έχω τρία στόματα και μόνο δυο πόδια. Έπρεπε να αποκτήσω περιουσία προτού παντρευτώ! Θα έβρισκα πάντα μια Αντελίν, ενώ τώρα η Αντελίν με εμποδίζει να κάνω λεφτά»

Μα η Ευγενία δεν σκεφτόταν ούτε αυτά τα σπάνια νομίσματα ούτε τη μανία του πατέρα της ούτε πόσο επικίνδυνο θα ήταν για αυτή να στερηθεί ένα θησαυρό τόσο αγαπητό στον πατέρα της. Όχι, σκεφτόταν μόνο τον ξάδερφο της και κατάφερε τελικά, ύστερα από μερικά λάθη, να λογαριάσει πως είχε νομίσματα με ονομαστική αξία περίπου πέντε χιλιάδων οχτακοσίων φράγκων, που μπορούσαν να πουληθούν και γύρω στις δυο χιλιάδες σκούδα. Μπροστά σ΄αυτά τα πλούτη άρχισε να χτυπάει τα χέρια της, σαν παιδάκι που εξωτερικεύει την περίσσια χαρά του με απλοϊκές κινήσεις. Έτσι πατέρας και κόρη είχαν μετρήσει καθένας την περιουσία του εκείνος για να πάει να πουλήσει το χρυσάφι του και εκείνη για να πετάξει το δικό της σ έναν ωκεανό αγάπης

Τα μάτια του Ρεμονένκ, ξαναμμένα από τις ταμπακιέρες έλαμπαν σαν ρουμπίνια. Ο Φρεζιέ, γαλήνιος, ψυχρός σαν φίδι έτοιμο να ανασηκωθεί πάνω στην ουρά του, τέντωνε το πλατύ κεφάλι του και κρατούσε την πόζα που οι ζωγράφοι δίνουν στον Μεφιστοφελή. Οι τρεις φιλάργυροι, διψασμένοι για χρυσάφι, όπως οι διάβολοι για τη δροσιά του παραδείσου, δίχως να έχουν συνεννοηθεί, έριξαν ένα βλέμμα στον κάτοχο τόσου πλούτου, γιατί ο Πονς έκανε μια από εκείνες τις κινήσεις που προκαλούνται από εφιάλτες. Ξαφνικά, με το κέντρισμα των τριών διαβολικών ακτίνων ο άρρωστος έριξε τα μάτια και έμπηξε διαπεραστικές κραυγές…
-Κλέφτες!...Νάτοι! Βοήθεια, με σκοτώνουνε

Αποσπάσματα από τα έργα του Μπαλζάκ «Οι Χωριάτες», «Ευγενία Γκραντε», «Ο Εξάδελφος Πονς». Η σχέση του Μπαλζάκ με το χρήμα ήταν η χειρότερη. Αλόγιστες σπατάλες, αποτυχημένες απόπειρες στο Χρηματιστήριο σε μια προσπάθεια να βελτιώσει την οικονομική του κατάσταση και ένα ατέλειωτο κυνήγι απ τους πιστωτές του, που τελείωσε μόνο με το θάνατο του στις 18 Αυγούστου 1850 σε ηλικία μόλις 51 ετών. Περισσότερες λεπτομέρειες για την ζωή και το έργο του εδώ. Εκτός από τις περιπέτειες με το χρήμα ενδιαφέρον παρουσιάζουν και η στάση που κράτησαν οι έλληνες κριτικοί της εποχής, απέναντι στο έργο του . Η κριτική της εποχής στην χώρα μας τον απέρριψε και τα μεταφρασμένα κείμενά του αποστειρώνονται από τα τολμηρά θέματα και τις καινοτόμες ιδέες του και παραδίδονται ελλιπή στο αναγνωστικό κοινό. Ένα αρκετά ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο «Οι ελληνικές περιπέτειες του Μπαλζάκ» εδώ

The KLF ήταν το ντουέτο των βρετανών Bill Drummond και Jimmy Cauty. Σχηματίστηκαν το 1987 και στο απόγειο της φήμης τους αποφασίζουν να εγκαταλείψουν την μουσική βιομηχανία για να γίνουν, όπως δήλωσαν οι ίδιοι, καλλιτέχνες. Το νέο τους όνομα ήταν K Foudation
Στις 23 Αυγούστου 1994 αποφασίζουν να κάψουν ένα εκατομμύριο λίρες Αγγλίας στο Σκοτσέζικο νησί Jara. Είναι η σημαντικότερη μιας σειράς καλλιτεχνικών παρεμβάσεων που έχoυν προηγηθεί.
Ο Gimpo, φίλος και συνεργάτης των KLF κινηματογραφεί το γεγονός. Το σημείο όπου οι ειδικοί πιστοποιούν την αυθεντικότητα των χαρτονομισμάτων, ανοίγοντας την γεμάτη στάχτες βαλίτσα είναι το αγαπημένο μου. Όλο το φιλμ εδώ.
Ο jim Reid ήταν παρόν. Το άρθρο του για τον Observer εδώ
Μια τηλεοπτική εκπομπή που ανακάλυψα με καλεσμένους τους ίδιους στην οποία μιλούν για την πράξη τους. Ο γέρος παρουσιαστής, το νεανικό κοινό που μοιάζει σαν να βγήκε απ το κατηχητικό, τα γέλια, τα χειροκροτήματα και η ψύχραιμη στάση των δύο απέναντι σε όλα αυτά 1 2 3
Το τελευταίο project του Bill Drummond εδω και οι δημιουργίες του jimmy Cauty εδώ

Wear Sunscreen

2012-01-09T13:35:00.000-08:00

Να φοράτε αντηλιακό.

Αν μπορούσα να σας δώσω μόνο μία συμβουλή για το μέλλον, αυτή θα ήταν το αντηλιακό. Τα μακροχρόνια οφέλη του αντηλιακού έχουν αποδειχτεί από επιστήμονες, ενώ το υπόλοιπο της συμβουλής μου δεν έχει καμιά αξιόπιστη βάση πέρα από την εμπειρία μου.

Θα σας δώσω τώρα αυτή τη συμβουλή.

Χαρείτε τη δύναμη και την ομορφιά της νεότητάς σας. Ή μάλλον, αφήστε το, δε θα καταλάβετε τη δύναμη και την ομορφιά της νεότητάς σας παρά μόνο όταν θα’ χει σβήσει. Πάντως, πιστέψτε με, σε 20 χρόνια θα κοιτάτε τις φωτογραφίες σας και θα θυμάστε, με έναν τρόπο που δεν διανοείστε αυτή τη στιγμή, το πόσες δυνατότητες είχατε μπροστά σας και πόσο υπέροχοι δείχνατε πραγματικά… Δεν είστε τόσο χοντροί όσο φαίνεστε…

Μην ανησυχείτε για το μέλλον. Ή, ανησυχήστε, αλλά να ξέρετε πως το να ανησυχείτε είναι τόσο αποτελεσματικό όσο το να προσπαθείτε να λύσετε μία αλγεβρική εξίσωση μασώντας τσίχλα. Τα πραγματικά προβλήματα στη ζωή σας θα αποδειχθούν να είναι πράγματα που ποτέ δεν πέρασαν από το μυαλό σας, του είδους που σας τυφλώνουν ξαφνικά μια νωχελική Τρίτη στις 4 το απόγευμα.

Κάντε κάθε μέρα κάτι που να σας τρομάζει.

Τραγουδήστε.

Μην παίζετε με τις καρδιές των ανθρώπων.

Μην ανέχεστε ανθρώπους που παίζουν με την καρδιά σας.

Χρησιμοποιείτε οδοντικό νήμα.

Μην χάνετε χρόνο με ζήλειες. Κάποιες φορές θα είστε μπροστά, κάποιες πίσω. Ο αγώνας είναι μεγάλος και τελικά ανταγωνίζεστε μόνον τον εαυτό σας…

Να θυμάστε τα παράπονα που δέχεστε αλλά να ξεχνάτε τις προσβολές. Αν τα καταφέρετε, πείτε μου πως να το κάνω κι εγώ…

Κρατάτε τα παλιά ερωτικά γράμματά σας.

Πετάξτε τις παλιές ενημερώσεις τραπεζών.

Τεντωθείτε.

Μην αισθάνεστε ένοχοι αν δεν ξέρετε τι θέλετε να κάνετε στη ζωή σας. Οι περισσότεροι ενδιαφέροντες άνθρωποι που γνωρίζω, δεν ήξεραν τι ήθελαν να κάνουν στη ζωή τους στα 22 τους. Μερικοί από τους πλέον ενδιαφέροντες 40ρηδες που γνωρίζω, δεν το έμαθαν ακόμη.

Να παίρνετε πολύ ασβέστιο. Να είστε καλοί με τα γόνατά σας, θα σας λείψουν όταν τα χάσετε.

Μπορεί να παντρευτείτε, μπορεί και όχι. Μπορεί να κάνετε παιδιά, μπορεί και όχι. Μπορεί να πάρετε διαζύγιο στα 40 σας, μπορεί να χορέψετε σαν τρελό κοτόπουλο στην 75η επέτειο γάμου σας. Ότι κι αν κάνετε, μην συγχαίρετε υπερβολικά τον εαυτό σας, ούτε και να τον επιπλήττετε υπερβολικά. Οι επιλογές σας είναι κατά το ήμισυ αποτέλεσμα τύχης. Το ίδιο και των άλλων.

Χαρείτε το σώμα σας. Χρησιμοποιείστε το με όποιον τρόπο μπορείτε. Μην το φοβάστε, ούτε να φοβάστε πως το βλέπουν οι άλλοι. Είναι το καλύτερο όργανο που θα έχετε ποτέ.

Χορέψτε, ακόμα κι αν δεν μπορείτε να το κάνετε πουθενά αλλού, παρά μόνο στο σαλόνι σας. Να διαβάζετε τις οδηγίες ακόμη κι αν τελικά δεν τις εφαρμόσετε.

Μη διαβάζετε περιοδικά ομορφιάς, το μόνο που θα καταφέρουν είναι να αισθανθείτε άσχημοι.

Γνωρίστε τους γονείς σας, ποτέ δεν ξέρετε πότε θα φύγουν για πάντα. Να είστε καλοί με τα αδέλφια σας. Είναι ο καλύτερός σας σύνδεσμος με το παρελθόν σας και οι άνθρωποι που πιθανότερο να σας σταθούν στο μέλλον.

Καταλάβετε πως οι φίλοι έρχονται και φεύγουν, αλλά πρέπει να κρατήσετε κοντά σας κάποιους λίγους εκλεκτούς. Δουλέψτε σκληρά για να γεφυρώσετε τις αποστάσεις, γεωγραφικές και ιδεολογικές, γιατί όσο γερνάτε, τόσο περισσότερο θα χρειάζεστε τους ανθρώπους που σας γνωρίζουν από μικροί.

Ζήστε κάποτε στη Νέα Υόρκη αλλά πριν σας κάνει σκληρούς ανθρώπους. Ζήστε κάποτε στη βόρεια Καλιφόρνια μα φύγετε πριν γίνετε μαλθακοί. Ταξιδέψτε!

Αποδεχτείτε κάποιες παγιωμένες αλήθειες: οι τιμές θα ανέβουν, οι πολιτικοί θα τσιλιμπουρδίζουν. Ακόμη κι εσείς, θα γεράσετε και τότε θα φαντασιώνεστε πως όταν είσασταν νέοι οι τιμές ήταν λογικές, οι πολιτικοί ήταν ευγενείς και τα παιδιά σεβόντουσαν τους μεγαλύτερους. Να σέβεστε τους μεγαλύτερους.

Μην περιμένετε από κανέναν να σας υποστηρίξει. Μπορεί να διαθέτετε ένα μεγάλο τραπεζικό λογαριασμό ή πλούσιο σύζυγο. Αλλά ποτέ δε θα ξέρετε πότε θα τελειώσουν.

Μην παιδεύετε πολύ τα μαλλιά σας, αλλιώς στα 40 σας θα φαίνονται σαν 85ρη.

Να είστε προσεκτικοί στο ποιά συμβουλή θα ακολουθήσετε, αλλά να είστε και υπομονετικοί με αυτούς που σας τη δίνουν. Η συμβουλή είναι ένα είδος νοσταλγίας. Το να τη διαδίδεις μοιάζει με το να ψαρεύεις από τα άχρηστα της ζωής, να τα καθαρίζεις, να βάφεις τα άσχημα μέρη και να τα ανακυκλώνεις με περισσότερη αξία από όση έχουν.

Αλλά πιστέψτε με για το αντηλιακό.

Την 1^η Ιουνίου του 1997 στην εφημερίδα Chicago Tribune δημοσιεύτηκε αυτό το άρθρο, της Mary Schmich.Το 1998 το άρθρο έγινε μουσικό κομμάτι απ τον Αυστραλό σκηνοθέτη Buz Luhrman με τίτλο "Everybody's Free (To Wear Sunscreen)".
Περισσότερες λεπτομέρειες για το θέμα εδώ. Το μουσικό κομμάτι εδώ Η Mary Schmich συνεχίζει να αρθρογραφεί για τον Chicago Tribune.To τελευταίο άρθρο της εδώ.

Όλες οι φωτογραφίες του post απ το μοναδικό blog my parents were awesome. Με μότο τους Before funny packs and mini vans They were people too, άνθρωποι απ όλο τον κόσμο στέλνουν καθημερινά φωτογραφίες, απ την εποχή που οι γονείς τους ήταν νέοι. Ένα βιντεάκι του δημιουργού του blog μαζί με την οικογένεια του εδώ. Έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα δυο άλμπουμ, με φωτογραφικό υλικό απ το blog. Στις φωτογραφίες είναι το μωρό με το λευκό σκούφο, στην πλάτη του πατέρα του.

Young,rich and restless

2012-01-08T07:22:00.000-08:00

Πείθει η αγανάκτηση του Παναγιώτη Αγγελόπουλου;

Σήμερα το πρωί, στην iefhmerida διάβασα την είδηση για τον πρωτότοκο γιο της οικογένειας Αγγελοπούλου. Αντιγράφω:«Στα 22 του χρόνια πλέον, στην τελευταία του χρονιά βασικών σπουδών στην Οικονομία και την Ιστορία, ο νεαρός πρωτότοκος γιος του γνωστού επιχειρηματικού ζεύγους επί δύο μήνες βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων, όπως αποκαλύπτει η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» στο τελευταίο της φύλλο. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι σπουδαστές του Πανεπιστημίου επιχείρησαν πριν από λίγο καιρό να καταλάβουν τον κεντρικό προαύλιο χώρο του ιδρύματος αλλά οι αρχές είχαν κλειδώσει τις πόρτες. Μετά από διαπραγματεύσεις επετράπη η είσοδος μόνον σε όσους είχαν φοιτητική ταυτότητα. Οσοι πέρασαν μέσα κατασκήνωσαν επί αρκετές εβδομάδες στο προαύλιο συμπαραστεκόμενοι ουσιαστικά στο κίνημα Occupy Wall Street και μάλιστα μέσα στο Ιδρυμα που αναπαράγει τις τελευταίες δεκαετίες τον παγκόσμιο καπιταλισμό».

Στη συνέχεια έμαθα για την επιστολή που είχε στείλει το καλοκαίρι, με το ονοματεπώνυμο του σε free press, όπου κατακεραύνωνε το καπιταλιστικό σύστημα, για το ότι πέρασε όλο το καλοκαίρι στο Σύνταγμα γυρίζοντας την πλάτη του στο γιοτ της οικογένειας, που συνήθως περνούσε τα καλοκαίρια του («Λίγοι ενδεχομένως στη θέση του θα άφηναν την απόλυτη πολυτέλεια των διακοπών που θα τους έδινε ένα σκάφος 30 μέτρων φτιαγμένο από την κορυφαία στο είδος της εταιρεία Nautor Swan Yachts». Μετά απ αυτό γέμισα με αισθήματα ντροπής, που πέρασα μόνο μερικές απλές βόλτες απ το Σύνταγμα, και έκανα δέκα μέρες διακοπές.), για το ότι αρθρογραφεί στα αγγλικά, στο free press The Boston Occupier, με υπογραφή Pan Angelopoulos («Pan, όπως Che» σχολίασε κάποιος), και για το ότι βοήθησε άστεγους στην Λατινική Αμερική.

Μερικές προσωπικές απόψεις πάνω στο θέμα:

Όλοι οι εικοσάρηδες έχουν δικαίωμα(αν όχι υποχρέωση), απέναντι στον επαναστατικό τους εαυτό, ακόμα και ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος. Αν θέλουν να πάνε «κόντρα στο σύστημα» ας το κάνουν τώρα, για να μην τους μείνουν απωθημένα όταν μεγαλώσουν. Το timing λοιπόν σε αυτή την περίπτωση, είναι ολόσωστο.

Αν γεννήθηκες μέσα στο σύστημα το οποίο κατακεραυνώνεις(οι Αγγελόπουλοι είναι συνώνυμο του καπιταλισμού δεν είναι κάτι κρυφό), θα πείσεις δυσκολότερα για τις προθέσεις σου τους άλλους. Με απλά λόγια, o γιος του εργάτη πείθει ευκολότερα για το ότι θέλει ένα καλύτερο κόσμο, απ το γιο ενός πλούσιου. Στην πορεία «της αλλαγής του κόσμου» ο γιος του εργάτη, μπορεί βέβαια να αποδειχθεί πιο πεινασμένος και πιο αδίστακτος για καπιταλιστικές ανέσεις απ τον πλούσιο. Τα παραδείγματα πολλά, αλλά αυτό θα το ανακαλύψουμε στο μέλλον.

Αν είσαι μέρος του καπιταλιστικού συστήματος, το επώνυμο σου πασίγνωστο, και οποιαδήποτε πληροφορία σε αφορά γίνεται είδηση, θα ήταν σωστότερο όλων, να κρατήσεις τους τόνους χαμηλά, όσο πιο χαμηλά γίνεται. Μόνο έτσι υπάρχει πιθανότητα να πείσεις για τις προθέσεις σου. Μείνει πράγματι ανώνυμος και όχι ο «ανώνυμος που ξενύχτησε στο Σύνταγμα, ο ανώνυμος που απαρνήθηκε το γιοτ, ο ανώνυμος που βοηθά άστεγους στην Λατινική Αμερική» που τον φωνάζουν Αγγελόπουλο. Το ότι η μάνας σου κάποτε, επιδείκνυε τον πλούτο της, μπορεί να μην σε καθιστά εσένα υπεύθυνο, αλλά κάνει δυσκολότερη την προσπάθειας σου, να πείσεις για τις προθέσεις σου.

Όταν αρθρογραφείς κατά του καπιταλιστικού συστήματος και την ανάγκη «για κάτι νέο» , είσαι είκοσι-κάτι τελειόφοιτος του Χάρβαρντ και ο πατέρας σου έχει την Χαλυβουργική καλό θα ήταν να το κάνεις με ψευδώνυμο. Οι κακοπροαίρετοι ίσως σκεφτούν, ότι προετοιμάζεις το μέλλον σου.

Αν θες να πείσεις ακόμα περισσότερο για τις προθέσεις σου περί «αλλαγής του κόσμο προς το καλύτερο», καλό θα ήταν να ξεκινήσεις απ τον εαυτό σου. Τι θα έλεγες να «φτύσεις» την πατρική περιουσία και με εφόδιο μόνο τις σπουδές σου, να ξεκινήσεις απ το μηδέν;

Κινήσεις όπως του Γουίλιαμ Μπάφετ , που προέτρεψε το Κογκρέσο να τον φορολογήσει έξτρα, εφόσον μιλάει περί «κοινών θυσιών», αξίζει να αντιγραφούν. Θέλει θάρρος, να τα βάζεις με τους όμοιους σου. Προϋποθέτει ξεβόλεμα. Αντέχεις;

Υ.Γ

«Είναι ευκολότερο να περάσει μια καμήλα απ την τρύπα μιας καρφίτσας παρά ένας πάμπλουτος στις καρδιές του φτωχού κόσμου» θα έλεγα παραφράζοντας λιγάκι, αυτά που λένε στα κατηχητικά για τον Παράδεισο.

Less Than Zero

2012-01-06T13:18:00.000-08:00

O Bret Easton Ellis συναντά τον Dash Snow

«Ξυπνάω κάποια στιγμή πριν να ξημερώσει. Το στόμα μου είναι θεόστεγνο και πονάει όταν ξεκολλάω τη γλώσσα μου από τον ουρανίσκο. Κλείνω τα μάτια σφιχτά και προσπαθώ να ξανακοιμηθώ, όμως το ψηφιακό ρολόι στο κομοδίνο δείχνει ότι είναι τεσσερισήμισι και μόνο τώρα συνειδητοποιώ που βρίσκομαι. Κοιτάζω τον Γκρίφιν που είναι ξαπλωμένος στην άλλη άκρη του διπλού κρεβατιού. Δεν θέλω να τον ξυπνήσω, οπότε σηκώνομαι από το κρεβάτι όσο πιο προσεκτικά γίνεται, μπαίνω στο μπάνιο και κλείνω την πόρτα. Κατουράω και μετά κοιτάζομαι για μια στιγμή στον καθρέφτη ολόγυμνος καθώς είμαι, ύστερα σκύβω στο νιπτήρα, ανοίγω την βρύση και ρίχνω κρύο νερό στο πρόσωπο μου. Μετά ξανακοιτάζομαι στον καθρέφτη πιο πολλή ώρα αυτή την φορά. Ξαναγυρνάω στην κρεβατοκάμαρα μου, φοράω τα εσώρουχα μου, αφού βεβαιωθώ ότι δεν είναι του Γκρίφιν, μετά ρίχνω μια ματιά γύρω στο δωμάτιο και με πιάνει πανικός γιατί δεν μπορώ να βρω τα ρούχα μου».

«Κάθομαι στο Σπέιγκο με τον Τρέντ και την Μπλαιρ κι ο Τρεντ λέει ότι είναι βέβαιος ότι είδε στο μπαρ κάποιους να παίρνουν κοκαΐνη, εγώ του λέω γιατί δεν πας και εσύ παρέα τους κι εκείνος μου λέει να το βουλώσω. Μια που έχουμε κάνει μισό γραμμάριο πριν φύγουμε απ το διαμέρισμα του Τρεντ, κανείς μας δεν πεινάει πολύ, έτσι παραγγέλνουμε μόνο ορεκτικά και μια πίτσα και πίνουμε συνέχεια χυμό γκρέιπφρουτ με βότκα. Η Μπλαιρ μυρίζει συνέχεια τον καρπό της και σιγοτραγουδάει στο ρυθμό του καινούριου σινγκλ των Human League που ακούγεται απ τα μεγάφωνα. Η Μπλαιρ ρωτάει τον σερβιτόρο, όταν μας φέρνει τον τέταρτο γύρο κοκτέιλ γκρέιχαουντ, αν ήταν στο Ετζ το προηγούμενο βράδυ. Εκείνος χαμογελάει και κουνάει αρνητικά το κεφάλι του».

«Κατηφορίζοντας τον Αυτοκινητόδρομο Πασίφικ Κόουστ προσέχω πολύ να μην τρέχω, η Μπλαιρ κα ο Ντάνιελ συζητάνε για το νέο άλμπουμ των U2 κι όταν ακούγεται το καινούριο τραγούδι των Go-Go’s μου ζητάνε να το δυναμώσω και το τραγουδάνε μισοαστεία, μισοσοβαρά. Αρχίζει να δροσίζει όσο πλησιάζουμε τον ωκεανό κι ο ουρανός γίνεται μωβ και γκρίζος, προσπερνάμε ένα ασθενοφόρο και δυο περιπολικά παρκαρισμένα στην άκρη του δρόμου καθώς τραβάμε προς το σκοτάδι του Μαλιμπού, ο Ντάνιελ τεντώνει το λαιμό του για να δει και εγώ κόβω λίγη ταχύτητα. Η Μπλαιρ λέει ότι υποψιάζεται ότι ψάχνουν κάποιο τρακάρισμα, κάποιο δυστύχημα και μένουμε κι οι τρεις σιωπηλοί για μια στιγμή».

«Το επόμενο πρωί ξυπνάω αργά από το σαματά των Duran Duran που ακούγεται απ το δωμάτιο της μητέρας μου. Η πόρτα είναι ανοιχτή και οι αδερφές μου είναι ξαπλωμένες στο μεγάλο κρεβάτι, φοράνε μαγιό ξεφυλλίζουν παλιά τεύχη του GQ και παρακολουθούν κάποιο πορνό στο Betamax με κλειστό ήχο. Κάθομαι στο κρεβάτι, με το μαγιό και εγώ, μου λένε ότι η μαμά έχει βγει για φαγητό και η υπηρέτρια για ψώνια, χαζεύω για δέκα λεπτά περίπου την ταινία και αναρωτιέμαι ποιανού είναι- της μαμάς; των αδερφών μου; Χριστουγεννιάτικο δώρο από κάποιο φίλο; Από το άτομο με την Φεράρι; δική μου; Η μια μου αδερφή λέει ότι δεν της αρέσει καθόλου όταν δείχνουν τον τύπο να χύνει κι εγώ κατεβαίνω κάτω και πάω έξω στην πισίνα να ρίξω μερικές απλωτές».

«Τα όνειρα μου αρχίζουν ήρεμα. Είμαι πιο μικρός και γυρίζω σπίτι με τα πόδια από το σχολείο και η μέρα είναι μουντή, τα σύννεφα γκρίζα και άσπρα και μερικά είναι μωβ. Μετά πιάνει βροχή και αρχίζω να τρέχω. Αφού τρέχω για κάμποση ώρα, όπως μου φαίνεται, μες την νεροποντή, ξαφνικά σκοντάφτω μες την λάσπη και πέφτω χάμω φαρδύς πλατύς και όπως το χώμα είναι μουλιασμένο, αρχίζω να βυθίζομαι και η λάσπη μου μπουκώνει το στόμα κι εγώ αρχίζω να την καταπίνω κι ύστερα μου ανεβαίνει μέχρι την μύτη, στο τέλος μου μπαίνει στα μάτια και ξυπνάω όταν έχω πιάσει κανονικά πάτο».

Αποσπάσματα από το Less than Zero του Βret Easton Ellis.

Πρωτοδιάβασα το βιβλίο το 1989. Το είχα δανειστεί απ την βιβλιοθήκη της περιοχής μου(!)χωρίς να ξέρω περί τίνος πρόκειται. Η βιβλιοθηκάριος ήταν μια ευγενική γυναίκα γύρω στα σαράντα. Δανειζόμουν συχνά βιβλία και μερικές φορές πιάναμε την κουβέντα για αυτά.

Το είχε διαβάσει και μου είχε πει ότι «ο συγγραφέας είναι καινούριος και έχει πολλά ναρκωτικά μέσα». Πέρασα ένα σαββατοκύριακο διαβάζοντας μόνο αυτό. Το επέστρεψα την Δευτέρα. Όταν με ρώτησε πως το βρήκα της είπα «είναι το πιο συναρπαστικό βιβλίο που έχω διαβάσει, ως τώρα». Με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια, μέσα απ τα μυωπικά της γυαλιά.

Τον καλλιτέχνη Dash Snow τον ανακάλυψα πριν δυο χρόνια, όταν διάβασα στη Lifo την ανακοίνωση του θανάτου του από ναρκωτικά, στα 27 του χρόνια.

Ψάχνοντας στοιχεία για την ζωή του, ανακάλυψα ότι προερχόταν από πλούσια οικογένεια. Γύρισε την πλάτη στην αριστοκρατική του καταγωγή και επέλεξε τον δρόμο για να εκφραστεί. Αμέσως μου ήρθε στο μυαλό το Λιγότερο απ το μηδέν. Βέβαια το μόνο κοινό, με τον ήρωα του βιβλίου είναι τα ναρκωτικά και οι πλούσιοι γονείς. Ο Snow επιλέγει τον δρόμο, ο ήρωας του βιβλίου παλεύει στο χρυσό του κλουβί.

Το καινούριο βιβλίο του Bret Easton Ellis είναι η συνέχεια του Less than Zero και ονομάζεται Imperial Bedrooms.

Ο Ryan Mc Ginley για τον φίλο του Dash Snow στο Vice
Ο Bret Easton Ellis διαβάζει απόσπασμα απ το νέο του βιβλίο στο BBC Radio

iLoveAthens #31

2012-01-04T15:04:00.000-08:00

Η ξαφνική εμφάνιση της Ελένης Φιλίνη

Με το που μπαίνω στο μαγαζί, με χτυπάει από παντού ένα δυνατό, ανακριτικό, φως. Τοίχοι, τραπεζομάντιλα, καρέκλες, πουκάμισα σερβιτόρων, πετσέτες, έχουν ένα μόνο χρώμα:Λευκό. Σε συνδυασμό με το δυνατό φως που πέφτει πάνω τους, σου δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι είσαι κάπου στην εξοχή και παίζεις σε διαφήμιση απορρυπαντικού . Ένας σγουρομάλλης άντρας με καφέ σακάκι και μια αδύνατη γυναίκα με μαύρα ρούχα κρατούν δυο κάμερες, στραμμένες προς την ανύπαρκτη πίστα. Μαθαίνουμε ότι για λίγο ακόμη θα έχει γύρισμα το κανάλι Extra και μετά τα φώτα θα χαμηλώσουν, «όπως αρμόζει» μας λέει ένας σερβιτόρος. Την προσοχή μου έχουν κερδίσει τα γιγαντιαία κουτάλια, μαχαίρια και πιρούνια που είναι κρεμασμένα στους τοίχους. Μοιάζουν με τρόπαια. Ανάμεσα τους ένας Άγιος Βασίλης, πιασμένος από μια δέσμη με μπλε φωτάκια, προσπαθεί να σκαρφαλώσει πάνω από ένα ασπρόμαυρο πίνακα που απεικονίζει ουρανοξύστες.

Σκέφτομαι ότι είναι το Μανχάταν και μετά σκέφτομαι το Sex and the city και μετά την εποχή που όλα πήγαιναν για όλους μας καλύτερα και μετά αρχίζει το κλαρίνο. Η Κάρι Μπράντσο γίνεται Βασούλα.

Η τραγουδίστρια, είναι ζωσμένη με ένα στενό πράσινο λαμέ φόρεμα. Τραγουδάει κάτι που δεν ξέρουμε. Όταν μετά από ένα τέταρτο τα φώτα χαμηλώνουν και το γύρισμα του Extra έχει τελειώσει, την θέση της παίρνει μια ξανθιά με φουντωτό μαλλί. Τραγουδάει λαϊκά. Δαγκώνω ένα τυροπιτάκι, που είναι σαν κομμάτι βράχου, καθώς στα αυτιά μου, μια πολύ μέτρια απόδοση του «Ιστορία μου, αμαρτία» κυλάει βασανιστικά.

Έχει περάσει μια βαρετή ώρα, όταν με την είσοδο της πιατέλας κρεατικών, ανακοινώνεται η υποδοχή του Σινάτρα. Είναι ένας άντρας γύρω στα πενήντα, με λευκό φυσικά, πουκάμισο, και με πολλά παραπάνω κιλά. Τραγουδάει Διονυσίου και αν τον συγκρίνεις με ότι έχει προηγηθεί είναι ο Σινάτρα.

Φαντάζομαι την καριέρα που έχει κάνει στην Αστόρια. Χιλιάδες σπασμένα πιάτα. Λεφτά. Γυναίκες που του τα έφαγαν. Ύστερα πεθύμησε την πατρίδα. Ένα πρωινό του την «έδωσε» . Αγόρασε σουβενίρ τον πίνακα με τους ουρανοξύστες. Και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Όταν φεύγει ο Σινάτρα, ξαναρχίζει το κλαρίνο. Έχουμε βαρεθεί και ετοιμαζόμαστε να φύγουμε, όταν στο χώρο μπαίνει μια μαυροντυμένη γυναίκα με εξαμελή παρέα. «Θέλω να καλωσορίσω την φίλη μου, την Ελένη Φιλίνη» ακούγεται απ το βάθος ο Σινάτρα. Αυτομάτως όλα τα μάτια πέφτουν πάνω της. Εκείνη αντί να αισθανθεί αμήχανα, χαιρετά τα τρία γεμάτα τραπέζια του μαγαζιού. Κρύβει τα μαλλιά της μέσα σε ένα μαύρο καπέλο. Οι γυναίκες της παρέας, «πέφτουν» σαν πεινασμένα πίτμπουλ πάνω της. Κάποια λέει ότι «η ηλικία της δεν δικαιολογεί το δέρμα της» και κάποια άλλη ότι «κάτι ύποπτο συμβαίνει με τα μαλλιά της» . Σκέφτομαι ότι είναι άδικες, ότι είναι μια χαρά και ότι τα μαλλιά της είναι ότι για την JLO τα οπίσθια: Θα πρέπει να τα έχει ασφαλισμένα. Στο μυαλό μου έρχονται εικόνες, απ το «Σεξοκυνηγό» το καλτ φιλμάκι που πρωταγωνιστούσε. Σε μια χαρακτηριστική σκηνή, μόλις έχει ξυπνήσει και βουρτσίζοντας τα μακριά μαύρα μαλλιά της μπροστά στον καθρέφτη λέει στον ημίγυμνο Φαίδων Γεωργίτση: «Δεν θέλω να γυρίσω στο χωριό. Στην Αθήνα μπορείς να κάνεις και καμιά βόλτα».

Αργότερα τραγουδάει και η ίδια δύο κομμάτια, το μαγαζί μας κερνάει γαρύφαλλα, το κέφι απογειώνεται. Ύστερα ο Σινάτρα ξαναβγαίνει για τρίτη φορά στην πίστα, ανακοινώνοντας : «Εδώ δεν είναι Γκάζι, είναι Μπουρνάζι» και η Ελένη Φιλίνη χειροκροτεί λίγο πριν κόψει ένα λεπτό φιλέτο. Έχω πιει τόσο πολύ, που νομίζω ότι οι μπλε άγγελοι της πλατείας που φαίνονται απ το παράθυρο, θα χορέψουν σέικ.

Το τελευταίο βράδυ των Burger Project.

Περιμένω να δω για πρώτη φορά τους Burger Project και στο μυαλό μου είναι το βίντεο κλιπ του Take my breath away. Ένας παπάς, ένας τσολιάς και ένα τύπος με μαύρο κορμάκι ή κάτι τέτοιο. Όταν εμφανίζονται στην Αυλαία το προτελευταίο βράδυ του 2011, κανείς δεν φοράει στολή. Μόνο τα μωβ διαστημικά γυαλιά του Space Cowboy τραβούν την προσοχή . Μπροστά απ τα πολύχρωμα φώτα που κοσμούν το πίσω μέρος της σκηνής, σε κάποια φανταστική ταβέρνα στην Τζαμάικα ελληνικής ιδιοκτησίας, γνωστά κομμάτια ξαναγεννιούνται μέσα απ τις διασκευές τους. Το Jeanie in the Bottle γίνεται γρήγορο, κιθαριστικό απογυμνωμένο απ τον αισθησιασμό της Christina Aguilera, το Paradise City γίνεται πιο μυστηριώδες και λίγο 70s, ακόμα και το look των Roxette φρεσκάρεται , ενώ όταν ακούγεται η διασκευή του Take my breath away των Berlin, επικρατεί πανζουρλισμός. Είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ Τομ Κρούζ και Top Gun, αλλά μόνο κάτι τρελαμένοι τύποι απ την Αθήνα που σκέφτηκαν αυτή την διασκευή.

Η εμφάνιση της Ματούλας Ζαμάνη, είναι το αποκορύφωμα της βραδιάς. Τα ηχεία δεν της κάνουν το χατίρι στην Τσιγγάνα, αλλά αυτή συνεχίζει απτόητη με την άψογη φωνή και την αυτοσαρκαστική της παρουσία. Δείχνει στο διψασμένο κοινό το μαύρο της σουτιέν και σπρώχνει ένα φαν ανάμεσα στα στήθη της, . Τα φτερά που κοσμούν την πλάτη του φορέματος της, την κάνουν να μοιάζει με παρακμιακή ντίβα μιας άλλης εποχής.

Και ενώ νομίζαμε ότι έχουμε δει τα πάντα λίγο πριν το τέλος ο εθνικός ύμνος μπλέκεται με το I will survive.

Ένα απ τα επόμενα βράδια, ψάχνω τους Burger Project στο twitter. Το τελευταίο τους tweet ήταν απ τον δρόμο. Πήγαιναν στην Ξάνθη και το επόμενο βράδυ θα έπαιζαν στην Δράμα. « Ζούμε ένα όνειρο» γράφουν.

Καλή Χρονιά σε όλους

15 Σκέψεις του Ashton Kutcher στην νυχτερινή Αθήνα.

2011-12-30T06:45:00.000-08:00

(Γαρύφαλλα, καπνός και Πάνος Κιάμος)

«Αν και δεν ξέρω τα κομμάτια που παίζει, αυτή η dj θα πρέπει να είναι όνομα στο χώρο της για να παίζει σε αυτή την ηλικία. Όχι, όχι δεν ξανακυλάω στις μεγάλες»

«Ασταδιαλα να καπνίσω σαν άνθρωπος, με τους αμερικάνους του ξενέρωτους»

«Ναι ρε μαλάκα, διασκεδάζω τι με ρωτάς; Διάλεξη ήρθα να δώσω;»

«Αυτό το Star πρέπει να είναι κάτι σαν το δικό μας το CNN. Όπου πάω, μες την μούρη μου είναι»

«Πολλά επιφωνήματα έχουν τα τραγούδια τους. Με το στίχο δεν το έχουν γενικά»

«Κάνε λίγο στην άκρη να δω κάτι. Αυτή απέναντι μου θυμίζει την Ντέμι ή έχω πιει τα άντερα μου»

«Γιατί με κοιτάει αυτός ο κύριος στα μάτια, όταν τραγουδάει; Γιατί με πλησιάζει; Όχι ρε! Μην με αγγίζεις! Μπράβε νούμερο2, απάνω του!»

«Apo deftera, yeah, Blue Monday yeah, Stop Smoking?»

«Κάτι πρέπει να κάνει με τα μαλλιά του αυτός»

«Τα γαρύφαλλα τα πετάω με τον δίσκο μαζί;»

«Όσο περνάει η ώρα, αυτός μου θυμίζει τον Μέρλιν Μάνσον. Δεν πίνω άλλο»

«Μην κουνιέστε ρε τόσο. Ζαλίζομαι!»

«Θέλω να φάω ένα μπέργκερ. Something Vromiko»

«Δεν βγάζω παπούτσια όταν ανεβαίνω πάνω; Καθόλου; Μωρέ Μπράβο!»

«Γιατί δεν έχει το Villa χωριάτικη;»

Είδα τα άστρα!

2011-12-22T09:10:00.000-08:00

(Όλες οι απόρρητες προβλέψεις για κάθε ζώδιο με τη βοήθεια του μυστικού μου χάρτη, που κανένας αστρολόγος δεν θα σου πει αυτές τις μέρες.)

Κριός

Το 2012 ο Πλούτωνας εισέρχεται στο ζώδιο σου και δίνει απαντήσεις σε σκληρά ερωτήματα θέλεις δεν θέλεις. Εσύ θα εκλιπαρείς από μέσα σου «Σε παρακαλώ δεν θέλω να ξέρω» και ο Πλούτωνας θα σου απαντά « Θα μάθεις που να σε πάρει, γιατί για αυτό το λόγο στροβιλίζομαι στο ζώδιο σου».

«Γιατί ο άντρας μου έχει ένα στρινγκ στην τσέπη του σακακιού του;», «Γιατί μοιάζω όσο πάει στην Samantha του Sex and the city;» και φυσικά «Το μπότοξ είναι ακίνδυνο;». Η απάντηση σε όλα τα ερωτήματα είναι μια: «Εμμηνόπαυση» . Τι μπορείς να κάνεις; Να περιμένεις τον Ιούλιο όπου ο Πλούτωνας θα περάσει στον Ταύρο. Μέχρι τότε, τσάι και συμπάθεια.

Ταύρος

Με την τρίαινα του Ποσειδώνα να σου καρφώνει τα οπίσθια και να σου ζητά περισσότερο σεξ, δεν υπάρχει περίπτωση να μην κάνεις, μόνος σου ή (γιατί όχι;), με παρέα το καλύτερο σεξ της ζωής σου το 2012. Μόνο να θυμάσαι τον Ιούλιο που ο Πλούτωνας, εισέρχεται στο ζώδιο σου, να είσαι προσεκτικός στην επιλογή ερωτικού παρτενέρ .

Στο δρόμο σου θα βρεθούν γυναίκες που θέλουν να γίνουν μάνες εδώ και τώρα, μαθήτριες που θέλουν άλλου είδους μαθήματα απ τον καθηγητή τους και φεμινίστριες που πιστεύουν στην Λορένα Μπόμπιτ. Τον φετινό Ιούλιο λοιπόν το σλόγκαν για εσένα είναι ένα «Προσοχή για να μην κοπεί»

Δίδυμοι

Στο ζώδιο σου όλο το 2012 ο Πλούτωνας κάνει σεξ με τον Άρη και ο Ποσειδώνας παίρνει μάτι, σε ένα ολάνθιστο λιβάδι με παπαρούνες, που βόσκουν μόνο τρεις αγελάδες. Μην χαίρεσαι. Τα οικονομικά σου θα είναι χειρότερα απ της χώρας σου. Αν το «Θα πουλήσω το κορμί μου για να δω άσπρη μέρα» δεν σου φαίνεται και τόσο αστείο, φρόντισε να το κάνεις απ τα μέσα Ιουλίου και μετά. Αν το κάνεις νωρίτερα ο (ναι καλά κατάλαβες!)Πλούτωνας θα σου δώσει ένα σκληρό μάθημα: «Δεν μετράς»

Καρκίνος

Μέχρι τον Ιούνιο του 2012, όλα θα κυλούν ομαλά στην ζωή σου, σαν να παίζεις στο «Μικρό σπίτι στο λιβάδι». Έχεις, ότι πάντα ονειρευόσουν. Μια οικογένεια, ένα σπίτι στο δάσος(ή τέλος πάντων με κήπο), κάποιον/α που σε αγαπά και μια αίσθηση ότι αυτό θα κρατήσει για πάντα. Νομίζεις. Απ τα μέσα Ιουλίου και μέχρι τα επόμενα Χριστούγεννα, η Αφροδίτη θα πηδιέται ασυστόλως στον 23^ο οίκο σου με τη Δήμητρα, με αποτέλεσμα, να γίνεις το ερωτικό αντικείμενο του πόθου αρκετών θνητών. Και δεν θα αντισταθείς. Σημάδια στην πλάτη, ρουφήγματα στο λαιμό, τρίχες στα σακάκια. Όλα θα φωνάζουν : «Ναι ρε κάνω σεξ!».Μόνο το γεμάτο ερωτηματικά βλέμμα, του συντρόφου σου θα σε τσιμπάει στην καρδιά. Μόνο που φέτος θα είσαι άκαρδος.

Λέων

Το 2012 θα είναι η χρονιά που θα είσαι πιο κοινωνικός από ποτέ. Θα σε καλούν και θα πας παντού. Όχι όμως μόνο αυτό. Ο Ερμής θα έχει αφωνία στο ζώδιο σου για δέκα μήνες, με αποτέλεσμα να αφήνεις και τους άλλους να μιλήσουν. Είναι μια χρονιά που θα φτάσεις στο σημείο να κάνεις μέχρι και διάλογο με παύσεις. Όχι αγγελοπουλικές, αλλά εντάξει, θα λέει και ο άλλος την γνώμη του. Όλα αυτά μέχρι τον Νοέμβρη. Απ τον ερχόμενο Δεκέμβρη όμως θα γίνεις ξανά αυτό που πάντα ήσουνα: Μια Άσπα που έχει να καπνίσει ένα εξάμηνο και ορμάει στο πρώτο τσιγάρο που βρήκε μπροστά της. Δεν θα βάζεις γλώσσα μέσα

Παρθένος

Όλα αλλάζουν στην ζωή σου. Ευκαιρίες έτοιμες στο πιάτο. Στο δρόμο σε σταματάνε οι ρεπόρτερ του Star, στην πολυκατοικία θέλουν να είσαι ο διαχειριστής, στο reunion όλοι σου λένε ότι είσαι αγέραστη και στο αεροδρόμιο οι φωτογράφοι σου φέρονται σαν να είσαι η νέα Kate Moss. Αυτό όμως είναι και το μοναδικό πρόβλημα της φετινής χρονιάς. Δυστυχώς δεν είσαι η νέα Kate Μοss αλλά κάποιος/α που απ την μάσα και την ευτυχία έχει αρχίσει να κάνει ψωμάκια. Πρόσεξε. Η ζυγαριά λέει πάντα την αλήθεια

Ζυγός

Για ακόμα μια φορά το σενάριο σου απορρίπτεται, οι σωλήνες του μπάνιου σπάνε, το παιδί ακούει το Biophillia της Bjork κλειδωμένο στο δωμάτιο και η μάνα σου αρνείται να σε ακολουθήσει στο τουίτερ. Τι συμβαίνει; Ρε βλαμμένο ακόμα να καταλάβεις ότι η ζωή δεν είναι σήριαλ του Παπακαλιάτη; Ευτυχώς απ τον Αύγουστο ο Ποσειδώνας κάνει στριπτίζ στην Αφροδίτη και θα γελάσεις και εσύ λίγο. Υστερικά

Σκορπιός

Θα γίνεις καλόγερος το 2012. Εντάξει είπαμε, να αρχίσουμε με μια πλάκα, αφού όλοι σου λένε ότι κάνεις σεξ πιο πολύ και απ τους πρωταγωνιστές της Sirina. Η αλήθεια είναι ότι φέτος θα ασχοληθείς περισσότερο με το πνεύμα. Ίσως να γράψεις και την αυτοβιογραφία σου, που θα είναι φυσικά γεμάτη σεξ. Είναι δύσκολο, δεν μπορείς να ξεφύγεις απ αυτό, σε κυνηγάει σχεδόν σε ακούω τα βράδια να φωνάζεις «Θέλω να ΜΗΝ κάνω σεξ». Πρόσεξε τι εύχεσαι απ τα μέσα Αυγούστου και μετά που ο Άδης ξαπλωμένος στην αιώρα του σύμπαντος, αλλάζει πλευρό.

Τοξότης

Φέτος θα αποδεχθείς τον εαυτό σου όπως πραγματικά είναι. Θα βγάλεις τους πάτους απ τα παπούτσια. Θα αφαιρέσεις το περουκίνι απ το κεφάλι. Θα βγάλεις τις ψεύτικες βλεφαρίδες. Θα ξεπλύνεις το τατουάζ-πακοτίνι. Θα αντικρίσεις την αλήθεια μπροστά στον καθρέφτη και θα αναφωνήσεις από μέσα σου «Μαλάκα μου, που κρυβόμουν τόσο καιρό;». Η απάντηση είναι απλή: Κρυβόσουν μέσα στον ίδιο σου τον εαυτό. Ο Δίας φέτος ξεσκεπάζει την αλήθεια και να εύχεσαι να έχεις βρει μια σταθερή σχέση που να σε εκτιμά για κάτι άλλο εκτός απ την εξωτερική εμφάνιση.

Αιγόκερως.

Η ζωή σου το 2012 θα είναι σαν βίντεο-κλιπ της Lady Gaga. Κανείς δεν θα καταλαβαίνει τίποτε, όλοι θα έχουν απορίες αλλά όλοι θα το βρίσκουν υπέροχο. Μόνο πρόσεξε:Δεν είσαι η Lady Gaga. Καλείσαι να επικοινωνήσεις με τους δικούς σου ανθρώπους και να εξηγήσεις όλο αυτό που έχει συμβεί. Α είναι και κάτι λογαριασμοί που πρέπει να πληρωθούν. Η Lady Gaga δεν χρειάζεται να ανησυχεί για αυτούς

Υδροχόος

Το νερό κυλάει μέσα σου. Ο αέρας σου παίρνει τα μαλλιά. Η φύση σε καλεί. Ένας γκουρου σε αγκαλιάζει και σου ψιθυρίζει στο αυτί ότι μαζί θα αλλάξετε τον κόσμο. Πολλά θετικά vibes στον αέρα. Υπέροχες μουσικές ακούγονται, σχεδόν μπορείς να δεις τις νότες να μπαινοβγαίνουν στους πόρους του δέρματος σου.

Ξέρεις φίλε Υδροχόε, όλα θα κυλούν τέλεια όπως το νερό απ την κανάτα σου. Μια συμβουλή μόνο: Όχι υπερβολές με τους μπάφους γιατί θα φας την κανάτα κατακέφαλα και θα ξυπνήσεις απότομα

Ιχθύς

Πέρσι ήσουν μια ήσυχη τσιπούρα. Φέτος είσαι καρχαρίας. Με τον Ποσειδώνα να κάνει άνω κάτω την θάλασσα, θα κάνεις σεξ με τον Μπόμπ το σφουγγαράκι, θα φας αφροδισιακά μύδια και θα πηδήξεις όλο τον βυθό χωρίς να σε νοιάζει κανένας και τίποτα. Μόνο προσοχή στους καπνούς που βγαίνουν απ τα ρουθούνια των δικών σου ανθρώπων. Θυμίζουν τους ήρωες του Lost. Θα κολυμπήσουν. Θα σε φτάσουν. Θα μπλεχτείς στο δίχτυ. Και δεν θα καταλάβεις το φινάλε

To ημερολόγιο του φυσιοθεραπευτή του Dancing on ice.

2011-12-13T05:25:00.000-08:00

(Μια εβδομάδα απ τη ζωή του αφανή ήρωα.)

Δευτέρα, στην δουλειά

Ένα τεράστιο κύμα τεστοστερόνης ανεβαίνει προς τα πάνω. Σφίγγω την γροθιά μου, μέσα στην τσέπη της φόρμας. Την επόμενη φορά που θα με ρωτήσει αυτή η ξανθιά ποια είναι η διαφορά τρικέφαλου με τετρακέφαλου, θα τις βάλω την λευκή πετσέτα μέσα στο στόμα. Ας απαντήσω προς το παρόν, σαν σπασίκλας.

Δευτέρα απόγευμα, στο μάθημα της γιόγκα.

Έχω τόση ένταση τις τελευταίες εβδομάδες. Ο δάσκαλος μου λέει ότι τα τσάκρα μου έχουν μετακινηθεί τόσο πολύ, που δεν μπορεί να τα επαναφέρει. Δεν ξέρω, η γιόγκα νόμιζα ότι θα με ηρεμήσει, αλλά κάθε φορά που χαλαρώνουμε και όλοι βλέπουν το λιβάδι με τις ανεμώνες, εγώ μπροστά μου έχω το κεφάλι του Χειμωνέτου, κρεμασμένο στον τοίχο.

Ύστερα λέω ψέματα, ότι και εγώ βλέπω τις ανεμώνες, και μετά η ένταση επανέρχεται και πήγα δεν πήγα στο μάθημα της γιόγκα το ίδιο κάνει.

Τρίτη, κάνοντας μασάζ σε ένα διαγωνιζόμενο.

Έχω μια φαντασίωση καθώς περνάω το χέρι μου, πάνω απ την λιπόσαρκη πλάτη του. Είμαι παλαιστής Σούμο και κάθε φορά που αυτός ο τύπος εμφανίζεται για να το κουράρω, «σκάω» πάνω στην πλάτη του και φωνάζω «Ήρθαν επιτέλους τα κόκαλα στην θέση τους;». Εκείνος με ικετευτικό ύφος, μου λέει «Ναι, ναι σας παρακαλώ δεν θα ξανάρθω». Σηκώνεται και φεύγει τρέχοντας.

Τετάρτη, στο ασανσέρ του σταθμού. Κοιτώντας το είδωλο μου στον καθρέφτη.

Ώρες, ώρες θυμίζω τον ήρωα του Ταξιτζή. Είναι τυχαίο το ότι χθες βράδυ ξαναείδα την ταινία; Κάθε φορά που ένας διαγωνιζόμενος με αποκαλεί «αφανή ήρωα» ή ακόμα χειρότερα λέει το «με τη βοήθεια του φυσιοθεραπευτή τα κατάφέρα»θέλω να ορμήσω μέσα στο στούντιο, και να φωνάξω «Είμαι ήρωας με όλους εσάς, που έχω μπλέξει. Είμαι ήρωας γιατί ακούω την μουρμούρα σου. Είμαι ήρωας γιατί έφαγες μια τούμπα και κάνεις λες και γύρισες απ το Βιετνάμ. Είμαι ήρωας γιατί για χάρη σου ξαναθυμάμαι, ότι έμαθα στο Lower επειδή μιλάς ελληνικά Παπαρίζου. Δεν είμαι αφανής, είμαι εδώ με σάρκα και οστά».

Πέμπτη, στο μάθημα της γιόγκα.

Σήμερα κατάφερα να δω και εγώ τις ανεμώνες. Είπα την αλήθεια. Μόνο που όταν τελικά βγήκα απ το χωράφι, άκουσα την φωνή του Κωστάλα. Βγήκα αμέσως απ το ωραίο τριπάκι, που είχα μπει και έγινα κατακόκκινος και άρχισε το τρέμουλο. Η φωνή του με επαναφέρει στην παιδική μου ηλικία(σ. σ κλείνω τον ήχο όταν μιλάει στο σόου), τότε που έτρωγα κόκκινα αυγά την Μεγάλη Παρασκευή και η μαμά έλεγε ποιος το έφαγε και εγώ έδειχνα τον αδερφό μου. Έχω γίνει ρεζίλι σήμερα, όλοι είναι από πάνω μου και με ρωτάνε αν είμαι καλά.

Παρασκευή στην δουλειά.

Ο Πέτρος Κωστόπουλος είναι πιασμένος απ τα μαθήματα κοιλιακών που κάνει. Ήρθε να τον κουράρουμε. Αγγίζω τον άνθρωπο που μας έμαθε πώς να βρίσκουμε το σημείο G, μια κρύα νύχτα του Δεκέμβρη, στις όχθες μια σκοτεινής λίμνης, όταν έχει Πανσέληνο. Θεέ μου αυτός ο άνθρωπος έβλεπε το Twilight, δεκαετίες πριν βγει στη μεγάλη οθόνη! Όταν με χαιρετά, με χειραψία στιβαρή, αντάξια ενός μεγάλου άντρα, έχω την εντύπωση ότι κέρδισα ένα μετάλλιο ανδρείας.

Σάββατο πρωί στο κρεβάτι, ξυπνώντας ιδρωμένος από εφιάλτη.

Λίγες ώρες πριν την τελική πρόβα, έχω εφιάλτες. Σήμερα είδα κάτι πολύ τρομακτικό. Ήμουν ντυμένος με ριγέ κουστούμι, κόκκινο παπιγιόν και μπερέ. Καθόμουν στις πρώτες σειρές μιας αίθουσας, στους τοίχους της οποίας υπήρχαν ίδια πορτραίτα του Μίνωα

Κυριακού, σε διαφορετικά χρώματα σαν να τα είχε φτιάξει ο Άντι Γουόρχολ.

Τα κοιτούσα εκστασιασμένος, χωρίς να έχω ιδέα από τέχνη. Κάποια στιγμή η πόρτα ανοίγει και μπαίνει μέσα η Μαρί Κυριακού. Ήταν εκνευρισμένη, δεν ξέρω γιατί. Ήρθε φουριόζα προς το μέρος μου, και άρχισε να φωνάζει «Δεν μπορεί να θαυμάζεις αυτά, και να μην έχει διαβάσει τον Μαίκ τον Φασολάκι. Θα σε γαργαλήσω!». Και ξεκίνησε να με γαργαλάει κάτω απ τα πορτραίτα του Μίνωα Κυριακού. Εγώ γελούσα και τις έλεγα: «Σταμάτα σε παρακαλώ, θα το διαβάσω!». Κάποια στιγμή σταμάτησε και μου φώναξε «Απολύεσαι!». Ξύπνησα ιδρωμένος.

Κυριακή, παρακολουθώντας την εκπομπή, γράφοντας στο twitter.

Πόσο χαίρομαι όταν πέφτουν αυτοί του Dancing on ice. Το φυσιοθεραπευτή τους λυπάμαι #pesepounasepareipese

iLoveAthens #30

2011-12-11T13:45:00.000-08:00

(Το live των XAXAKES: Η οδός Μανδηλαρά, το κόκκινο κοστούμι και η μάσκα του Peter Pan)

Την τελευταία φορά που είχα δει τους XAXAKES ήταν πριν 9 χρόνια. Τότε, στην πρωτεύουσα του κάμπου, ο απόηχος του ερωτικού σκανδάλου της οδού Μανδηλαρά δεν έλεγε να κοπάσει, οι προσθήκες των βιβλιοπωλείων ήταν γεμάτες με αντίτυπα ενός βιβλίου που αναφερόταν σε αυτό και οι επιδοτήσεις των αγροτών ήταν το καύσιμο ενός ζωντανού, γεμάτου κόσμο, εμπορικού κέντρου.Έμενα για μερικούς μήνες σε ένα κεντρικό ξενοδοχείο της πόλης που θύμιζε τα ξενοδοχεία της Ομόνοιας.

Τα βράδια, ερωτικά βογκητά μπλεκόντουσαν με καυγάδες και δεν σε άφηναν να κοιμηθείς. Τα πρωινά όταν πήγαινα στη δουλειά, έβλεπα τους πρωταγωνιστές στο ασανσέρ. Όλοι μου φαινόντουσαν παράνομοι και άπιστοι κρυμμένοι πίσω από σκούρα γυαλιά.Φανταστείτε την έκπληξη μου, όταν ανακάλυψα ότι οι Xaxakes το βράδυ της συναυλίας έμεναν σε αυτό το ξενοδοχείο. Είχα ρωτήσει τότε, την υπάλληλο που δούλευε εκεί αν έχουν ξανάρθει. Θυμάμαι ότι μασούσε τσίχλα και βαριεστημένα μου είχε πει: «Κάθε φορά που έρχονται εδώ, μένουν σε εμάς. Μου φαίνονται ήρεμοι φέτος. Πριν δυο χρόνια που είχαν έρθει, κάποια απ το συγκρότημα φορούσε μια ροζ περούκα. Τρελοί!». Το βράδυ στο live o Νάστας είχε εμφανιστεί, με ένα κόκκινο, νομίζω βελούδινο κουστούμι. Το κλαμπ ήταν γεμάτο κόσμο, ανάμεσα στους θαμώνες έτρεχαν δυο μικρά παιδιά (σ. σ τα παιδιά του!) και η γυναίκα του κουνούσε το άδειο ποτήρι στα μούτρα του κοινού, με τον Νάστα να φωνάζει «Ποιος θα κεράσει αυτό το κορίτσι ένα ουίσκι;».

Απόψε το βράδυ στο Gagarin ο Νάστας εμφανίζεται γύρω στις 11 και μισή, φορώντας μαύρα δερμάτινα ρούχα. Είναι αδύνατος, ο χρόνος έχει πατήσει pause για χάρη του, το πρόσωπο του είναι το ίδιο όπως το θυμάμαι τότε, τα φώτα πέφτουν πάνω του και το παιχνίδι του Peter Pan ξεκινά.
Μας παίρνει απ το χέρι για το βαλς των ελαφιών, σαρκάζει τα κομμάτια που έκαναν γνωστούς τους Xaxakes όπως το Μόντε-Κάρλο («Ένα κομμάτι με δύσκολους στίχους»), τα βάζει με τις ξεκούρδιστες κιθάρες («Έχω τα νεύρα μου με αυτές τις κιθάρες ξεκουρδίζουν συνέχεια. Χαχαχαχα»), τραγουδάει για μια ξανθιά που βρίσκεται στις πρώτες σειρές («Πάμε για ένα κομμάτι που το καταλαβαίνει και η ξανθιά εδώ, μπροστά»)και την «πέφτει» στο σαξοφωνίστα (σ. σ απίστευτος τύπος) με ένα « Δεν είμαστε ο ένας πλασμένος για τον άλλον;».
Όλα αυτά με μια φωνή, που δεν θυμίζει κανέναν άλλο και με μια παρουσία που θα φαινόταν αστεία η προσπάθεια μίμησης της από τον οποιοδήποτε.
Κάποια στιγμή αναφερόμενος στην Αθήνα, την παρουσιάζει σαν πόλη χωρίς κακομοιριά και όταν ένας από κάτω του φώναξε ότι κάνει λάθος, του απάντησε ότι και τα λάθη είναι Rock and Roll,παίζοντας αμέσως μετά ένα Rock and Roll κομμάτι.Αυτό το στοιχείο της έκπληξης, το ότι μπορούσε να αυτοσχεδιάσει οποιαδήποτε στιγμή, κάνουν τον Νάστα αγαπητό σε όποιον τον παρακολουθεί ζωντανά.

Οι Xaxakes βέβαια δεν είναι μόνο ο Νάστας, όμως το βάρος της επιτυχίας ή αποτυχίας ενός live πέφτει πάνω του. Με τα χρόνια η σύνθεση της μπάντας έχει δεχτεί μεγάλες αλλαγές, κόσμος πάει και έρχεται αλλά η εμβληματική φιγούρα του αρχηγού τροφοδοτεί όλους τους υπόλοιπους.
Σε όλες τις επιτυχημένες μπάντες (όχι μόνο εμπορικά) υπάρχει αυτός ο ένας, που τα φώτα, αναγκαστικά θα πέσουν πάνω του.
Όμως ο Νάστας δεν ζαλίζεται απ τα φώτα. Στο δεύτερο μέρος φοράει ξανά εκείνο το κόκκινο κοστούμι, που φορούσε όταν τον είχα δει την πρώτη φορά. Αυτή την φορά είναι υφασμάτινο, εκτός αν ήταν και τότε υφασμάτινο αλλά στο παρόν μου, όλα του παρελθόντος, μου φαίνονται βελούδινα.

Δεν έχει καμία σημασία, γιατί ο άντρας κάνει το κουστούμι και όχι το ανάποδο. Τραγουδάει το Perfect day και το κοινό τον παρακολουθεί σαν να ακούει τον ύμνο του Lou Reed για πρώτη φορά.Όταν στις 2 το πρωί μας αποχαιρετά, καθώς περπατά προς τα παρασκήνια, σιγά-σιγά η μάσκα του Peter Pan λιώνει, στιγμιαία το χαμόγελο του αντικαθίσταται από μια φευγαλέα μελαγχολία. Επιστρέφει στον πραγματικό κόσμο. Στον κόσμο του. Στα αυτιά μας εξακολουθεί να ηχεί η φωνή του: «Πρέπει να βρεθούμε την επόμενη φορά να σας τραγουδήσω σε ένα κωλόμπαρο. Σε ένα περιθωριακό μπαρ»

Η σημασία του να είσαι σοβαρός στον πλανήτη twitter

2011-12-08T07:01:00.001-08:00

(#pestenamefate)

Προχθές ο Χρήστος Χωμενίδης, αποφάσισε να σταματήσει τα τιτιβίσματα του, μπαφιασμένος απ όλους όσους διαφωνούσαν μαζί του με άκομψο τρόπο.

Μια είδηση που για τον κόσμο που δεν τιτιβίζει, δεν θα έπρεπε να αναφερθεί καν. Όμως ο διάβολος κρύβεται στην λεπτομέρεια και αυτή είναι που σε σπρώχνει να μείνεις λίγο παραπάνω σε μια είδηση.

Η λεπτομέρεια είναι η εξής: O Xρήστος Χωμενίδης έκανε ένα μεγάλο λάθος. Τιτίβιζε με τους δικούς του κανόνες. Ανέβαζε τις απόψεις του για κοινωνικά, πολιτικά θέματα, αγνοώντας ηθελημένα την φύση του μέσου. Τα τιτιβίσματα του απευθύνονταν σε ένα ενήλικο, ώριμο κοινό, που επιδίωκε τον διάλογο. Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Ή μάλλον καθόλου έτσι δεν είναι.

Μέσα σε ένα πλανήτη που έχει καταπατηθεί από avatar δήθεν ψαγμένα, αργόσχολους που θεωρούν είδηση 140 χαρακτήρων το ότι στραβοκοιμήθηκαν, εφήβους όλων των ηλικιών, χαζοχαρούμενα παρεάκια και ελαφρόμυαλους με διάθεση Μπάγκς Μπάνυ(πηδάνε απ το ένα θέμα στο άλλο μόλις τους πετάξεις το καρότο και στο τέλος σκάνε μια φούσκα «φιλοσοφίας ζωής» στο timeline σου), ο Χωμενίδης έμοιαζε με το σοβαρό του λόγο, με εξωγήινο.

Το twitter βέβαια δεν είναι μόνο αυτό. Πριν ένα μήνα μια νεαρή γυναίκα βρήκε τα χρήματα που χρειαζόταν για να ξεκινήσει την θεραπεία της σοβαρής της ασθένειας, στην Ινδία από τους χρήστες του μέσου. Πριν μερικές μέρες όλοι συσπειρώθηκαν ενάντια στο bulling που δέχθηκε ένας έφηβος μαθητής, βοηθώντας τον να βγει απ την απόγνωση.

Το twitter όμως είναι και αυτοί που εξαντλούν την ειρωνεία τους, όταν ένας συγγραφέας αποφασίζει να τους εγκαταλείψει απηυδισμένος. Περιγελούν έναν άνθρωπο που ίσως κάποια στιγμή διαφώνησαν μαζί του, και συνεχίζουν απτόητοι να μιλούν για το τι μαγειρεύουν, πως κοιμήθηκαν, τι χρώμα έχουν οι κουρτίνες τους και αν έχουν στολίσει χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Το να φεύγει απηυδισμένος ο συγγραφέας του Σοφού παιδιού, είναι απώλεια για το ελληνικό twitter. Το να σταματήσει το τιτίβισμα ο οποιοσδήποτε σοβαρός άνθρωπος, συγγραφέας ή μη είναι απώλεια, τουλάχιστον για εμάς που θέλουμε να διαβάσουμε κάτι διαφορετικό.

Ευτυχώς όμως έχουμε τον Αύγουστο Κορτώ. Αυτός είμαι σχεδόν σίγουρος ότι δεν πρόκειται να φύγει, γιατί παίζει ακριβώς το παιχνίδι που έχουν ανάγκη οι χρήστες του μέσου. Δεν παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό του, αλλά την ίδια στιγμή με υπόγειο τρόπο σαρκάζει τους πάντες και τα πάντα.

Όπως με ένα απ τα τελευταία tweets:

«Τα διαδικτυακά μίση είναι σαν το διαδικτυακό γαμήσι: τζάμπα φούντωση, απόλαυση μηδέν, και πιάνονται και τα χέρια σου.»

Το παιδί με το ποδήλατο.

2011-12-05T14:36:00.000-08:00

(μια συζήτηση για γονείς και παιδιά κάτω απ τον έναστρο ουρανό)

Το Σάββατο αφού είδαμε Το παιδί με το ποδήλατο, πήγαμε για ένα ποτό. Ένα σχόλιο μου στην παρέα άναψε σε κάποια τα λαμπάκια.«Μου άρεσε τόσο το τέλος. Δεν έχει σημασία αν το παιδί είναι δικό σου τελικά, σημασία έχει πως το μεγαλώνεις.» είπα«Έχει πολύ μεγάλη σημασία να είναι δικό σου το παιδί. Δεν μπορείς να φερθείς σε ένα υιοθετημένο παιδί, όπως θα φερόσουν σε ένα δικό σου. Θα είναι ένα ξένο παιδί. Αυτό θα το θυμάσαι πάντα. Θα είσαι ή πολύ αυστηρός ή πολύ επιεικής μαζί του» είπε«Δηλαδή όσες γυναίκες γεννάνε τα παιδιά τους, δημιουργούν του τέλειους ενήλικες» είπα (και από μέσα μου δαγκώθηκα, γιατί είχα ξεχάσει ότι προσπαθεί τα τελευταία χρόνια να κάνει ένα παιδί, όμως δεν το έκανα επίτηδες)

«Όχι. Άλλα έχεις μεγαλύτερη άνεση αν το παιδί είναι δικό σου. Μπορείς να είσαι όσο αυστηρός ή όσο επιεικής θες. Τα άλλα έρχονται» είπε
Ύστερα πήρε το λόγο κάποιος άλλος.
«Η γυναίκα στη ταινία αγωνίστηκε για αυτό το παιδί. Ξεχάσατε την σκηνή που την μαχαίρωσε και αυτή προσπαθούσε να κρατήσει την πόρτα κλειστή; Σκεφτόμουν ότι έτσι θα έκανε μια πραγματική μάνα» είπε. Τότε η πρώτη ξαναπήρε το λόγο « Η μητρότητα είναι στη φύση της γυναίκας. Προστάτεψε το παιδί όπως θα έκανε κάθε γυναίκα στην θέση της» είπε
Μου ήρθε να της θυμίσω περιπτώσεις γυναικών που πέταξαν τα παιδιά τους στα σκουπίδια, που τα πούλησαν ή άσκησαν βία πάνω τους. Άλλα δεν το έκανα.Συνέχισε απτόητη. « Είδατε ο πραγματικός του πατέρας τι στάση είχε; Πέταξε το παιδί του γιατί του ήταν εμπόδιο. H πραγματική του μάνα δεν θα το έκανε αυτό» είπε

«Η πραγματική μάνα και ο πραγματικός πατέρας», « Η φύση της γυναίκας», «Το πώς θα φερθείς σε ένα υιοθετημένο». Στη συνέχεια ένας μίλησε για το ταλέντο του μικρού πρωταγωνιστή, έπειτα άλλος αναφέρθηκε στο σώμα της πρωταγωνίστριας, και κάποια είπε ότι «ήταν σαν να έτρεχε η ίδια με το ποδήλατο, λαχάνιασε» και γέλασε μόνη της.
Τέλος ένας εξυπνάκιας πήρε τον λόγο και με περιπαικτικό ύφος είπε ότι «Θα φτάσουμε στο σημείο που τα gay ζευγάρια, θα υιοθετούν παιδιά» και η πρώτη με τα αναμμένα λαμπάκια μισογέλασε και σχεδόν στοργικά του είπε «όπως πάντα ένα σοβαρό θέμα το ξεφτιλίζεις». Εκεί τελείωσε το θέμα, και ευτυχώς δεν προχωρήσαμε στο επόμενο θέμα, «το καταφύγιο των βαρετών ανθρώπων», τον καιρό γιατί υπήρχε άλλο συναρπαστικό θέμα:Η κρίση. Άσε που είχε έναν απίθανο έναστρο ουρανό.

10 λόγοι για τους οποίους μια ελληνίδα τραγουδίστρια γίνεται εξώφυλλο επειδή θέλει να αρέσει στον άντρα της.

2011-12-04T06:51:00.000-08:00

(Κάνε μου λιγάκι like)

Γιατί οι θαμώνες των μαγαζιών που τραγουδάει έχουν 6-pack, μισό μπουκάλι αλόη απλωμένο στο αλαβάστρινο δέρμα τους και καλύπτουν τα επίμαχα σημεία με χνουδωτές, λευκές πετσέτες με άρωμα «Κοάλα απ το Όκλαντ». Και ο άντρας της ανησυχεί, και αυτή κάτι πρέπει να πει, και μες την απόγνωση η κοπέλα είπε αυτό και κανείς δεν πρέπει να την κρίνει.

Γιατί μετά την ηλικία μετράνε στα εξώφυλλα οι οικογενειακές αξίες και δεν είναι ακόμα ώρα να πει «Αγαπώ τον άντρα μου», γιατί που να πάρει είναι και ο κανόνας της αγοράς που λέει «Το σε αγαπώ αναθεματισμένε», το κρατάμε για το τεύχος του Αγίου Βαλεντίνου.

Γιατί οι κακοπροαίρετοι σκέφτηκαν, ότι όλα αυτά που κάνει για να αρέσει, τα κάνει για να πουλήσει κανένα cd αλλά η κοπέλα σε επαρχία μεγάλωσε, το στεφάνι της τιμά.

Γιατί αυτά που κάνει για να αρέσει, την έχουν κάνει αγνώριστη και φοβάται μήπως ο άντρας της νομίζει ότι θέλει να γίνει κάποια άλλη για χάρη κάποιου άλλου, αλλά αυτή του λέει «Basta για εσένα τα κάνω όλα άντρα μου». Έτσι κρατούνται οι ισορροπίες στο γάμο τους.

Γιατί σύμφωνα με τις έρευνες αγοράς, ένα μεγάλο κομμάτι του αναγνωστικού κοινού του περιοδικού είναι νοικοκυρές που ο άντρας τους θέλει να τους κόψει το κομμωτήριο. Εδώ έρχεται το έντυπο για να πει με έμμεσο αλλά αποτελεσματικό τρόπο : «Κόψτε απ το φαΐ απ τα λούσα μην κόβεται και μην ταράζεται τις αναγνώστριες μας!»

Γιατί ένα απ τα καινούρια της τραγούδια θα έχει τίτλο «Αρέσω σε εσένα» το οποίο θα πάει κάπως έτσι Αρέσω σε εσένα/ Δεκάρα δεν δίνω σε κανένα/ Αρέσεις σε εμένα/ Κοίτα! Μωρό μου Κοίτα! Αγαπιόμαστε και άσε τους άλλους να παίρνουνε ληγμένα (σ. σ τελικά δεν είναι και τόσο δύσκολο να γίνεις στιχουργός!)

Γιατί όταν επέστρεψε σπίτι της μετά από τετραήμερη ξεκούραση σε κέντρο αναζωογόνησης και ο άντρας της ούρλιαξε μόλις την είδε « Τι πήγες και έκανες;» αυτή απάντησε «Ο καινούριος δάσκαλος της γιόγκα κάνει θαύματα. Για εσένα το έκανα». Είναι ώρα να το εξομολογηθεί στο κοινό της γιατί ο χρυσός κανόνας της σόουμπιζ λέει «Πες την αλήθεια στο κοινό σου και αυτό θα τρέχει από πίσω σου με τα πι μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Αρκεί να έχεις γρηγορότερο πι εσύ»

Γιατί έβγαλε την πλάτη έξω για το εξώφυλλο αλλά θέλει να μας πει ότι είναι και μάνα, κουνιάδα, κόρη, ξαδέρφη, αδερφή και φυσικά σύζυγος που απλά θέλει να αρέσει στον άντρα της. Για αυτό μια γρήγορη ματιά στην πλάτη και μετά όλοι βουρ να ανέβουμε στον καλλιτεχνικό της Γολγοθά που είναι στρωμένος με ώρες αερόμπικ(τα 80s είναι εδώ),ορθοφωνίας και γαργάρες αλατόνερου Ισλανδίας (σ.σ Ανοίγει λαιμό, μετατοπίζει τσάκρα και χαρίζει ευεξία. Παραγγελίες μέσω ίντερνετ σε συλλεκτικές συσκευασίες με το ηφαίστειο που τραγουδάει. Για λίγες ακόμα μέρες)

Γιατί κάθε φορά που ρωτάει τον μαγικό της καθρέφτη αν όλα αυτά τα κάνει για να αρέσει στον άντρα της αυτός απαντά «Φυσικά γι αυτό το λόγο τα κάνεις». Μια πικάντικη ιδιωτική στιγμή που δεν ξεπερνά τα όρια, ήρθε η ώρα να την μοιραστεί με τους θαυμαστές της.

Γιατί έχει πάρει τόσα like στην σελίδα της στο Facebook που συγκριτικά με τα like του συζύγου της είναι ένα τίποτα. Και αυτή σκέφτεται «Εντάξει, δεν μπορώ να βάλω τα πιστόλια στους κροτάφους των θαυμαστών μου για να του κάνουν like θα του κάνω το μεγαλύτερο like απ το εξώφυλλο». Και είχε δίκιο. Γιατί ο αυθορμητισμός που αναβλύζουν τα ελληνικά εξώφυλλα, δεν μπορεί να συγκριθεί με τον ψυχρό κόσμο του ίντερνετ.

6 χρόνια Lifo

2011-12-03T03:09:00.000-08:00

(Lets play again)

Η ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Παύλου Τσίμα στον Σταύρο Διοσκουρίδη τελειώνει με τη φράση «η δημοσιογραφία είναι το μόνο πράγμα όπου σε πληρώνουν για να παραμένεις έφηβος».Χρόνια αναγνώστης περιοδικών, έχω καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα: Αυτή την εφηβεία αναζητούμε και εμείς, κάθε φορά που παίρνουμε στα χέρια μας ένα έντυπο. Να διασχίσουμε ξανά τον κόσμο μέσα απ τις σελίδες του σαν να είναι η πρώτη φορά. Μπροστά μας να ξεπροβάλει ένας άγνωστος δρόμος, κάθε σελίδα και μια διαφορετική στροφή, κάθε εικόνα που αντικρίζουμε και ένα επιφώνημα έκπληξης.

Αυτό το παιχνίδι της έκπληξης μας δένει με ένα έντυπο. Το παιχνίδι της ατέλειωτης εφηβείας. Το να σου προσφέρουν έναν κόσμο καινούριο κάθε εβδομάδα, το να αισθάνεσαι μέρος του μόνο και μόνο επειδή τον ξεφυλλίζεις.

Παλιότερα, την εφηβική μας σχέση με τα έντυπα συντηρούσε η ανακάλυψη της άγνωστης πληροφορίας. Θυμάμαι με τι αγωνία περίμενα την στήλη «Επιλογές» στην Ελευθεροτυπία και το «Σάββατο βράδυ- Κυριακή πρωί» ή αργότερα το 01. Υπήρχε πάντα κάτι καινούριο, άγνωστο σε εμένα που ανακάλυπτα κάθε φορά. H πρώτη φορά που διάβασα το όνομα Douglas Coupland και αργότερα έψαξα τα βιβλία του, η πρώτη φορά που είδα δουλειές του Larry Clark και τις Nan Goldin.

Αυτά παλιά. Στις μέρες μας το άγνωστο βρίσκεται στο ίντερνετ. Και γίνεται γνωστό με το πάτημα ενός κουμπιού.Αρκετοί αναγνώστες (ακόμα και οι παλιοί), έχουμε ξεχάσει αυτό το εφηβικό παιχνίδι με τα έντυπα, έχουμε κρατήσει από εκείνη την εφηβική σχέση, την ψευδαίσθηση ότι γνωρίζουμε τα πάντα. Όπως και οι έφηβοι της πραγματικής ζωής. Δεν μας αδικώ. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα. Τώρα για να προκαλέσει έκπληξη ένα έντυπο, πρέπει να είναι αντίστοιχη με την έκπληξη που προκάλεσε το κουτί του 01(σ. σ Θυμάμαι σαν να έγινε τώρα το περιστατικό. Το κουτί να ανοίγει σε μια καφετέρια και όλα αυτά που είχε μέσα να πέφτουν σε μια πράσινη μοκέτα και δεκάδες μάτια να σε καρφώνουν). Και αυτό θέλουμε να συμβαίνει κάθε εβδομάδα.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά με αφορμή τα γενέθλια της Lifo, θα αναρωτηθεί κάποιος. Έχω ανακαλύψει σε αυτό το έντυπο, ένα καινούριο «εφηβικό παιχνίδι», που δεν έχει να κάνει τόσο με την πληροφορία αυτή καθεαυτή. Σε μια πόλη σαν την Αθήνα, με δυο μεγάλα Free press, με εκατοντάδες οδηγούς πόλης, και το ίντερνετ έτοιμο να σου αποκαλύψει τα πάντα, όλοι(νομίζουν) ότι τα ξέρουν όλα. Σημασία όμως έχει πια για εμένα ποιος και πως παρουσιάζει την πληροφορία. Αυτό μου το προσφέρουν οι στήλες της Lifo. Δεν έχει σημασία αν έχω διαβάσει για τον Αθηναίο της εβδομάδας κάπου αλλού, ξέρω ότι τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ματιά του Στάβερη πάνω σε αυτό το πρόσωπο. Δεν έχει σημασία αν όλοι έχουν γράψει για τους Amateurboyz οι μνήμες του Φώτη Βαλλάτου απ τα πάρτι τους είναι μοναδικές. Τι σημασία έχει αν όλοι προσπαθούν να γράψουν για την ζωή στην πόλη; Κανείς δεν έχει συναντήσει τον ταξιτζή που κάνει κομπλιμέντα για ζυγωματικά , ούτε όλους αυτούς τους περίεργους τύπους στα λεωφορεία που μοιάζουν λες και ο Αλμοδοβάρ πίνει καφέ με το Δόγμα ΄95 ή φυσικά τον αξέχαστο φίλο της Τριβόλη , τον πολιτικό αναλυτή που βρέθηκε τυχαία στο Gay Pride. Το κάνει μόνο το Κορίτσι στην πόλη.Θέλω να πω με όλα αυτά, ότι πάντα θα μετράνε τα πρόσωπα και οι πρωταγωνιστές των ιστοριών. Κανείς δεν μπορεί να αντικαταστήσει αυτά.Εύχομαι η Lifo να μας εκπλήσσει κάθε εβδομάδα, με την φρέσκια της μάτια. Να θέλουμε να την ξεκοκαλίζουμε ολόκληρη. Χρόνια πολλά!

Υ. Γ
Η πιο ευχάριστη έκπληξη των τελευταίων εβδομάδων για εμένα ήταν η στήλη IN NTA XOYNT . Όλο και πιο ενδιαφέροντα πρόσωπα απο τις γειτονιές της πόλης κάθε φορά.

iLoveAthens #29

2011-11-27T13:36:00.000-08:00

Ο dj και το σημείο G

Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια, όλους αυτούς που γκρίνιαζαν για το πρόωρο εορταστικό κλίμα. Όλα τους έφταιγαν. Οι πλαστικοί Άγιοι Βασίληδες («Ένα κόκκινο χοντρό κτήνος που βγαίνει μια φορά το χρόνο. Απομακρύνεται τα παιδιά σας!»), Τα λαμπάκια στο μπαλκόνι του γείτονα («Εξοικονόμησε ενέργεια. Σβήσε τα φώτα. Σώσε τον πλανήτη. Φωταγώγησε το μυαλό σου πρώτα με ένα βιβλίο!») και φυσικά τα γεμάτα κόσμο μαγαζιά («Γιατί να αγοράσεις κάτι τώρα; Περίμενε τις εκπτώσεις.»). «Ικανοποιημένοι τώρα;» σκέφτομαι κάτω απ το Χριστουγεννιάτικο δέντρο του εμπορικού κέντρου, όταν ακούω απ τα μεγάφωνα γυναικείες κραυγές ικανοποίησης.

«Ααα… Μαικλ…..ααααα…..Μαικλ….του….σιξ…σεβεν» και αμέσως μετά « Ααα Μαικλ στοπ ιτ ααα» και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα «ααααθενς».

Ρίχνω τo βλέμμα μου στον εξερευνητή της γυναικείας απόλαυσης , στον αρχαιολόγο που μετά από χρόνια έρευνας, σκαψίματος, και αποτυχιών τα κατάφερε, στον άντρα που βρήκε το σημείο G. Είναι περίπου ίδιος όπως τον θυμάμαι από την δεκαετία του ογδόντα, όταν τον άκουγα τα μεσημέρια στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1. Είναι αδύνατος, με τις φυσιολογικές ρυτίδες της ηλικίας στο πρόσωπο και την λάθος βαφή μαλλιών (σ. σ Πάντα θα αναρωτιέμαι: Γιατί οι άντρες άνω τον πενήντα που αποφασίζουν να βάψουν το μαλλιά τους διαλέγουν το νούμερο-ποιος-ξέρει-ποιό «Μαύρο εικοσάχρονου. Κατράμι»;)

«Τον άκουγα τα μεσημέρια του γυμνασίου. Αχ τι ωραίες μέρες. Χρόνια ανέμελα. Όταν κάναμε κοπάνα πηγαίναμε στα ουφάδικα. Οδηγούσα ένα ενενηντάρη παπάκι. Δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα άλλα όλοι βρισκόμασταν όταν θέλαμε. Πληρώναμε σε δραχμές αλλά είχαμε όνειρα. Και το ραδιόφωνο ήταν πάντα εκεί, ο καλύτερος μας φίλος» λέω στην Β που απ το βλέμμα της, καταλαβαίνω ότι ετοιμάζεται να μου ρίξει την βιογραφία του Steve Jobs στο κεφάλι, καθώς δυο πιτσιρίκια με μαλλί μοικάνα και αθλητικές φόρμες κουνιούνται μπροστά μας σε κάτι που μοιάζει με παλιακό χάουζ.

Ύστερα από λίγο ακούω τον Μάικλ να διαβάζει μια αφιέρωση του Τάσου απ την Θήβα στην Μαρία του.

«Τι γλυκό!» μονολογώ, μπροστά από μια βιτρίνα με σοκολατάκια και τιμές μαύρου χρυσού.

Εξέγερση στο νότο.

Περπατάμε μέσα στην ευημερία του νότου. Σταθερά καταναλωτικά βλέμματα. Παιδάκια ντυμένα με χαριτωμένα μπουφανάκια και παπουτσάκια του μισού μισθού σου. Άνθρωποι χαρούμενοι. Ποια κρίση; Ή μήπως φταίει ο αέρας που έρχεται απ τη θάλασσα;(«Θέλω να μένω εδώ για να βλέπω θάλασσα. Με ηρεμεί» έλεγε ένα δύσμοιρο σελέμπριτι πριν μερικά χρόνια στο Σταρ)

Ακόμα όμως και εδώ, η κρίση αφήνει στάχτες στο πέρασμα της. Το label της απόλυτης καταξίωσης κάποτε, έχει εκπτώσεις 70 τις εκατό τώρα. Μπροστά μου μια έγκυος κρατάει με το ένα της χέρι ένα δίχρονο πιτσιρίκι και με το άλλο ένα ζευγάρι κίτρινα μποτάκια.

«Να σας εξηγήσω. Με αυτό εδώ το υγρό μπορείτε να τα καθαρίσετε. Το περνάτε από πάνω και καθαρίζει. Ότι και να πέσει. Χρειάζεστε και αυτό» λέει η πωλήτρια με ύφος σοβαρού επιστήμονα, που εξηγεί τους λόγους αποτυχίας του πειράματος Cern.

Μετά από λίγο την προσοχή μας σε ένα άλλο μαγαζί με μπουφάν των 600 ευρώ, τραβούν τα χάρτινα ομοιώματα διαδηλωτών μιας υποτιθέμενης εξέγερσης, που υπάρχουν στο εσωτερικό του μαγαζιού. Σε κάποιο από αυτά ένας εικοσάχρονος με χακί μπουφάν ετοιμάζεται να πετάξει μια μολότοφ!

Τι έμπνευση! Ποιος εγκέφαλος σκέφτηκε κάτι τέτοιο;

Φαντάζομαι τους λάτρεις αυτού του label, να τα φοράνε στις διαδηλώσεις στο Σύνταγμα. Πάνω από αυτά έχουν απλώσει ένα ειδικό υγρό που δεν αφήνει να περάσει τίποτα. Με το ένα χέρι πετάνε την μολότοφ και με το άλλο κρατάνε το Παλαιστινιακό μαντίλι μπροστά στην μούρη τους. Μετά το τέλος των επεισοδίων αφήνουν το κέντρο και επιστρέφουν στη βάση τους.

«Θεέ μου το μπουφάν μου χθες το βράδυ, πέρασε τα πάνδεινα.

Άλλο ένα τέτοιο και δεν ξέρω πόσο ακόμα θα αντέξει» τους ακούω να λένε την άλλη μέρα στα στέκια τους, καθώς ο αέρας της θάλασσας τους χαϊδεύει τα μαλλιά.

Το βερολινέζικο ζευγάρι και ο απουσιολόγος

Ανεβαίνω τις κυλιόμενες σκάλες του μετρό στο Σύνταγμα, με ένα γνωστό μου που συνάντησα τυχαία μέσα στο βαγόνι. Κάνω πως ακούω, το παράπονο κασέτα των ημερών.

Παρατηρώ το ζευγάρι που βρίσκεται μπροστά μας. Είναι γύρω στα είκοσι, η κοπέλα φοράει ένα φόρεμα από ροζ τούλι, μοιάζει σαν να μην έχει ίχνος λίπους. Ο νεαρός είναι στα μαύρα ντυμένος, στο πρόσωπο του διακρίνεις την χλωμάδα του Ian Curtis (σ.σ Φταίει μια βιογραφία που διαβάζω τελευταία). Κάτι φωνάζει στην εικόνα τους «Βερολίνο» και μέσα μου μια φωνούλα ρωτάει «Άραγε θα το ξαναδείς ποτέ;». Από Alexanderplatz προσγειώνομαι στο Σύνταγμα με μοναδικό εισιτήριο την φωνή του ελεγκτή που στέκεται μπροστά, απ τα μηχανήματα ακύρωσης των εισιτηρίων.

Το βερολινέζικο ζευγάρι δεν έχει εισιτήριο, ενώ κάτι συμβαίνει με το εισιτήριο του γνωστού μου. Είμαι ο σπασίκλας με την μηνιαία κάρτα, που παρατηρεί μέσα απ το τζάμι τις επιπλήξεις που δέχονται τα κακά παιδιά. «Κοίτα να δεις που δεν του φαινόταν» σκέφτομαι με μια μικρή δόση ζήλιας. Την ζήλια του απουσιολόγου που δεν έκανε ποτέ κοπάνα. Όταν μετά από λίγο βγαίνουν έξω, ο γνωστός μου έχει γίνει κόκκινος απ το θυμό. Το βερολινέζικο ζευγάρι περνάει από μπροστά μου, ατάραχο σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Δεν λένε μεταξύ τους κουβέντα. Είμαι σίγουρος τελικά ότι η χλωμάδα του νεαρού, είναι πραγματική.

20 αποφθέγματα του Πάολο Κοέλιο εμπνευσμένα απ την κατάσταση στη χώρα μας.

2011-11-23T07:20:00.000-08:00

(Να διαβαστούν με τις κατάλληλες παύσεις και το βλέμμα στον τοίχο. Προσοχή στις ανάσες. Αργά, αργά…)

Μην κοιτάς το άδειο μας ψυγείο. Δες τις γεμάτες ψυχές μας. Αυτό αρκεί για να μας χορτάσει.

Όταν τα ινία κρατάει ένας χαζοχαρούμενος ποδηλάτης, και περιμένεις να σε οδηγήσει στο σωστό δρόμο, πλανάσαι. Δηλαδή πλανάσαι και όταν τα ινία κρατάει ένας χαζοχαρούμενος κωπηλάτης. Συμπέρασμα: Κάνε κουπί μόνος σου μακριά απ τους χαζοχαρούμενους στην βαθιά θάλασσα που λέγεται ζωή.

Αν είσαι πολεμιστής του φωτός και όλα καίγονται γύρω σου, τότε μια λύση υπάρχει: Τρέξε Λόλα τρέξε.

Όταν σε κυβερνά κάποιος με ύφος αυστηρού καθηγητή, να ξέρεις ότι η τιμωρία σου δεν είναι μακριά.

Έχετε τον ήλιο. Έχετε την θάλασσα. Έχετε τα υπέροχα νησιά. Έχετε της Παναγιάς τα μάτια και το μόνο που λέτε κάθε μέρα είναι «Δεν έχω!». Έχετε σκεφτεί ότι μπορεί να είστε αχάριστοι;

Όταν τα σπάσεις όλα θυμήσου να πληρώσεις τα σπασμένα. Με ένα χαμόγελο, πάντα.

Όταν το βουνό που βλέπεις μπροστά σου φαίνεται δύσκολο, σκέψου ότι κάποιοι ανέβηκαν στα Ιμαλάια.

Αν πρέπει ντε και καλά να ανέβεις τα Ιμαλάια, χωρίς οδηγό, κατάλληλο εξοπλισμό, με χιονοθύελλα, μήπως θα ήταν καλύτερα να έμενες στους πρόποδες για να διαλογιστείς την χαζομάρα που πας να κάνεις;

Έχε πίστη. Ακόμα και τη Madonna στην αρχή την αμφισβήτησαν. Κοίτα που είναι σήμερα! Όμως ξέχασα, αυτό δεν είναι για εσένα. Εκείνη ξεσκίστηκε στη δουλειά

Τέντωνε το τόξο και βρες τον στόχο. Μην σφίγγεσαι

Αν αυτοί που σε κυβερνάνε μοιάζουν με το τρελό θηριοτροφείο, και δεν γελάς με αυτό, τότε δυο πράγματα θέλω να σου θυμίσω: Εσύ τους ψήφισες και το να χάνεις το χιούμορ σου είναι η μεγαλύτερη ήττα.

Μην ανησυχείς θα βγεις απ το σκοτάδι. Όμως πρώτα πρέπει να σου δώσει κάποιος φακό. Αν σκοντάψεις, όλα μέσα στη ζωή είναι.

Αν σου δώσουν φακό και δεν λειτουργεί δεν φταίει το σκοτάδι αλλά αυτός που έστειλες για μπαταρίες

Ο κάθε άνθρωπος σε αυτή την γη έχει ένα θησαυρό. Προς το παρόν δεν βρίσκεται σε ελληνικό έδαφος, ο θησαυρός αυτός.

Η ευλογία που σου προσφέρει ο πολιτικός είναι μια κατάρα που θα την πληρώσεις σύντομα.

Την επόμενη φορά ψήφισε αυτόν που κάνει τα λιγότερα σαρδάμ, μικρό μου μυρμηγκάκι. Αλλά και πάλι τίποτα μην περιμένεις

Όποιος αγαπάει τους πολιτικούς και περιμένει ανταμοιβή τούτες τις μέρες, να τον κάνεις κολλητός σου. Είναι η χαρά της ζωής και θα κάνεις καινούριο συκώτι απ τα γέλια.

Μόνο οι δειλοί κρύβονται πίσω απ την σιωπή και αυτοί που δεν έχουν τι να πουν γιατί τα έκαναν όλα ρημαδιό.

Ο Θεός κρίνει το δέντρο απ τους καρπούς όχι απ τις ρίζες. Αλλά ξέχασα εσάς σας ψεκάζουν τα αεροπλάνα και οι καρποί σας δεν τρώγονται.

Είμαστε υπεύθυνοι για το πολιτικό σύμπαν γιατί εμείς φτιάξαμε αυτό το πολιτικό σύμπαν. Και τώρα μπες μέσα στη μαύρη τρύπα που έπεσες. Μην φωνάζεις μου πήρες τα αυτιά!

Το Μουσικόραμα και η μυστηριώδης εξαφάνιση του Γιώργου Γκούτη

2011-11-22T09:54:00.000-08:00

Όνομα: Γιώργος Γκούτης

Κωδικός: Μουσικόραμα

Γεννήθηκα το 1990 WTF? Η πρώτη μουσική εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης

Ημερομηνία προβολής πρώτης εκπομπής: Παρασκευή 24 Σεπτεμβρίου 1982

Ημερομηνία προβολής τελευταίας εκπομπής: Σάββατο 15 Ιουνίου 1991

Στην ανασκαφή βρέθηκαν : Τα κουστούμια των παπαράτσι στο Slave to Love, τα ράστα μαλλιά του Terence Trent D’ Arby, το παιδάκι του Open your heart, τα κρόσσια στο μπουφάν του Jon Bon Jovi, οι καρέκλες του If you dont Know me by now και εκείνο το χέρι στα πρώτα δευτερόλεπτα του Need you tonight των INXS. Όμως πρέπει να σταματήσω, για να μπω στην ντουλάπα του Robert Smith. Τα λέμε στο βυθό!

Τι θυμάμαι από αυτόν : Το ήρεμο ύφος του, τις γνώσεις του, την έλλειψη σοβαροφάνειας, το ότι έπαιζε μόνος του χωρίς αντίπαλο και έπαιζε καλά.

Τι προσπαθώ να ξεχάσω απ' αυτόν : Τα μπουφάν με το πουλοβεράκι από μέσα, λες και ετοιμαζόταν για κυριακάτικη εξόρμηση ορειβατικού συλλόγου. Σου έδινε την εντύπωση ότι η κρατική τηλεόραση δεν είχε θέρμανση. Ευτυχώς κάποια στιγμή το πουλοβεράκι και το μπουφάν έγινε πουκάμισο και λεπτή γραβάτα.

Τι είναι τα «γράμματα τηλεθεατών»;
Υπήρξε μια εποχή που οι τηλεθεατές έστελναν γράμματα (σ.σ χαρτί-στυλό- φάκελος) στο Μουσικόραμα, διαμορφώνοντας με τις προτιμήσεις τους το play list της εκπομπής, μια φορά το μήνα.

Ta 30 δευτερόλεπτα του I want your sex:
«Ο Γιώργος Γκούτης από το Μουσικόραμα το παρουσίασε κανονικά, είπε ότι είναι η πρώτη μετάδοση, αλλά είναι τόσο τολμηρό που δεν μπορούν να παίξουν πάνω από 30 δευτερόλεπτα. Είκοσι χρόνια μετά οι απαγορευμένες «τολμηρές σκηνές άγριου σεξ» μοιάζουν με vanilla αισθηματική ταινία.» via enteka

Καλύτερο σχόλιο που βρήκα στο youtube:
“Ά ρε Μουσικόραμα, τι μας θυμίζεις !
τότε μία εκπομπή είχαμε μόνο, και καθόμασταν όλοι σούζα όταν έπαιζε!
τώρα έχουμε δεκάδες, αλλά ποιός τις κοιτάζει.. ;”

Μια προσωπική ανάμνηση:
Παρασκευή γύρω στις 7 το απόγευμα. Στην κουζίνα ψήνεται μια τυρόπιτα. Έχω πιάσει την καλύτερη θέση μπροστά στην οθόνη, στην γκρι πολυθρόνα. Ο αδερφός μου κάνει μπάνιο. Μόλις τελειώνει το σήμα, το πρώτο βίντεο κλιπ είναι το Stay the night των Chicago. «Γρήγορα άρχισε!» ακούγεται ο αδερφός μου. Βγαίνει απ το μπάνιο όταν το κόκκινο αυτοκίνητο περνάει μέσα από την διαφημιστική πινακίδα. «Το έχασες» του λέω χαιρέκακα καθώς οι φλόγες κατακλύζουν την μικρή οθόνη. «Καλά, αυτό το έχω δει ένα σωρό φορές» μου λέει.

Τι συνέβη στο Γιώργο Γκούτη μετά το Μουσικόραμα:
Εξαφανίστηκε. Δεν ξανάκανε τηλεοπτική εκπομπή, δεν ξαναεμφανίστηκε στην μικρή οθόνη, δεν έδωσε ποτέ καμία συνέντευξη.

Οι δυο κορυφαίες φήμες που τον ακολουθούν, για το τι κάνει σήμερα:
Ασχολείται με βιολογικές καλλιέργειες. Δουλεύει σε τράπεζα

Καλύτερο site για να εθιστείς στις φήμες που κυκλοφορούν για αυτόν:
3 σελίδες στο Retromania

Μηχανή αναζήτησης:
Τι συμβαίνει όταν γκουγκλάρεις Γιώργος Γκούτης και τράπεζα; Κάτι εντυπωσιακό. Μια οικονομική είδηση απ' τον Ιούλιο του 2000 στο Βήμα, ένα Deal αξίας 9 τρις του Ελληνικού δημοσίου και της Ιαπωνικής Fuji Bank για τον ΕΟΤ. Ο αντιπρόσωπος της Fuji Bank τότε στην Ελλάδα ήταν ο Γιώργος Γκούτης! Μια διαβολική σύμπτωση; Η απάντηση; Κανείς δεν ξέρει.

Most wanted:
Εύχομαι το μυστήριο της εξαφάνισης του, να μην λυθεί ποτέ. Να μείνει μπερδεμένο και γοητευτικό όπως οι 80's αναμνήσεις μας από εκείνα τα αθώα μουσικά τηλεοπτικά απογεύματα της Παρασκευής.

Τα τελευαία λεπτά απο το τελευταίο Μουσικόραμα της δεκαετίας του ογδόντα. Το slave to love και ο παρουσιαστής με παπιγιόν!

Ο παρουσιαστής με πράσινο μπουφάν

Με γραβάτα

Big in Japan

2011-11-19T08:58:00.000-08:00

Μια συνέντευξη με τον dimitrijp για την Ιαπωνία των 80s και του σήμερα με αφορμή το 80s weekend στo http://www.lifo.gr/

«Οι Ιάπωνες δεν θέλουν να δείχνουν υπερβολικοί.»

Τελευταία έβγαλες μια φωτογραφία απ την πιο φάνκι γειτονιά της Οσάκα την Shinsaibashi – Amemura. Δυο αυτοκίνητα μερσεντές στη βιτρίνα ενός μαγαζιού, που ειδικεύεται στο να βάζει στρας σε όποιο αντικείμενο θέλει ο πελάτης. Όταν είδα την εικόνα μου ήρθε στο μυαλό ο τίτλος «Η δεκαετία της απληστίας». Έχεις δει άλλες τέτοιες εικόνες , υπερβολής και επίδειξης πλούτου στους δρόμους της Ιαπωνίας που να παραπέμπουν στα 80’s ;

Μετά την φούσκα που έσκασε στα 90s, οι Ιάπωνες ακόμα νοσταλγούν το χρήμα που έρεε άφθονο την δεκαετία του ογδόντα. Τα πράγματα είναι πιο μαζεμένα τώρα, όχι ότι πεινάνε οι Ιάπωνες, όχι ότι στερούνται τις πολυτέλειες τους, αλλά πραγματικά στην Ιαπωνία δεν υπάρχει ούτε καν από τους χαζοσελέμπριτιζ άσκοπη επίδειξη υπέρμετρου πλούτου. Ίσως αυτό να μην έχει να κάνει με τα λεφτά, αλλά επειδή οι Ιάπωνες δεν θέλουν να δείχνουν υπερβολικοί έτσι ώστε να μην ξεφύγουν από τα όρια της ομάδας. Με μερικές εξαιρέσεις φυσικά.

Τον Φεβρουάριο του 2010 παρακολούθησες στην Ιαπωνία μια απογοητευτική εμφάνιση της Whitney Houston. Αγαπούν οι Ιάπωνες τους ξεχασμένους σταρ της δεκαετίας του ογδόντα;

Πραγματικά θέλω να την ξεχάσω αυτή την συναυλία. Η Whitney να προσπαθεί να τραγουδήσει, βήχοντας και βρίζοντας και οι Ιάπωνες αντί να την γιουχάρουν της φώναζαν «Gangate!» ή αλλιώς «Συνέχισε, θα τα καταφέρεις βάλε τα δυνατά σου». Ίσως να την έχουν συνδυάσει με το παλιό της μεγαλείο, για αυτό ήταν γεμάτο το στάδιο όπου έγινε η συναυλία. Την ίδια τύχη όμως, δεν είχε η Kylie Minogue. Η Kylie έκανε συναυλία στον ίδιο χώρο με την Whitney αλλά ήμασταν κυριολεκτικά, τρεις και ο κούκος! Η συναυλία πάντως ήταν πολύ καλή.
Αυτό για τους ξένους σταρς. Οι εγχώριοι είναι μια άλλη κατηγορία. Δώσε στους Ιάπωνες ξεχασμένο είδωλο, από την δεκαετία του ογδόντα που έκανε επιτυχία με ένα- δυο κομμάτια και πάρε τους την ψυχή. Σε όποιο κανάλι και να γυρίσεις θα δεις παλιούς σταρς γλάστρες, σε variety shows, όπως θα δεις και αμέτρητα αφιερώματα σε όλες τις περασμένες δεκαετίες αλλά και διαγωνισμούς καραόκε που πηγαίνει ο απλός κόσμος να τραγουδήσει τέτοια τραγούδια. Με λίγα λόγια η γιαπωνέζα Πωλίνα και ο γιαπωνέζος Μπίγαλης εξακολουθούν να κάνουν καριέρα στην τηλεόραση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Θυμάμαι το νερό Μπιγιονσέ. Είναι ακόμα και σήμερα η Ιαπωνία ο διαφημιστικός παράδεισος των σταρ της δύσης όπως στην δεκαετία του ογδόντα; Έχεις δει κάποια διαφημιστικά σποτάκια στην τηλεόραση με πρωταγωνιστές γνωστούς καλλιτέχνες της δύσης;

Εννοείται. Η ερώτηση σου έρχεται να πέσει χρονικά με μια νέα σειρά διαφημιστικά σποτάκια με πρωταγωνιστή τον Bruce Willis και κάποιον που δεν θυμάμαι το όνομα του (σ.σ φοβάμαι ούτε και εγώ) σε διαφημιστική καμπάνια για καφέ. Και τα δύο φρέσκα και φετινά

Στα 80s καινούρια πράγματα στην μουσική, τον κινηματογράφο, την μόδα γεννιόντουσαν κάθε χρονιά. Στην δύση του σήμερα όλα ανακυκλώνονται. Στην Ιαπωνία του 2011 ποια αίσθηση έχεις;

Η Ιαπωνική μόδα απ όσο ξέρω, δεν έχει κανένα πρόβλημα. Συνεχώς εξελίσσεται. Ο κινηματογράφος εξακολουθεί να βγάζει αρκετά διαμάντια κάθε χρόνο, αλλά ότι υπάρχει σαβούρα υπάρχει. Η μουσική είναι η μεγάλη απογοήτευση σε αυτή την χώρα, το τι σκουπίδι κυκλοφορεί δεν λέγεται. Ένας επαναλαμβανόμενος ρυθμός με πολλές διαφορετικές παραλλαγές. Συγκροτήματα όλα ίδια μεταξύ τους, χωρίς να έχουν κάτι να πουν με μοναδικό στόχο να βγάζουν λεφτά. Όχι ότι είναι κακό αυτό αλλά ας έβγαζαν και κανένα καλό τραγούδι. Απίστευτα χαζοχαρούμενα συγκροτήματα που απευθύνονται δυστυχώς σε ενήλικες και ξύνεις το κεφάλι σου σκεπτόμενος πως είναι δυνατόν να εξακολουθεί να πουλάει αυτή η μουσική, και γιατί δεν έχει ακόμα καταρρεύσει ακόμα η ιαπωνική μουσική βιομηχανία. Αν ψάξεις πολύ θα βρεις ενδιαφέροντα Ιαπωνικά συγκροτήματα, αλλά θα πρέπει να κουραστείς πολύ. Νομίζω ότι οι Ιάπωνες όπως και τα Ιαπωνικά κινητά έπαθαν το «σύνδρομο του Γκαλαπάγκος». Όπως τα είδη ζώων στα νησιά Γκαλαπάγκος εξελίχτηκαν τοπικά χωρίς εξωτερικές επιρροές, το ίδιο συμβαίνει και στην Ιαπωνία. Ενώ τα πράγματα αλλάζουν σε παγκόσμιο επίπεδο η Ιαπωνία, εξακολουθεί να παράγει την ίδια και την ίδια μουσική, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ένας καλλιτέχνης που να μπορεί να σταθεί έξω απ την χώρα. Οι εξαιρέσεις είναι ελάχιστες.

Την δεκαετία του ογδόντα για κάποιους σημασία είχε τι φορούσες όχι ποιος ήσουν πραγματικά. Αυτή η αντίληψη σήμερα φαίνεται να χάνει έδαφος, τουλάχιστον για το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες. Έχουν ξεπεράσει οι σημερινοί Ιάπωνες την εμμονή τους με τα επώνυμα ρούχα της δύσης;

Την προηγούμενη εβδομάδα έκανα βόλτα στην λεωφόρο με όλες τις μεγάλες φίρμες. Αφού πέρασα έξω απ το κλασσικό Louis Vuitton σε μια πολύ γνωστή διασταύρωση, δεν προλαβαίνω να περπατήσω 200 μέτρα και ξαναβλέπω μπροστά μου δεύτερο μαγαζί LV. Μα αυτό δεν υπήρχε πριν από ένα μήνα! Δεν ξέρω αν σε κάλυψα αλλά στην Οσάκα, υποθέτω το ίδιο και στο Τόκιο είναι πιο εύκολο να δεις γυναίκα να έχει τσάντα ή πορτοφόλι LV παρά Zara. Ειδικά αυτό με τις συγκεκριμένες τσάντες είναι ο ορισμός του προβατισμού που διακατέχει μια μεγάλη μερίδα του κόσμου. Αλλά και απ την άλλη αφού έχουν λεφτά γιατί να μην αγοράσουν οι άνθρωποι. To κακό είναι ότι ακόμα το «κάνω ότι κάνουν οι άλλοι» είναι πολύ ισχυρό. Όπως είπες και εσύ πρόκειται για εμμονή την οικονομία της Γαλλίας και της Ιταλίας οι γιαπωνέζες θα την σώσουν.

Γνωρίζεις κάποια Ιαπωνική μπάντα της δεκαετίας του ογδόντα που να έχει επιτυχία σήμερα στην Ιαπωνία;
Όχι. Νομίζω ότι η τελευταία μπάντα επικών διαστάσεων από τα 80ηζ ήταν οι X japan αλλά αφού πέθανε ο τραγουδιστής, δεν συνέχισαν. Μπορεί να μην κάνουν επιτυχία σήμερα οι σταρς του ογδόντα αλλά όπως σου είπα παραπάνω, όλοι αυτοί εξακολουθούν να φυτοζωούν μέσα από τηλεοπτικά αφιερώματα.

Το τραγούδι των Alphaville 'Big in Japan' ακουγόταν σε πολλές ελληνικές βιντεοταινίες της δεκαετίας του ογδόντα. Παίζουν '80s οι djs στην Ιαπωνία του σήμερα;

Σχετικά με την Οσάκα όσο και αν αγαπώ αυτή την πόλη, το κλάμπινγκ της είναι μια σκέτη απογοήτευση. Ίσως να μην φταίει η πόλη αλλά οι ίδιοι οι Ιάπωνες. Ρώτησα τους συμφοιτητές μου και δεν είχε κανείς τίποτα να μου προτείνει (πρέπει να φύγω γρήγορα απ αυτό το σοβαρό περιβάλλον). Ερχόμενος από την Βαρκελώνη απογοητεύτηκα αρκετά με τα κλαμπ της πόλης. Για 80s κομμάτια μπορεί να μην παίζουν σε καθημερινή βάση αλλά έχουν αρκετές 80s βραδιές, όπως στην Explosion. Δεν έχω πάει σε όλα τα κλαμπ της πόλης αλλά απ αυτά που πήγα μόνο η Explosion άξιζε και αυτή όχι τόσο για την μουσική αλλά για τα shows. Τα πράγματα στο Τόκιο είναι πολύ καλύτερα.

Είδα στο blog σου ένα βιντεάκι με την Lady Gaga και την γηραιά αλλά ολόφρεσκη, παρουσιάστρια σε κάποιο Ιαπωνικό κανάλι. Μου θύμισε τα talk shows των 80s που δεν ήταν τόσο στημένα όσο τα σημερινά. Γνωρίζεις κάποια talk shows της Ιαπωνικής τηλεόρασης με ανάλογο περιεχόμενο;

Στην Ιαπωνική τηλεόραση μπορείς να δεις τριών ειδών εκπομπές. Εκπομπές που πηγαίνουν οι διάσημοι και τρώνε σε εστιατόρια και λένε πόσο τους άρεσε το φαΐ. Διαφόρων ειδών κουίζ τα οποία πλάκα πλάκα είναι καλά και υπάρχει μια σχετική ποικιλία. Εκπομπές που μαζεύονται σελέμπριτιζ και επαγγελματίες κωμικοί με σκοπό να προσφέρουν το γέλιο. Ναι αυτό πιστεύω ότι είναι αρκετά στα πρότυπα της μη σοβαρότητας των 80ηζ. Αμέτρητες τέτοιες εκπομπές! Για να φανταστείς οι σελέμπριτιζ και οι κωμικοί μπορεί να αρχίσουν να ρίχνουν καρπαζιές ο ένας στον άλλο ή να γιουχάρονται μεταξύ τους. Όσο για τα σκηνικά στις Ιαπωνικές εκπομπές είναι τόσο 80ηζ που δεν πάει άλλο. Το πόσα εκατομμύρια χρώματα χρησιμοποιούνται σε κάθε σκηνικό δεν λέγεται. Ένα απ τα πιο διάσημα τέτοια προγράμματα, είναι το Downtown DX

Τα Ιαπωνικά cartoons του σήμερα που απευθύνονται σε παιδιά έχουν κάτι απ την αθωότητα των cartoons της δεκαετίας του ογδόντα ή είναι η ιδέα μου;

Για ποια αθωότητα των 80ηζ μιλάς; Μάλλον θα ξεχνάς τους φίλους της Sailor Moon που πριν μεταμορφωθούν ήταν άντρες και μετά την μεταμόρφωση ήταν γυναίκες (ή το ανάποδο δεν θυμάμαι). Νομίζω ότι τα anime τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα προσφέρουν μια τεράστια ποικιλία, από την απόλυτη αθωότητα μέχρι την απόλυτη διαστροφή. Αλλά βλέπω ότι η ερώτηση σου έχει να κάνει για το anime που απευθύνεται σε παιδιά, αλλά και πάλι δεν μπορώ να πω ότι έχει αλλάξει κάτι πολύ. Όσο βίαιο ήταν το Dragonball τότε, είναι τα αντίστοιχα anime σήμερα, με τους πρωταγωνιστές να ματώνουν και να φτάνουν στα όρια του θανάτου. Από την άλλη προφανώς και θα βρεις anime απίστευτα ροζ και χρωματιστά με κορδέλες και κέικ. Διαλέγεις και παίρνεις.

Υπάρχει κάποιο μέρος της Οσάκα που να πήγες τώρα τελευταία και να σκέφτηκες «Δεν είναι δυνατόν. Είναι τόσο 80s»;

Δεν θα έλεγα ότι είναι κάποιο συγκεκριμένο μέρος αλλά είναι πιο πολύ πράγματα, που βλέπεις κάθε μέρα. Όπως η γιαγιά που πάει να ψωνίσει με το animal print απ την κορυφή ως τα νύχια ή τα φρικιά που κάνουν τα μαλλιά τους όπως τα πανκ συγκροτήματα της δεκαετίας του ογδόντα. Τώρα που το σκέφτομαι υπάρχει ένα μέρος. Όχι όμως επειδή ήταν κιτς και έπαιζε Sandra αλλά πολύ απλά γιατί οι ιδιοκτήτες δεν φαίνεται να είχαν αλλάξει την διακόσμηση τα τελευταία τριάντα χρόνια! Μιλάω για ένα μαγαζί yakiniku (ψητοπωλείο) στην Noashima είχα γράψει παλιότερα για αυτό.

*Περισσότερα για τις απίθανες περιπέτειες του Δημήτρη στην Οσάκα στο blog του http://www.dimitrisjp.blogspot.com/

(τις επόμενες μέρες και άλλα θέματα απ την δεκαετία του ογδόντα)

Το φλέρτ με το περιθώριο του Βruce Gilden

2011-11-08T12:38:00.000-08:00

(πότε θα ανάψουν τα καλοριφέρ;)

Χθες βράδυ σερφάροντας έπεσα για πρώτη φορά πάνω σε αυτές τις φωτογραφίες του Bruce Gilden. Με γοήτευσαν με την μια. Δηλώνω φαν. Διάβασα μια συνέντευξη, είδα ένα βίντεο και ύστερα ήθελα και άλλο και άλλο απ αυτό το εκπληκτικό site, που είναι γεμάτο με τέτοιο είδους δουλειές.
Καταναλώνω περιθώριο, όπως άλλοι καταναλώνουν πορνό. Το ένα παράθυρο φέρνει το άλλο, ύστερα άλλη μια πληροφορία, τα μάτια γεμίζουν με εικόνες παρακμής. Ο κίνδυνος πλημμυρίζει την οθόνη μου, ο δρόμος γεμίζει με σκόνη το πληκτρολόγιο αλλά τουλάχιστον έχω πει την αλήθεια στον εαυτό μου: Απλά παίρνω μάτι, φορώντας τις φόρμες μου, αγκαλιά με ένα ηλεκτρικό σώμα (σ.σ Δεν έχουν ανάψει την κεντρική θέρμανση. Λυπάμαι είναι η μόνη εικόνα παρακμής, απ την καθημερινή μου ζωή αυτή την στιγμή.)

Δεν ήταν πάντα έτσι. Από το Trainspotting μέχρι της εικόνες του Larry Clark και απ τα περιοδικά με εξώφυλλο την Κλοέ Σεβινί μέχρι την τρίτη φορά που είδα Requiem for a dream και La Haine είχα μπει σε ένα τριπακι να νομίζω ότι είμαι αυτό που καταναλώνω.
Βέβαια στο παιχνίδι αυτό δεν ήμουν μόνος. Μια στρατιά από δημοσιογράφους που νόμιζαν ότι είναι ο Hunter Thompson,προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι ζουν στην κόψη του ξυραφιού. Και ότι εμείς καταναλώνουμε την κόψη του ξυραφιού άρα κοβόμαστε μαζί τους!

Από την άλλη είμαι ευγνώμων που έζησα αυτή τη φάση πριν το ίντερνετ.Μπόρεσα να δω με ψύχραιμο μάτι όταν άρχισα το σερφάρισμα, την αστεία πλευρά πολλών συνανθρώπων μου. Ελεύθεροι πια, χωρίς να έχουμε ανάγκη του δημοσιογράφους, γίναμε οι ίδιοι δημοσιογράφοι της υποτιθέμενης προσωπικής μας παρακμής. Ζωές στην κόψη του ξυραφιού. Στο ένα χέρι το μαχαίρι και με το άλλο τιτιβίζουμε την ενδιαφέρουσα παρακμή μας.Τουλάχιστον ας πούμε την αλήθεια στον εαυτό μας: Πότε θα ανάψουν τα καλοριφέρ;

10 πράγματα που θέλει να μας πει ο Notis Sfakianakhs με την νέα του αφίσα.

2011-11-07T06:42:00.000-08:00

(N for Notis)

N for Notis όπως V for Vendetta

(κράτησες τραπέζι για την επανάσταση;)

Μαζί μου έχω την συντρόφισσα Αγγελική Ηλιάδη.

(τραγούδι-νύχια- Φέιγ βολάν)

Και μου λέει η Αγγελικούλα: «Κύριε Νότη άμα θέλετε να ξυρίσω και το κεφάλι μου, όπως η Natalie Portman στην ταινία». Της είπα ότι δεν είναι απαραίτητο. Πείθουμε για τις προθέσεις μας και έτσι.

(με ευχαρίστησε δίνοντας μου ένα πατρικό φιλί στο μάγουλο)

Δεν είμαι άνθρωπος. Έχω πάει ένα βήμα παρακάτω. Είμαι ιδέα.

(και το μικρό μου όνομα δεν θα το ξεχάσεις ποτέ)

Μου αρέσει να πειραματίζομαι, με τις ιδέες νέων παιδιών.

(που έχουν ξεχάσει την εμφάνιση μου με γούνα στην παραλία της Κω πριν μερικά χρόνια, στο Gala της Σταματέρη)

Απευθύνομαι σε όλους. Στον άνεργο, στον νέο επιχειρηματία, στον συνταξιούχο, σε όλους τους απογοητευμένους. Τους καλώ στο πλευρό μου.

(ακόμα και εσένα Μαρία Σταματέρη, έλα μαζί μας στον ωραίο αγώνα)

Λίγο πριν βγω στη σκηνή, μόνος, στο καμαρίνι, με μοναδικό φως αυτό της λάμπας, διαβάζω Νόαμ Τσόμσκι.

(«Η νέα παγκόσμια τάξη» είναι απ τα αγαπημένα μου, το έχω διαβάσει 4 φορές μπορείς να βρεις μέχρι και πέταλα γαρύφαλλων στις σελίδες του, κάθε σεζόν το έπαιρνα μαζί μου στο μαγαζί.)

Ο Ουμπέρτο Έκο απαντά στις ερωτήσεις μου μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

(είναι πολύ αγχωμένος τελευταία, με όλα αυτά που συμβαίνουν στον τόπο μας)

Στο εφηβικό μου δωμάτιο είχα μια αφίσα με του Τσε Γκεβάρα.

(απ αυτή εμπνεύστηκα το φόντο της αφίσας)

Ονειρεύτηκα χθες βράδυ ότι προσπαθούσα να σκαρφαλώσω σε ένα τοίχο μαζί με τον Banksy. Hurry up, Notis! μου φώναζε γιατί ερχόντουσαν οι μπάτσοι. Δυσκολευόμουν όμως γιατί φορούσα έμπλαστρο στην μέση μου.

(άσε που αυτοί οι street artists πηδάνε σαν κατσίκια)

Το δεύτερο δέρμα του Μίμη Ανδρουλάκη

2011-11-04T08:06:00.000-07:00

(η σαδομαζοχιστική μου σχέση με τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις)

Τους τελευταίους μήνες, έχω μια σαδομαζοχιστική τηλεοπτική σχέση, με τις εμφανίσεις του Μίμη Ανδρουλάκη στην τηλεόραση.

Ο ρόλος του «διανοούμενου συγγραφέα που κάποιος τον έσυρε, στην λάσπη της πολιτικής σκηνής και τώρα τι να κάνει» παίζεται τόσο καλά απ τον ίδιο, σε σημείο να έχω εθιστεί με τις εμφανίσεις του.

Σε πείθει ότι όλα αυτά που λέει τα πιστεύει και ο ίδιος, είναι τόσο καλός σαν να έχει μελετήσει την μέθοδο Στανισλάφσκι, ένα ταλέντο που βιώνει τον ρόλο του στην πραγματική ζωή.

Πριν μια εβδομάδα περίπου τον είχα πετύχει στο Mega Σαββατοκύριακο. Να τον βλέπατε πως χτυπιόταν για την ασυνεννοησία των δυο πολιτικών αρχηγών! Η οργή του είχε μια συναρπαστική διαβάθμιση. Ξεκίνησε σαν βουβός πόνος και σταδιακά έγινε μια έκρηξη που έκλεισε με την ατάκα «Μα που να πάρει ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς στην Αμερική μπορεί να είχαν ακόμα και τις ίδιες γκόμενες και δεν μπορούν να τα βρουν τώρα!». Είχε ελαφρά κοκκινίσει, εκτός και αν τα φώτα του στούντιο του έδιναν αυτό το ερυθρό φως της αγιοσύνης.

Όταν ρωτήθηκε για το τι στάση θα κρατήσει είπε το χιλιοειπωμένο «Δεν μπορώ να αναλάβω την ευθύνη να ρίξω την κυβέρνηση». Όμως δεν εξαρτάται τι λες αλλά πως το λες. Χίλιοι ηθοποιοί μπορεί να λένε την ίδια ατάκα, αλλά ο σκηνοθέτης θα διαλέξει τον έναν για την παράσταση.

Ο κύριος Ανδρουλάκης σίγουρα θα έπαιρνε τον ρόλο.

Σήμερα το πρωί λίγο πριν φύγω για την δουλειά τον πέτυχα στον ΣΚΑΙ. Η προσφώνηση «Ανεξάρτητος στεγαζόμενος στο χώρο του ΠΑΣΟΚ» απ την μεριά του παρουσιαστή του έφερε ένα συγκρατημένο χαμόγελο στο στόμα.

Στην συνέχεια είπε ότι θα στηρίξει τον πρωθυπουργό απ την στιγμή που δεν θα κάνει δημοψήφισμα, μας είπε ότι όλα τα έχει προβλέψει σε κάποιο απ τα βιβλία του, ήταν τόσο ευδιάθετος όσο το επέτρεπαν οι περιστάσεις. Η χαρμολύπη της διανόησης.

Δυστυχώς ο Μίμης Ανδρουλάκης δεν διαθέτει την πρωταγωνιστική Αλμοδοβαρική στόφα της Κανέλλη, ούτε είναι τόσο τολμηρός ώστε να ξεστομίσει τις ατάκες του Πάγκαλου. Δεν μπορώ να τον συμπαθήσω, γιατί δεν διακρίνω ίχνος τραγικότητας στις κινήσεις του.

Ίσα-ίσα που μερικές φορές, θεωρώ ότι δεν έχει τελειοποιήσει την μέθοδο Στανισλάφσκι. Τα λόγια δεν μπορούν να συντονιστούν με το βλέμμα του. Κάποιες φορές δεν ρίχνει τις σωστές δόσεις ειρωνείας στην συζήτηση. Ίσως θα έπρεπε να μην ανεβάζει τόσο τον τόνο της φωνής του. Όμως αυτά είναι λεπτομέρειες. Είναι τόσο καλός στον ρόλο του που δεν γίνεται να αλλάξω κανάλι, μου ανεβάζει την πίεση καθώς τον παρακολουθώ να προσπαθεί να διασωθεί, με μόνο σωσίβιο το υποκριτικό του ταλέντο.

Μαμά τι θα κάνω;

2011-11-03T09:11:00.000-07:00

(Μικρά παιδιά σε ένα σκληρό κόσμο.)

Αυτές τις μέρες έχει έρθει η μάνα μου στην Αθήνα. Γυρίζω απ την δουλειά, βρίσκω έτοιμο φαγητό και ξαναγίνομαι ένα γκρινιάρικο παιδί. «Τι θα κάνω; Αν μου κάνουν και άλλη περικοπή, πως θα τα βγάλω πέρα;» της λέω καταπίνοντας την τροφή σαν μικρά κομματάκια θυμού. Εκείνη με κοιτάζει ψύχραιμα και μου λέει το «όπως όλοι και εσύ», ότι «συμβαίνουν και χειρότερα», ότι «πάντα γκρινιάρης ήσουν» και έχει δίκιο.Δεν κάνει αναφορά στις δυσκολίες που πέρασε η ίδια, με αφήνει μετέωρο, δεν έχω την ευκαιρία να γίνω για λίγα λεπτά ένας επαναστάτης γαιδουροέφηβος.

Πίσω μας, η τηλεόραση γεμίζει με εκατοντάδες φωνούλες, αυτές τις φωνούλες που θες να τις πνίξεις μια, μια. Όλες αυτές οι ζωντανές συνδέσεις, η ενημέρωση της στρούγκας για όλα τα πρόβατα. Στα τσακίδια όλα τα ιδιωτικά! Βλέπουμε την φάτσα του Παπανδρέου. Σιχτιρίζουμε σχεδόν ταυτόχρονα. Μετά λέω «Δεν φταίει αυτός. Δεν ήθελε να κυβερνήσει απ την αρχή. Κάνει μια δουλειά που δεν θέλει για αυτό είναι κακός. Τον πίεσαν. Η οικογένεια του φταίει. Η μάνα του φταίει. Ο νεκρός πατέρας του φταίει». Τον παρουσιάζω τόσο Γιωργάκη και ταυτόχρονα γίνομαι και εγώ ένας άλλος –ακης. Είμαι ένα παιδί και με κυβερνά ένα παιδί. Είναι σκληρός ο κόσμος των μεγάλων.

Μετά η μαμά πέφτει για ύπνο και εγώ μπαίνω στον ψηφιακό παιδότοπο. Πρώτα εδώ. Υπάρχουν στιγμές που ευγνωμονώ αυτή την γυναίκα. Πριν αρκετά χρόνια για το υπέροχο «Ψηλά τα χέρια». Τα τελευταία χρόνια για όλο αυτές τις εμφανίσεις της στα κανάλια. Μου θυμίζει σκληρή ηρωίδα του Αλμοδοβάρ. Μερικές φορές την φαντάζομαι στον ρόλο ταυρομάχου να κρατάει το (εννοείται) κόκκινο πανί και ο ταύρος να οπισθοχωρεί χωρίς καν να πέφτει πάνω της. Από πίσω θέλω να ακούγεται Los Panchos-Lo Dudo.

Μετά μπαίνω εδώ. Και ντρέπομαι που παραμένω ένα παιδί, που το μόνο που σκέφτεται είναι τον εαυτό του άντε και λίγο τα άλλα παιδιά της γειτονιάς του. Που ο κόσμος είναι γεμάτος με τέτοια παιδιά.

10 tips με παραδείγματα, για να γράψεις ένα μυθιστόρημα για σκληρούς άντρες.

2011-10-31T14:24:00.000-07:00

(Μπορείς να τα καταφέρεις!)

«Άνοιξε την πόρτα του μπάνιου, ολόγυμνη. Το νερό σχημάτιζε ποτάμια πάνω στις κοιλάδες του σφιχτού κορμιού της. Πλησίασε προς το μέρος του. Παρατήρησε ένα ποτάμι που ξεκινούσε απ το λαιμό της, κατέβαινε σιγά, σιγά προς το στήθος της, για να καταλήξει στον αφαλό της, ενώ δεκάδες παραπόταμοι έτρεχαν στην σφιχτή της σάρκα. Το φως της τηλεόρασης, την έκανε πιο λαμπερή, η φωνή της εκφωνήτριας στο δελτίο ερέθιζε και τους δύο. Έλεγε κάτι για κούρεμα, αλλά δεν είχε σημασία. Τον πλησίασε ακόμα πιο κοντά. «Το ποτάμι είναι ο Δούναβης. Οι παραπόταμοι του Δούναβη είναι Ίλερ, ο Λεχ, ο Ίζαρ και ο Ιν , ο Μοράβας, ο Τίσσα, ο Δράβος, ο Σβάνος» σκέφτηκε και αμέσως ένιωσε την στύση του στα καλύτερα της. Πάντα έπιανε αυτό το κόλπο, χρόνια ολόκληρα, μάλλον είχε να κάνει με το Α στη Γεωγραφία που έπαιρνε μικρός, ποιος ξέρει; Θα έκανε ψυχοθεραπεία κάποια άλλη φορά. Τώρα ήταν ώρα για άλλα. « Άλλαξε κανάλι. Το ξέρεις ότι μόνο ειδήσεις απ το Star βλέπω» του είπε και έπεσε πάνω του. Δεν πειράζει ας έφευγε από έμφραγμα την νύχτα που έκλεινε τα 55, με την φωνή της Λαμπίρη να λέει για το παιδί του Ρουβά. Συνέχισε να σκέφτεται « Άλλοι παραπόταμοι του Δούναβη είναι Ίσκρα, Ολτ, Άρτζες, Γιαλομίτσα..», είχε πια στύση εικοσάρη. Αυτή η νύχτα θα ήταν μεγάλη.

Tip:Το γυμνό γυναικείο σώμα. Εκεί που οι γυναίκες αναλύουν ένα συναίσθημα, οι άντρες συγγραφείς εμπνέονται απ το προφανές. Μπορούν να γεμίζουν με αυτό σελίδες ολόκληρες. Εκεί που δεν έχεις τι να πεις, την κοιτάς και η έμπνευση δεν αργεί να έρθει.

Τα δάχτυλα της πέρασαν πάνω απ το σημάδι, που είχε στο κούτελο. «Θέλω να σε ρωτήσω για αυτό το σημάδι. Πρέπει κάποια στιγμή να μιλήσουμε για αυτό, έχουμε υποσχεθεί ειλικρίνεια μεταξύ μας». Την κοίταξε.

«Ίσως δεν πρέπει να ξέρεις τα πάντα για το παρελθόν μου. Για το καλό το δικό σου»

«Νίκο με τρομάζεις» του είπε και ρίχτηκε στην αγκαλιά του. Επικράτησε σιωπή. Τι να της έλεγε; Ότι ήταν ένα στρουμπουλό 8χρονο που προσπαθούσε να φτάσει απ το ράφι την Μερέντα; Ότι ένα γουδί του έπεσε καρφί στο κούτελο; Την άφησε να πιστεύει ότι δίπλα της είχε ένα σκληρό αρσενικό. Ένα αρσενικό που περπατούσε στην άγρια πλευρά του δρόμου. Περίεργο. Όταν κάποια άγγιζε το σημάδι του, ήθελε να φάει μερέντα. Και ας ήταν 35 χρονών μαντράχαλος.

Tip:Το σημάδι στο πρόσωπο. Ο σωστός άντρας έχει ένα σημάδι στο πρόσωπο. Για το καλό του, καμιά γυναίκα δεν πρέπει να μάθει την πραγματική ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτό.

Λοιπόν, τα είχε όλα λίγο πριν τα σαράντα του. Μια όμορφη 27χρονη σύζυγο με χαζό βλέμμα και σοκολατένιο απ την πολύ ηλιοθεραπεία δέρμα. Ένα λευκό Audi A5 cabrio. Την ρημάδα την προαγωγή που τόσο επιθυμούσε. Ένα λακκάκι στο πρόσωπο, που απέκτησε μετά την τελευταία πλαστική. Δεν ήταν ο Μήτσος απ το χωριό, ήταν ο Δημήτρης Καργάλουμδος, το στέλεχος. Τι φοβόταν όμως λίγο πριν τη ρημαδοσυνάντηση με τους παλιούς συμμαθητές; Τι ήταν αυτό που του έσφιγγε το στομάχι και τον έκανε να τρέμει; Άγγιξε το καφέ περουκίνι του. Ήταν ελβετικό, ήταν το καλύτερο της αγοράς, αλλά ο αέρας του Αιγαίου δεν αστειευόταν. Αν το ανακάλυπταν, όλα θα γκρεμίζονταν στο λεπτό.

«Πρέπει να τα καταφέρετε» είπε απευθυνόμενος στις τεχνητές τρίχες του λες και ανέπνεαν πάνω απ το φαλακρό κεφάλι του.

Tip: Η κρίση της μέσης ηλικίας. Λένε ότι εξαιτίας της, αρκετοί ήταν αυτοί που ανακάλυψαν ότι έχουν συγγραφικό ταλέντο.

«Πότε δεν πίστεψα, ότι ένας άντρας με αυτό το κορμί θα έκανε τέτοιο σεξ». Την κοίταξε, ενώ την ίδια στιγμή χάιδευε την μπάκα-μπυροκοίλι που χαϊδεύτηκα την αποκαλούσε Παγκαλάκι. «Έχω αγωνιστεί για να την χτίσω, μωρό μου» της είπε καθώς μασούσε μια οδοντογλυφίδα. Τον κοίταξε όλο προσμονή. «Είσαι έτοιμη για το δεύτερο γύρο;»την ρώτησε

Tip:Ο θάνατος του six-pack. Απλοί, καθημερινοί άντρες με μπάκες και οδοντογλυφίδες ανάμεσα στα δόντια απογειώνουν τις γυναίκες.

Άνοιξε την πόρτα της τουαλέτας και έπαθε σοκ. Η Ρήνα, το Ρηνάκι απ το χωριό είχε ανάψει ένα τζόιντ τόσο μεγάλο που τον άφησε με ανοιχτό το στόμα. Απ τα ηχεία του σαλονιού ακουγόταν η φωνή του Θάνου Πετρέλη. «Κερνάω απόψε εγώ, γιορτάζω έναν ακόμα καημό, μια καινούρια πληγή, που μόλις άνοιξες πάνω μου εσύ». Θεέ μου η Ρήνα, το Ρηνάκι απ το χωριό, που έπαιζαν μήλα, κουτσό, αμπάριζα, κλέφτες και αστυνόμους. Που σκαρφάλωναν πάνω στις ροδακινιές για να γλιτώσουν απ τον σάτυρο-παπά που τους κυνηγούσε, που έδωσαν το πρώτο τους φιλί στην λεμονιά της εκκλησίας, που χάραξαν τα αρχικά τους πάνω στον κορμό του πεύκου στην πλατεία του χωριού όταν φασώθηκαν για πρώτη φορά. «Θες λίγο; Κερνάω εγώ» του είπε γελώντας υστερικά. Πως τους είχε καταντήσει έτσι η ζωή στην απρόσωπη μεγαλούπολη. Το πήρε απ το χέρι της

Tip:Παιδικές μνήμες. Έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις και πρέπει σαν άντρας να σταθείς, στο ύψος των περιστάσεων.

«Σε έπιασα με την ξαδέρφη μου, με την αδερφή μου, με τον καλύτερο μου φίλο, με την θεία μου, με ΟΛΟΥΣ. Σε αυτό το κρεβάτι που το έχει ευλογήσει ο σατανάς και όχι ο Θεός .Στο ΚΡΕΒΑΤΙ ΜΑΣ ΚΑΘΑΡΜΑ. Κανέναν δεν υπολογίζεις. Κανέναν. ΜΗΝ ΑΝΑΠΝΕΕΙΣ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΣΟΥ. Και μου λες ότι με αγαπάς; Ότι θες να σώσουμε τον γάμο μας;» Δεν μίλησε. Η πείρα χρόνων του έλεγε ότι έπρεπε να μείνει σιωπηλός μπροστά στη γυναικεία οργή. Ήξερε ότι οι γυναίκες μπορούν να γίνουν τόσο άδικες μερικές στιγμές. Η σιωπή ήταν το μοναδικό του όπλο.

Tip:Η αντρική σιωπή μπροστά στη γυναικεία υπερευαισθησία είναι ένα δυνατό όπλο

Την πλησίασε στο μπαρ και με ύφος γεμάτο αυτοπεποίθηση της είπε «Θα σου κάνω μια προσφορά που δεν θα μπορέσεις να αρνηθείς». Εκείνη ήπιε μια γουλιά απ το λευκό κρασί της. Τον κοίταξε στα μάτια. «Πλασιέ είσαι;» του είπε και κατάπιε μια ελιά Καλαμόν φτύνοντας το κουκούτσι στην Hermes γραβάτα του. Εκείνος δεν πτοήθηκε, είχε έτοιμοι την επόμενη ατάκα απ το Νονό. Αυτή τη γυναίκα έπρεπε να πέσει απόψε.

Tip: Απομεινάρια του ΚΛΙΚισμού. Οι ατάκες απ το Νονό , μαζί με το My way του Σινάντρα από καλό σαξοφωνίστα συν τα καλοραμμένα κοστούμια είναι τα κατάλληλα όπλα για φλερτ.

Είχε σηκώσει με τις φωνές της όλο το τετράγωνο. Ήταν αδύνατο να ήταν η πρώτη του φορά. Όταν τελείωσαν γύρισε και της είπε «Συγγνώμη δεν ξέρω τι να πω μετά το σεξ, ήταν η πρώτη μου φορά». «Δεν πειράζει αρκεί που ήξερες τι να κάνεις του είπε» και άπλωσε το χέρι της για να βάλει ένα cd της Μαρινέλλα απ την τεράστια συλλογή της.

Tip:Αμήχανοι παρθένοι στην αντρική λογοτεχνία; Έλα τώρα

- Ήμουν πρώτος στις νυχτερινές βολές. Είχα 9 στις δέκα

- Πήγαμε στο φυλάκιο των Τούρκων κολυμπώντας. Θα μας τους ρίχναμε αλλά μας είπε ο λοχαγός να μην κάνουμε καμία μαλακία. Κότες ρε ήταν. Να τους δεις πως έτρεμαν

- Έγω ήμουν ίδια σειρά με τον Μαζωνάκη. Μοιραζόμασταν το ίδιο ζελέ, για τα τσουλούφια μας

- Πηδούσα την κόρη του ταγματάρχη

- Ρε εγώ ήμουν την νύχτα των Ιμίων, μέσα ρε παραλίγο ρε

- Σκάστε, εγώ ήμουν όταν ο Σάκης πήγε να αυτοκτονήσει με αλουμινόχαρτο.

- Μαλάκες, τι να μας πουν οι γκόμενες απ την ζωή τους. Άμα δεν έχεις υπηρετήσει θητεία

- Άντε στην υγειά μας

Tip:Αντρικοί διάλογοι με θέμα την στρατιωτική θητεία. Μια πηγή που δεν στερεύει ποτέ.

Έπινε το τρίτο του ποτό, μέσα στο σκοτεινό μπαρ με όλα αυτά τα καθίκια της κοινωνίας γύρω του. Σε αυτό το υπόγειο έφτυνε τα τελευταία κομμάτια αίματος απ την ραγισμένη του καρδιά, μέσα σε τόνους αλκοόλ. «Πόρνη»μονολόγησε και ο μπαρμαν του ξαναγέμισε το ποτήρι, με ουίσκι χωρίς παγάκια, έτσι όπως οι πραγματικοί άντρες το πίνουν.

Tip:Καταραμένος ήρωας που κινείται στο περιθώριο. Συνδυάζεται με το σημάδι στο κούτελο απ την μερέντα, όπως είδαμε πιο πάνω. Με ρέγουλα όμως η φάση μην καταλάβουν οι αναγνώστες ότι το μόνο υπόγειο που έχετε πάει είναι του πατρικού σας.

Αν επιμένεις να γράψεις γυναικείο μυθιστόρημα, τσέκαρε εδώ

O ιδρυτής του Buddyhead, Travis Keller

2011-10-25T13:41:00.000-07:00

H χριστουγεννιάτικη νύχτα με τον Marilyn Manson, το Los Angeles και το Pitchfork των παρθένων.

Ο 34χρονος Travis Keller είναι ο δημοσιογράφος- δημιουργός του Buddyhead, ενός απ τα επιδραστικότερα μουσικά site της ανεξάρτητης αμερικανικής μουσικής σκηνής. Όλα ξεκίνησαν το 1998, όταν αποφάσισε να μετακομίσει απ τo Illinois στην Καλιφόρνια. Ο λόγος; Βαριόταν την ζωή στο Illinois και ήθελε να καλύψει ένα κενό στην ροκ σκηνή που νόμιζε ότι υπήρχε.«Τότε ήμασταν πέντε άνθρωποι στο ίντερνετ» λέει.Τα κατάφερε. Το Kerrang! Το 2007 θα τον τοποθετήσει στην θέση νούμερο 37 στην ετήσια λίστα του περιοδικού, με τους 100 ανθρώπους με την μεγαλύτερη επιρροή
στην ροκ μουσική σκηνή.

Παράλληλα θα δημιουργήσει την ομώνυμη εταιρεία. Κάτω απ την ετικέτα Buddyhead θα κυκλοφορήσουν ονόματα, όπως οι The Icarus Line, Radio Vago, Modwheelmood, The Dillinger Escape Plan, Your Enemies Friends, Murder City Devils, Shat.Τον ανακάλυψα το 2000 όταν μπήκα μετά από προτροπή φίλου στην σελίδα του. Το πάθος του για την ροκ μουσική ανακατεμένο με ένα διαβολικό χιούμορ συν μια rock and roll στάση ζωής που έμοιαζε αληθινή ήταν αρκετά για να κολλήσω. Ήμουν εθισμένος με την ενότητα Gossip.

Το 2007 θα είναι μια αξέχαστη χρονιά για τον ίδιο αλλά και για το αναγνωστικό κοινό του Gossip. Συναντά τα Χριστούγεννα τον Marilyn Manson, στην σουίτα ενός ξενοδοχείου στο δυτικό Χόλιγουντ.Ο Manson είναι φτιαγμένος με κοκαΐνη, στο δωμάτιο βρίσκεται η 20χρονη φίλη του και ο Travis θυμάται για το cover story του LAWeekly τον Ιούλιο του 2009 «Στην αρχή με ρώτησε αν είχα κοκαΐνη. Ύστερα άρχισε να τρέχει γύρω-γύρω στο δωμάτιο. Σε παρακαλώ, Travis μην πηδήξεις την φίλη μου, έλεγε. Την αποκαλούσε Snowflake, υποθέτω ότι ο λόγος ήταν επειδή στα σώου που έκαναν μαζί κρατούσε όλη την κοκαΐνη για πάρτη της.»
Κάποια στιγμή κατά την διάρκεια του πάρτι, ο Keller συνδέει το ipod του με το στέρεο και από τα ηχεία ακούγονται οι Led Zeppelin. O Manson του λέει ότι το Νοέμβριο θα πήγαινε στην Αγγλία σε ένα reunion gig που θα έκαναν οι Zeppelin, αλλά ήταν σίγουρος ότι θα βαριόταν γιατί το μόνο κομμάτι που ήξερε απ αυτούς ήταν το «Stairway to Heaven».
«Ποζέρι! Είναι δυνατόν να είσαι μέλος ροκ μπάντας και να μόνο ένα κομμάτι των Zeppelin. Η μάνα μου ξέρει περισσότερα» δηλώνει στην συνέντευξη, ενώ μερικές μέρες αργότερα ο Manson απειλεί απ την σελίδα του, στο my space ότι θα τον σκοτώσει, ζητώντας μάλιστα την βοήθεια των θαυμαστών του.

Εκτός από την μουσική o Travis Keller αγαπά την φωτογραφία και το Skateboard και ετοιμάζει το πρώτο του φωτογραφικό άλμπουμ.Συνεχίζει με την ομάδα του να κυκλοφορεί μουσικές, να τρέχει το Buddyhead, και όταν τον ρωτάνε αν είναι σαν το Pitchfork απαντά «Well, yeah, if we were virgins and bed-wetters».

*
Στο ελληνικό ίντερνετ κάποιοι προσπάθησαν να τον αντιγράψουν Όμως οι καημένοι υιοθέτησαν μόνο το περιτύλιγμα. Δήθεν καυστική γλώσσα, ψηλομύτικες κριτικές, μια στάση εμείς είμαστε και άλλοι δεν είναι. Ξεχνώντας, τον βασικό λόγο για τον οποίο ξεκίνησε ο Travis Keller όλα αυτά: Την αγάπη του για την μουσική.
το κανάλι του στο you tube

iLoveAthens #28

2011-10-24T03:51:00.000-07:00

Πλάκα

Πλάκα/ αθηναϊκή εικονική (μου) πραγματικότητα/ ένα παράθυρο/ ένας, δύο πόσοι ακόμα σκύλοι σε αυτό το σπίτι;

ποζάτοι/ από μακριά ακούγεται ένα πιάνο/ Πλάκα/ αθηναϊκή εικονική (μου) πραγματικότητα/ κισσός/ γκαρσόνια/ τουρίστες/ και εσύ τεμπέλα!

Φθηνών και απόρων

Ερμού/ φθινόπωρο/ κλειστά και άδεια/ φθηνών και απόρων/ κόρνες και ήλιος/ ησυχία και πλάκωμα/ θα ξαναγεννηθείς/ θα δεις

Χρόνος

Διακοπή για διαφημίσεις/ πως ήταν μέχρι τώρα το παιχνίδι;/ Χρόνε είσαι ο σκληρότερος παίχτης/ και ο πιο δίκαιος…

Hub science

Ταλαντώσεις/ ο αυτοσαρκασμός σου/ κλάσματα/ τα κομμάτια της πίτσας/ David Acheson/1089/γέλιο/κιθάρα/ταλαντώσεις/και πάλι γέλιο/ έξω όλα καίγονται/ Επιστήμη η μόνη ελπίδα/ Αριθμοί=Αγάπη/

πάνω-κάτω η ψυχή μας/ ταλαντώσεις

Keep (shelly) the Faith

Αμηχανία/ όπως κάθε πρώτη φορά/ δεν πειράζει/ καταλαβαίνω/ αρκεί να κρατήσετε λίγο απ αυτό όταν χρόνια βαρύνουν πάνω σας/ όταν το βλέμμα σας χορτάσει εκστασιασμένους/ όταν τα αυτιά σας κουραστούν απ το χειροκρότημα / όταν τα αστεράκια φωτίσουν περισσότερα reviews/ Αμερική/ Καλή αρχή

Μπαλκόνι ,Κυριακή , 23:00

Καλό ταξίδι σκουπίδια μου/ στείλτε μου ένα γράμμα απ την κόλαση

"Μα δεν πείραζε, ο δρόμος είναι ζωή"

2011-10-23T01:04:00.000-07:00

«Σαλ, Σαλ βλέπεις εδώ γεννήθηκα, σκέψου! Οι άνθρωποι αλλάζουν, τρώνε, τα χρόνια διαδέχονται τα χρόνια, και με κάθε φαγητό αλλάζουν. Ει! Κοίταξε!». Ήταν τόσο αναστατωμένος που με έκανε να κλάψω. Που θα μας οδηγήσουν όλα αυτά; Οι τουρίστες επέμειναν να οδηγήσουν το υπόλοιπο του δρόμου ως το Ντένβερ.

Σύμφωνοι, δεν μας ένοιαζε. Καθίσαμε πίσω και μιλούσαμε. Αλλά το πρωί κουράστηκαν και πήρε ο Ντήν το τιμόνι μέσα στην έρημο, του ανατολικού Κολοράντο, στο Κρέηγκ. Περάσαμε το μεγαλύτερο μέρος της νύχτας σκαρφαλώνοντας, προσεχτικά, το στενό του Στρόουμπερυ, στη Γιούτα, και χάσαμε πολύ χρόνο. Αποκοιμήθηκαν. Ο Ντήν ρίχτηκε κατευθείαν πάνω στο κραταίο τείχος του Μπέρταουντ Πάς που υψωνόταν εκατό μίλια πιο πέρα, πάνω στη σκεπή του κόσμου, ένα τρομερό στενό του Γιβραλτάρ σκεπασμένο με σύννεφα.

Πέρασε το στενό του Μπέρταουντ σαν χρυσόμυγα, το ίδιο και το Τιχατσάπι, με σβησμένη τη μηχανή και χωρίς επιτάχυνση, ξεπερνώντας τους πάντες χωρίς να κόψει ούτε μια στιγμή το ρυθμό που τα ίδια τα βουνά του επέβαλαν, μέχρις ότου ανακαλύψαμε και πάλι τη μεγάλη καυτή πεδιάδα του Ντένβερ- κι ο Ντήν ήταν σπίτι του.

Οι άνθρωποι μας κατέβασαν με μεγάλη και ηλίθια ανακούφιση στη γωνία της 27^ης οδού και της Φέντεραλ. Τα ξεπατωμένα μπαγκάζια μας ήταν και πάλι σωριασμένα στο πεζοδρόμιο, είχαμε ακόμα να κάνουμε πολύ δρόμο. Μα δεν πείραζε, ο δρόμος είναι ζωή.

*
Στο Sunglasses at night είδα φωτογραφίες απ το blog του γάλλου σχεδιαστή Hedi Slimane. Οι εικόνες του απ την Αμερική μου έφεραν στο μυαλό, αποσπάσματα απ το Οn the road του Κέρουακ.Κατέβασα απ την βιβλιοθήκη το βιβλίο και έψαξα για τα αγαπημένα αποσπάσματα που είχα υπογραμμίσει.Αυτό είναι ένα από αυτά. Οι εικόνες ενός γάλλου σχεδιαστή απ το 2011 με ταλέντο στη φωτογραφία, μπλέκονται με τις λέξεις ενός συγγραφέα απ την δεκαετία του πενήντα.Το ίντερνετ και το χαρτί είναι οι γονείς και εμείς τα «υπέρτατα όντα» που κινούμε τα νήματα. Δίκτυο σε αγαπώ.